37 χρόνια μετά... Μια απόπειρα για να θυμηθούμε, να σκεφτούμε, να μιλήσουμε, να ελπίσουμε. (Πριν από 37 χρόνια ιδρύθηκε η ΠΑΜΚ ΓΚΥΖΗ, μια μικρή οργάνωση μαθητών, στα πλαίσια της τότε ΠΑΜΚ. Τα μέλη της έδεσαν δεσμοί βαθείς, με αντοχή στο χρόνο. Μπορεί οι δρόμοι μας - πολιτικοί και κοινωνικοί - να χώρισαν μετά... Όμως κάπου στο βάθος σιγόκαιγε η λαχτάρα να βρεθούμε ξανά, να μιλήσουμε, να ελπίσουμε... Άλλωστε δεν άλλαξε τίποτε από τότε στις καρδιές μας. Οι καρδιές των ανθρώπων δεν αλλάζουν...)

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012

ΤΕΛΕΙΟΜΑΝΗΣ

Έπεσε στα χέρια μου το σενάριο από την ταινία που γύριζε ο Αγγελόπουλος «Η άλλη θάλασσα». Ρε παιδιά δεν θα το πιστέψετε : Γραφή 90 έγραφε το κείμενο! Ενενήντα φορές το είχε ξαναγράψει το σενάριο ο αθεόφοβος! Άπαιχτος. Σα να είχε γεννηθεί σε άλλη χώρα.

Πελεκάνος Ερημικός

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

ΠΙΚΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Αν υπήρχε αλκοοτέστ και για τους πεζούς, σήμερα ο Θόδωρας θάταν μαζί μας.

Πελεκάνος Ερημικός

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Θανάτων συνέχεια...

Συγκλονίζει ο θάνατος του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Δεν είναι τόσο το ότι πέθανε στα 77 του χρόνια, αν και μέχρις εδώ φαινόταν ( και ήταν ) απόλυτα ενεργός και δημιουργικός… Είναι ο τρόπος που πεθαίνει κανείς… Η στιγμή… Και ο τόπος.
Πέθανε καθώς γύριζε την τελευταία του ταινία σε ένα σκοτεινό δρόμο της Δραπετσώνας, χτυπημένος άσχημα από ένα διερχόμενο μηχανάκι… Εύστοχα έγραψε ο Γιώργος ότι «πέθανε στις επάλξεις» σαν καλός στρατιώτης της τέχνης, υπηρετώντας την με τη συνέπεια και την αυστηρότητα ενός ταλιμπάν.
Θυμάμαι τον Αγγελόπουλο σε μια πρόσφατη (ίσως τελευταία του) συνέντευξη. Είχε πει «φοβάμαι» γι αυτό που έρχεται… Είχε περιγράψει τον εαυτό του ως έναν «εν συγχύσει αριστερό» και είχε εκφράσει την απογοήτευσή του για «την κομματικοποίηση της Αριστεράς»…
«Χρειάζεται μια άλλου είδους παρέμβαση στην κοινωνία» είχε πει και εννοούσε φυσικά κάτι βαθύτερο από την πολιτική.
Παρότι ευρωπαίος, δυτικόστροφος, αγνόησε μέχρι το τέλος την χολιγουντιανή διάσταση της εμπορικότητας στην τέχνη που υπηρετούσε. Στη συνέντευξη τον είχαν ρωτήσει αν μετά από τόσα χρόνια, θα άλλαζε κάτι στις ταινίες του σήμερα. Είχε χαμογελάσει και είχε πει: «Ναι, θα πρόσθετα π.χ. στο Θίασο κανα δυο ώρες ακόμα…» Ο χρόνος λάμβανε μια άλλη διάσταση μέσα του. Τι κι αν βαριέται πλέον ο μέσος σύγχρονος θεατής τις μακρόσυρτες ταινίες; Εκείνος έτσι εννοούσε τον κινηματογράφο.
Θυμάμαι του Κυνηγούς… Ο κινηματογράφος γεμάτος ασφυκτικά. Πιο πολλοί οι όρθιοι από τους καθισμένους. Είδα την ταινία στριμωγμένος ανάμεσα σε άλλα κορμιά, σαν σε διαδήλωση. Όταν βγήκαμε μετά από τόση εξάντληση οι πιο πολλοί είχαμε μια απορία στην έκφραση. Δεν είχα καταλάβει και πολλά, ήμουν 17 χρονών, πάνω στα επαναστατικά μου ντουζένια… ίσως να έφταιγε αυτό, σήμερα πια βλέπω με άλλο μάτι μια ταινία.
Μετά είδαμε τον Μεγαλέξανδρο. Πάντα στις (τουλάχιστον παλιότερες) ταινίες του Αγγελόπουλου σε κάποιο από εκείνα τα υπέροχα και άψογα μακρόσυρτα πλάνα του ακούγεται το «μωρή κοντούλα λεμονιά»… Από την Αναπαράσταση ακόμα… Ένας τόσο ήρεμος, τόσο παραπονιάρικος και τόσο γλυκός ταυτόχρονα σκοπός…
Αυτός ο σκοπός μου έρχεται κάθε φορά που φέρνω στο μυαλό μου τον Θόδωρο Αγγελόπουλο…

Κ.Λ.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΦΙΛΕ ΜΟΥ, ΓΕΝΝΑΙΕ ΑΛΕΚΟ



Πελεκάνος Ερημικός

ΓΙΑΤΙ ΘΕΟΔΩΡΕ;

Μεγάλος κινηματογραφάνθρωπος. Τεράστιος για τα ελληνικά δεδομένα. Αλλά και γνωστός για την απαιτητικότητα και τη σκληρή δουλειά που απαιτούσε από τον εαυτό του και τους συνεργάτες του στα γυρίσματα των ταινιών. Δυο σπουδαίοι ηθοποιοί έκαναν το τελευταίο ταξίδι μετά ή κατά τη συνεργασία τους : Ο Κατράκης και ο Βολοντέ. Ο τρίτος έμελε να είναι ο ίδιος.

"Θάνατος στις επάλξεις" θα μπορούσε να είναι το ρέκβιεμ του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Πελεκάνος Ερημικός

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ

Οι έλληνες σκοτώνονται πάντα στη βάση θέσης - αντίθεσης : κομμουνιστές - αντικομμουνιστές, φασίστες - αντιφασίστες, ολυμπιακοί - αντιολυμπιακοί, μνημονιακοί - αντιμνημονιακοί και βέβαια έλληνες - ανθέλληνες. Μέσος όρος δεν χωρεί.

Είμαστε ή πανέξυπνοι ή πανηλίθιοι. Αντικείμενο προς σκέψιν (;).

Πελεκάνος Ερημικός

ΒΡΑΧΟ - ΒΡΑΧΟ ΤΟΝ ΚΑΗΜΟ ΜΟΥ

Από μνημόνιο σε μνημόνιο και από μνημόσυνο σε μνημόσυνο.

Πελεκάνος Ερημικός

ΠΥΡΡΕΙΟΣ ΝΙΚΗ

Τελικά την πήραν πίσω την εφεδρεία; Υπάρχει άραγε άλλη λύση; Πρόκειται πράγματι για μεγαλειώδη νίκη των εργαζομένων; Θυμήθηκα έναν παλιό μου στίχο.

Του Πύρρου το στεφάνι, σε μια γωνιά της Κόλασης στολίδι τόχουν κάνει.


Πελεκάνος Ερημικός

ΟΤΑΝ Ο ΤΑΚΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟ ΝΙΚΟ

Αυτοί οι δύο άνθρωποι έχουν βαλθεί να μας τρελάνουν. Μας έχουν σχεδόν πείσει ότι αριστερά, κρασί και τσίπουρο βρίσκονται σε συγκοινωνούντα δοχεία. Έχω πραγματικά τρομάξει : Τόσα πολλά πρέπει να ξεχάσουμε;

Πελεκάνος Ερημικός

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΑΙΩΝΟΣ ΑΜΗΝ.

Πολύς κόσμος μαζεύτηκε χθες για να τιμήσει τη μνήμη της Ελένης. Ήταν και πάλι όλοι εκεί. Κι αυτή τη φορά έκανα μια δεύτερη ανάγνωση του ίδιου υλικού.

Χτες ένιωσα γεμάτος και περήφανος, βλέποντας το παρελθόν μου. Βοήθησε βέβαια και το πολύ κρασί.

Στο τραπέζι μας ήταν ο Βαγγέλης ο Σουπιάς, ο Κώστας, ο Τάκης, ο Αλέκος, ο Σταύρος ο «Τσοπάνος», ο Γιώργος, ο Μουστάκιας αλλά και οι ηλικιωμένες, σαν και μας, κόρες του Κόλετζ και του Μπλεκ, των δύο εμβληματικών μπαρμπάδων του Νίκου. Απομεινάρια μιας εποχής όπου δεν τόχαμε σε τίποτα να κάνουμε επίσκεψη στο φίλο στις τρεις τη νύχτα για να μας τηγανίσει λουκάνικα μ’ αυγά και να πιούμε το κρασί που είχε περισσέψει.

Πόσο ωραία ήταν αυτά που ζήσαμε! Τι ήταν εκείνο το πάθος! Τι σημασία έχει αν κάποιοι από μας είμαστε σήμερα «μνημονιακοί» και κάποιοι άλλοι – οι περισσότεροι – "αντιμνημονιακοί"; Το παρελθόν μας ήτανε εκεί, μας κοίταζε στα μάτια και μας έλεγε : Ζήσατε ρε πούστηδες, τι άλλο θέλετε;

Βέβαια μετά είδα τον Ολυμπιακό και μου βγήκαν όλα ξινά. Τι παιχνίδια κάνει αυτό το άτιμο το μυαλό!

Πελεκάνος Ερημικός

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ

Το μνημόσυνο της Ελένης είναι την Κυριακή 22.1. στις 11.30 στο νεκροταφείο Παλαιού Φαλήρου. Ο Νίκος χρειάζεται συμπαράσταση.

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

Ο ΟΒΟΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΙΣΑΚΤΟΥ

Κάναμε πράγματα. Νιώθαμε πράγματα. Και είχαμε πράγματα να πούμε. Σωστά ή λάθος, ποιος θα το κρίνει; Χωρίς να το συνειδητοποιούμε, κάναμε αυτό που διατύπωσε ο Σαββόπουλος. Γράφαμε ιστορία μάγκες! Τώρα τι μας μάγκωσε; Η παρέα δε σχολιάζει την πολιτική επικαιρότητα. Το κάνει μερικές φορές για να περάσει η ώρα. Όχι σήμερα.

Μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα; Όχι σήμερα μάγκες. Περιμένω να βγείτε από τις λαγότρυπές σας για να γράψουμε πάλι ιστορία. Να αναστήσουμε το μαραζωμένο είναι μας. Να πάρουμε τα βουνά; Να πάρουμε τα βουνά! Τόσα σαλέ μας περιμένουν, έτοιμα για κατάσχεση. Τι θα τα κάνουν οι τράπεζες; Να πάμε ένα σαββατοκύριακο να τα αναστήσουμε. Και ν’ αφήσουμε και τον οβολό μας για τους ιδιοκτήτες, όπως αφήνουμε στα ξωκλήσια.

Πελεκάνος Ερημικός

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2012

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ!

Ο παπούλης τα έψαλε στους παίχτες για το παρολίγον κάζο με τον Ηλυσιακό!

Σ.Σ. Πώς τα προσέχει μωρέ η διαιτησία τα κουμπαράκια!


Πελεκάνος Ερημικός

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

ΟΙ ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ

Έζησα αρκετά χρόνια στην κοινωνία του υπαρκτού σοσιαλισμού. Την ατμόσφαιρα της κοινωνίας αυτής την αποδίδει τόσο ζωντανά ο Κούντερα που δεν χρειάζεται να προσθέσω τίποτα. Απλά λέω ότι ήταν ατμόσφαιρα γλυκιάς θλίψης, κάτι σαν την χαρμολύπη της ορθοδοξίας.

Γιατί λύπη; Μα γιατί αυτή η κοινωνία δεν επέτρεπε την ατομική υπέρβαση, την κατάκτηση κορυφών, υλικών, ψυχικών ή πνευματικών με ατομική προσπάθεια. Αυτό δημιουργούσε αίσθημα ατελούς ζωής.

Τότε γιατί γλυκιά; Λόγω της απουσίας άγχους για την επιβίωση. Η ζωή κυλούσε χωρίς απρόοπτα, ευχάριστα ή δυσάρεστα. Απλά κυλούσε. Μα θα μου πείτε ο θάνατος; Αυτός δεν είναι απρόοπτος. Ήταν απόλυτα κατανοητός σε αντίθεση με τη δική μας κοινωνία που ο θάνατος, τουλάχιστον μέχρι τώρα, αντιμετωπίζεται με έκπληξη, σαν κάτι το αφύσικο.

Η παρούσα ελληνική θλίψη δεν είναι γλυκιά. Δεν είναι χαρμολύπη. Είναι το άγχος της επιβίωσης; Ίσως, αν και πιστεύω ότι κανείς δεν θα πεθάνει από πείνα. Είναι μάλλον το άγχος της απώλειας. Γι αυτά που χάνουμε ή πρόκειται να χάσουμε, πολλά ή λίγα. Αυτά που μόλις πρότινος ειρωνευόμασταν θεωρώντας τα εξασφαλισμένα. Γιατί την ελληνική κοινωνία δεν την διέκρινε η χαρά ή η λύπη. Την χαρακτήριζε η ειρωνεία για το παρελθόν και το παρόν και η απαξίωση για το μέλλον. Μας αξίζει λοιπόν η σκληρή θλίψη και το αίσθημα απώλειας, όπως άξιζε στον Κροίσο και παρακαλώ μην με παρεξηγήσετε. Πάντα έδινα δίκιο στο Σόλωνα.

Πελεκάνος Ερημικός

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012

ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

Πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια, ένας τόπος στα Πιέρια Όρη βρέθηκε στο επίκεντρο μιας θλιβερής επικαιρότητας όταν έπεσε εκεί ένα αεροσκάφος των ουκρανικών αερογραμμών.

Έτυχε να περάσω από τα Σκοτεινά κάποια χρόνια πριν από το δυστύχημα και ανατρίχιασα από την ατμόσφαιρα του πέτρινου χωριού και του αποπετρωμένου χρόνου, ενός τοπίου βγαλμένου θαρρείς από τη ζώνη του λυκόφωτος, ξένου προς το φυσικό φως μέρα – μεσημέρι. Από κάθε γωνιά περίμενες να προβάλουν φασματικές σκιές, καταδικασμένες να ζουν κοντά αλλά και τόσο μακριά από κάθε τι το ανθρώπινο.

Την περασμένη Κυριακή, την ώρα που το φάντασμα ενός τραγικού Ολυμπιακού, ελεεινού, εκνευριστικού και αξιολύπητου, πάλευε με μια ομάδα, μόνο κατ’ ευφημισμό πρώτης κατηγορίας, για να αποσπάσει ισοπαλία, πήρα ένα τηλεφώνημα από έναν παλιό φίλο που είχε χρόνια να φανεί. Μίλησα με τον Τάκη που μέσα σε άλλα ακατάληπτα λόγια – μάρτυράς μου ο ΑπΙφ που με συντρόφευε στην ολυμπιακή δοκιμασία – μου μίλησε για τον άνεργο που είναι το φάντασμα της κοινωνίας. Ο Τάκης, ένας από τους αξιολογότερους και εξυπνότερους ανθρώπους της γενιάς μου, ήταν προφανώς σουρωμένος, αυτό όμως δε μ’ έκανε να γελάσω και να διασκεδάσω όπως θα έκανα άλλοτε. Το φάντασμα της κοινωνίας καρφώθηκε στο μυαλό μου.

Ένας άλλος φίλος, ο Πάνος, φαίνεται να μπαίνει σε κατάσταση εφεδρείας, σε ηλικία πενηντατριών ετών. Ο Πάνος είναι η ψυχή του Μαγνητικού Σταθμού Πεντέλης, αυτός που τον έβγαλε από την ανυποληψία και τον έβαλε στη χορεία των έγκυρων μαγνητικών σταθμών της υφηλίου.

Ο Πάνος έκανε το λάθος να μην πάρει το πτυχίο του φυσικού για μόλις τρία μαθήματα. Θεώρησε ότι αφού είχε δουλειά που την έκανε άριστα, σα να είχε δύο και τρία πτυχία, το τυπικό χαρτί του ήταν άχρηστο. Στα καθ’ ημάς όμως, όπου το μόνο που δε μπορεί να αξιολογηθεί είναι η ποιότητα της δουλειάς, γιατί τόσα χρόνια ο καθένας μπορεί να πάρει χίλια χαρτιά επάρκειας, ακόμη και από τον παπά της ενορίας, με αποτέλεσμα κάθε μαρτυρία και αξιολόγηση, από οπουδήποτε και αν προέρχεται, να θεωρείται αναξιόπιστη, το μόνο αξιόπιστο κριτήριο που απομένει είναι το τυπικό. Τα τυπικά προσόντα. Εκεί την πάτησε ο Πάνος.

Τα Σκοτεινά δεν είναι πια στα Πιέρια. Είναι πανταχού παρόντα, εντός μας κι εκτός μας. Και μ’ έχει στοιχειώσει εκείνο το φάντασμα της κοινωνίας του σουρωμένου Τάκη.

Πελεκάνος Ερημικός

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012

ΤΕΛΟΣ ΤΟ ΘΗΡΙΟΝ, ΞΕΚΙΝΑΕΙ Ο ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ.

Το Θηρίον το Αλύπητον ετελεύτησεν κατ' επιθυμίαν του υιού μου ο οποίος εθεώρησε ότι το προσωνύμιον παραπέμπει στον Αρχιδαίμονα. Ετελεύτησεν όμως και διότι εξατμίσθη η οργή η οποία υπαγόρευσε την υιοθέτησή του. Την θέση της οργής κατέλαβε ένα αίσθημα ερημώσεως και μια πνευματική και ψυχική ερημία. Ως εκ τούτου, το προκριθέν προσωνύμιον είναι Πελεκάνος Ερημικός, προς τιμήν και του σοφού δασκάλου μου Στέλιου Ράμφου.

Πελεκάνος Ερημικός

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Συνεργάτες

Επισκέψεις (από 01/03/2008, 18:00 μμ)