Ενδιαφέρουσα συνέντευξη έδωσε χτες ο Αλέκος Αλαβάνος στον δημοσιογράφο Στέλιο Κούλογλου, στο διαδικτυακό tvxs.gr με αφορμή τις ευρωεκλογές.
Σε κάποια άσχετη ερώτηση του δημοσιογράφου ο Αλέκος Αλαβάνος, ανοικτά, επιτέθηκε στο συγκρότημα Λαμπράκη και ειδικότερα στο ΒΗΜΑ για την – όντως κατάπτυστη – προσπάθεια τη νύχτα του περίφημου debate, με μια δημοσκόπηση – μαϊμού της Kapa research να «χτυπήσει Παπανδρέου και ΣΥΡΙΖΑ και να αναδείξει τον Καραμανλή» όπως χαρακτηριστικά είπε ο Α. Αλαβάνος.
Προφανώς, όταν εμαίνετο η μάχη μεταξύ Παπανδρέου και Βενιζέλου και το ΒΗΜΑ έπαιζε τα γνωστά παιχνιδάκια του ανεβάζοντας κατακόρυφα τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ με ανάλογες μαϊμού δημοσκοπήσεις, για να ξετινάξει τον Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, ο κ. Αλαβάνος δεν είχε λόγο να επιτίθεται στο ΒΗΜΑ και στις εταιρείες δημοσκοπήσεων που αυτό χρησιμοποιεί.
Και κάτι άλλο. Στην συνέντευξή του ο Αλαβάνος δικαιολογεί την επίθεση του ΒΗΜΑΤΟΣ προς το πρόσωπό του και προς τον ΣΥΡΙΖΑ για το… άρθρο 16. Πώς όμως επιτίθεται ταυτόχρονα και στον Παπανδρέου, που αν μη τι άλλο ήταν υπέρ του περίφημου άρθρου κατά την αρχή τουλάχιστον της αναθεώρησης;
Παράξενοι συνειρμοί…
Μάλλον ο κύριος Αλέκος δεν θέλει να δει την ωμή αλήθεια και πολύ περισσότερο δεν θέλει να την ομολογήσει:
Ότι δηλαδή, όταν το παιχνίδι του ΒΗΜΑΤΟΣ είχε ανάγκη έναν ενισχυμένο ΣΥΡΙΖΑ για να ξεφουσκώνει τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ, όλα μέλι – γάλα.
Όταν όμως η «γοητεία» Τσίπρα και λοιπών μας τελείωσε, πετάμε το απαξιωμένο προϊόν και βρίσκουμε άλλο (βλέπε Οικολόγοι – Πράσινοι) και συνεχίζουμε το παιχνίδι μας ακάθεκτοι…
Αλήθεια, πότε ο συμπαθής – πλην όμως μειωμένης πολιτικής έμπνευσης – χώρος της Ανανεωτικής Αριστεράς θα σταματήσει να παίζει με τις ουρές των παιχνιδιών των άλλων και θα καταλάβει ότι μόνο με σοβαρή πολιτική προσέγγιση του ΠΑΣΟΚ μπορεί και ο ίδιος να ωφεληθεί και πολιτικό αποτέλεσμα να παραχθεί για τις προοδευτικές δυνάμεις της χώρας;
Κ.Λ.
Τρίτη 2 Ιουνίου 2009
Τρίτη 26 Μαΐου 2009
ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ: ΕΝΑΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑΣ
Έφυγε σήμερα το πρωί σε ηλικία 68 ετών ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μιχάλης Παπαγιαννάκης, μετά από μακρά και άνιση μάχη με τον καρκίνο. Ήδη έχουν γραφτεί πολλές νεκρολογίες. Οι πιο πολλές παραγεμισμένες με τις αποτιμήσεις του πολιτικού του έργου. Δε θέλω να γράψω άλλη μια, αν και αυτό κάνω ετούτη τη στιγμή. Και το κάνω για να τονίσω μια πτυχή της προσωπικότητας και της δράσης του Μιχάλη, που είμαι βέβαιος ότι θα απουσιάζει από όλες τις άλλες.
Έγινε Αριστερός σε μια εποχή που η απόφαση αυτή στην καλύτερη περίπτωση σου εξασφάλιζε τη μόνιμη ανεργία και στη χειρότερη ξυλοδαρμούς φυλακίσεις εξορίες.
Στη διάρκεια της Δικτατορίας συμμετείχε, όπως έμαθα από άλλους, γιατί ο ίδιος δε μιλούσε γι αυτό, στη Δημοκρατική Άμυνα, μια οργάνωση που μπορεί να μην είχε τρομερή κοινωνική απήχηση - ποια είχε άλλωστε - όμως κανένα από τα μέλη της - ή σχεδόν κανένα - δεν αποδείχθηκε τσόγλανος στη Μεταπολίτευση. Όλοι - ή σχεδόν όλοι - είχαν μια πολιτική δράση που τη χαρακτήριζαν ήθος και αξιοπρέπεια.
Γνωριστήκαμε πριν από 20 χρόνια στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο. Νεοεκλεγείς ευρωβουλευτής του ενιαίου ΣΥΝ αυτός, προσφέρθηκε ευχαρίστως να μου δώσει είσοδο προκειμένου να κάνω όλες τις απαραίτητες επαφές επηρεασμού ευρωβουλευτών, για λογαριασμό του Ευρωπαϊκού Γραφείου για την Αντίρρηση Συνείδησης, υπερ ενός ψηφίσματος, του ψηφίσματος Schmidbauer, που μεταξύ πολλών άλλων ζητημάτων τη ρύθμιση των οοποίων ζητούσε, απαιτούσε από την Ελλάδα να αναγνωρίσει το δικαίωμα στην άρνηση στράτευσης για λόγους συνείδησης.Επί τέσσερις ολόκληρες ημέρες είχα κάνει κατοχή στο γραφείο του. Έμπαινα στις 9 το πρωί και έβγαινα στις 10 το βράδυ. Στο διάστημα αυτό συνάντησα περισσότερους από 100 ευρωβουλευτές. Για το κλείσιμο πολλών από τα ραντεβού είχε παρέμβει προσωπικά ο ίδιος ο Μιχάλης ή οι δυο συνεργάτες του. Η βοήθειά του στις προσπάθειες για έγκριση του ψηφίσματος παρά την έντονη αντίδραση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ υπήρξε καθοριστική.
Στα 15 χρόνια που παρέμεινε στο Ευρωπαϊκο Κοινοβούλιο ο Μιχάλης υπήρξε πάντα ένας πρόθυμος βοηθός σε κάθε προσπάθεια του Ευρωπαϊκού Γραφείου για την Αντίρρηση Συνείδησης και του Συνδέσμου αντιρρησιών Συνείδησης. Ούτε που θυμάμαι πόσες δεκάδες ερωτήσεων και επερωτήσεων είχε καταθέσει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ούτε που που θυμάμαι πόσες δεκάδες φορές είχε παρέμβει στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας για να αποτρέψει φυλακίσεις Αντιρρησιών Συνείδησης. Κι όλα αυτά σε μια εποχή που τα περισσότερα στελέχη της Αριστεράς, με τη φωτεινή εξαίρεση του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα - για να μη μιλήσω για το ΠΑΣΟΚ - συναντούσαν Αντιρρησία Συνείδησης και άλλαζαν πεζοδρόμιο.
Πέραν αυτού όμως ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης όλα αυτά τα χρόνια υπήρξε μια από τις ελάχιστες φωνές υπεράσπισης του δικαιώματος στην ετεροδοξία, σε μια Ελλάδα όπου η μισαλλοδοξία επέχει θέση εθνικής ιδεολογίας. Θυμάμαι τις παρεμβάσεις του τότε που μερικές δεκάδες «εθνοπροδοτών» υπερασπιζόμασταν - κάποιοι μπήκαν φυλακή γι αυτό - μαζί με το Μετωπο Λογικής του Λεωνίδα Κύρκου και των φίλων του, το «κατάπτυστο σχέδιο Πινέιρο» το οποίο ζητούσε από την Ελλάδα να συναινέσει σε «σύνθετη ονομασία της Δημοκρατίας της Μακεδονίας με γεωγραφικό προσδιορισμό».
Θυμάμαι τις παρεμβάσεις του για την επικύρωση από την Ελλάδα των ευρωπαϊκών νομοθεσιών για την προστασία του περιβάλλοντος.
Θυμάμαι...
Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμα. Όμως το πιο δυσάρεστο δεν είναι πως ο Μιχάλης δεν είναι πια μαζί μας. Ο ίδιος μάλλον γλύτωσε, μιας και ο καρκίνος στον πνεύμονα είναι εξαιρετικά βασανιστικός. Το πιο δυσάρεστο είναι πως στην Ελλάδα της μισαλλοδοξίας και της θεοποίησης του λεγόμενου πολιτκού κόστους είναι αμφίβολο αν θα βρεθεί σύντομα άνθρωπος να πάρει τη σκυτάλη. Για αυτό από σήμερα η Ελλάδα είναι πιο φτωχή
Γιάννης Χρ.
Έγινε Αριστερός σε μια εποχή που η απόφαση αυτή στην καλύτερη περίπτωση σου εξασφάλιζε τη μόνιμη ανεργία και στη χειρότερη ξυλοδαρμούς φυλακίσεις εξορίες.
Στη διάρκεια της Δικτατορίας συμμετείχε, όπως έμαθα από άλλους, γιατί ο ίδιος δε μιλούσε γι αυτό, στη Δημοκρατική Άμυνα, μια οργάνωση που μπορεί να μην είχε τρομερή κοινωνική απήχηση - ποια είχε άλλωστε - όμως κανένα από τα μέλη της - ή σχεδόν κανένα - δεν αποδείχθηκε τσόγλανος στη Μεταπολίτευση. Όλοι - ή σχεδόν όλοι - είχαν μια πολιτική δράση που τη χαρακτήριζαν ήθος και αξιοπρέπεια.
Γνωριστήκαμε πριν από 20 χρόνια στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο. Νεοεκλεγείς ευρωβουλευτής του ενιαίου ΣΥΝ αυτός, προσφέρθηκε ευχαρίστως να μου δώσει είσοδο προκειμένου να κάνω όλες τις απαραίτητες επαφές επηρεασμού ευρωβουλευτών, για λογαριασμό του Ευρωπαϊκού Γραφείου για την Αντίρρηση Συνείδησης, υπερ ενός ψηφίσματος, του ψηφίσματος Schmidbauer, που μεταξύ πολλών άλλων ζητημάτων τη ρύθμιση των οοποίων ζητούσε, απαιτούσε από την Ελλάδα να αναγνωρίσει το δικαίωμα στην άρνηση στράτευσης για λόγους συνείδησης.Επί τέσσερις ολόκληρες ημέρες είχα κάνει κατοχή στο γραφείο του. Έμπαινα στις 9 το πρωί και έβγαινα στις 10 το βράδυ. Στο διάστημα αυτό συνάντησα περισσότερους από 100 ευρωβουλευτές. Για το κλείσιμο πολλών από τα ραντεβού είχε παρέμβει προσωπικά ο ίδιος ο Μιχάλης ή οι δυο συνεργάτες του. Η βοήθειά του στις προσπάθειες για έγκριση του ψηφίσματος παρά την έντονη αντίδραση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ υπήρξε καθοριστική.
Στα 15 χρόνια που παρέμεινε στο Ευρωπαϊκο Κοινοβούλιο ο Μιχάλης υπήρξε πάντα ένας πρόθυμος βοηθός σε κάθε προσπάθεια του Ευρωπαϊκού Γραφείου για την Αντίρρηση Συνείδησης και του Συνδέσμου αντιρρησιών Συνείδησης. Ούτε που θυμάμαι πόσες δεκάδες ερωτήσεων και επερωτήσεων είχε καταθέσει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ούτε που που θυμάμαι πόσες δεκάδες φορές είχε παρέμβει στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας για να αποτρέψει φυλακίσεις Αντιρρησιών Συνείδησης. Κι όλα αυτά σε μια εποχή που τα περισσότερα στελέχη της Αριστεράς, με τη φωτεινή εξαίρεση του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα - για να μη μιλήσω για το ΠΑΣΟΚ - συναντούσαν Αντιρρησία Συνείδησης και άλλαζαν πεζοδρόμιο.
Πέραν αυτού όμως ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης όλα αυτά τα χρόνια υπήρξε μια από τις ελάχιστες φωνές υπεράσπισης του δικαιώματος στην ετεροδοξία, σε μια Ελλάδα όπου η μισαλλοδοξία επέχει θέση εθνικής ιδεολογίας. Θυμάμαι τις παρεμβάσεις του τότε που μερικές δεκάδες «εθνοπροδοτών» υπερασπιζόμασταν - κάποιοι μπήκαν φυλακή γι αυτό - μαζί με το Μετωπο Λογικής του Λεωνίδα Κύρκου και των φίλων του, το «κατάπτυστο σχέδιο Πινέιρο» το οποίο ζητούσε από την Ελλάδα να συναινέσει σε «σύνθετη ονομασία της Δημοκρατίας της Μακεδονίας με γεωγραφικό προσδιορισμό».
Θυμάμαι τις παρεμβάσεις του για την επικύρωση από την Ελλάδα των ευρωπαϊκών νομοθεσιών για την προστασία του περιβάλλοντος.
Θυμάμαι...
Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμα. Όμως το πιο δυσάρεστο δεν είναι πως ο Μιχάλης δεν είναι πια μαζί μας. Ο ίδιος μάλλον γλύτωσε, μιας και ο καρκίνος στον πνεύμονα είναι εξαιρετικά βασανιστικός. Το πιο δυσάρεστο είναι πως στην Ελλάδα της μισαλλοδοξίας και της θεοποίησης του λεγόμενου πολιτκού κόστους είναι αμφίβολο αν θα βρεθεί σύντομα άνθρωπος να πάρει τη σκυτάλη. Για αυτό από σήμερα η Ελλάδα είναι πιο φτωχή
Γιάννης Χρ.
Κυριακή 24 Μαΐου 2009
ΟΙ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΙΚΑ ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΑΚΤΙΚΑ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΣ
Σε συνέχεια ίσως με την ανάρτηση του Γιάννη, θα ήθελα να δημοσιοποιήσω μερικές σκέψεις γύρω από την βαθύτερη προεκλογική τακτική της Νέας Δημοκρατίας.
Από μήνες τώρα, είναι γνωστό ότι το ΠΑΣΟΚ έχει πια προηγηθεί καθαρά στις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος, όπως αυτές καταγράφονται από τις δημοσκοπήσεις. Οι λόγοι γνωστοί και δεν χρειάζεται να αναφερθούμε εδώ σ’ αυτούς. Είναι επίσης καθαρό ότι και στις ευρωεκλογές το ΠΑΣΟΚ θα είναι πρώτο κόμμα και το ζητούμενο πλέον είναι η διαφορά.
Μπροστά σε αυτή την ανελαστική πολιτική κατάσταση, η ΝΔ επιλέγει για μια ακόμα φορά την συνολική απαξίωση και φθορά του πολιτικού συστήματος, έναντι της παθητικής προσμονής ενός αποτελέσματος που με μαθηματική ακρίβεια θα την οδηγούσε το φθινόπωρο σε πρόωρες εκλογές.
Η αναθέρμανση του σκανδάλου SIEMENS δεν της «βγήκε», καθώς μια ποικιλία τακτικών των κατηγορουμένων και απρόβλεπτες αντιδράσεις στις μετρήσεις του εκλογικού σώματος έθεσαν σε κίνδυνο την προεκλογική αυτή «στροφή»… προσέθεσε όμως μερικές πινελιές απαξίωσης του συνολικού πολιτικού συστήματος, στον καμβά της επικαιρότητας…
Τι έμενε;
Η καθολική απαξίωση του δικομματισμού. Η προσδοκία μεγάλης αποχής, χαμηλής συσπείρωσης και για τα δύο μεγάλα κόμματα (της ΝΔ φυσικά χαμηλότερης) και η εκτόξευση των ποσοστών ενός μικρού κόμματος - μορφώματος, σχεδόν άγνωστου στο ευρύ κοινό, των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ - ΠΡΑΣΙΝΩΝ στα ύψη.
Τούτο είναι εύκολο να συμβεί καθόσον οι ευρωεκλογές δεν είχαν ποτέ τη δυναμική ενός κορυφαίου πολιτικού γεγονότος και δεν επηρέασαν ποτέ τα πολιτικά πράγματα καθοριστικά. Κατά συνέπεια, τα «μπλε παπαγαλάκια», που είναι φυσικά απείρως περισσότερα και ισχυρότερα από τα τυχόν πράσινα (κι ας λέει η διαφήμιση…) καταφέρνουν να διαμορφώσουν από τηλεοράσεως «κλίμα»… (Πρετεντέρηδες, Λαζόπουλοι κλπ)
Η ελπίδα τους;
Από το ίδιο βράδυ των εκλογών και από την επόμενη μέρα, να μην αποτελεί η (μικρή ή μεγάλη) διαφορά νίκης του ΠΑΣΟΚ το βασικό θέμα συζήτησης, αλλά:
- Η συρρίκνωση του δικομματισμού συλλήβδην
- Η εντυπωσιακή είσοδος μιας νέας δύναμης στο προσκήνιο.
Μέσα σε ένα τέτοιο μετεκλογικό σκηνικό η ΝΔ κερδίζει χρόνο (και – φυσικά – κάποιοι κερδίζουν χρήμα)…
Ως την επόμενη «καμπή» που δεν θα είναι άλλη από την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, τον επόμενο Φεβρουάριο…
Ως τότε όμως έχουμε καιρό…
Κάτι θα βρεθεί…
...Καθώς απέναντι, ο αντίπαλος, επιδεικνύει μια εντυπωσιακή ανεπάρκεια στην αντιμετώπιση της αδίστακτης - καταστροφικής πολιτικής και του εξουσιαστικού θράσους, οι εξελίξεις δεν προοιωνίζονται κάτι ελπιδοφόρο…
Μακάρι βέβαια τα πράγματα να είναι πιο καλά απ’ όσο εγώ τα βλέπω…
Κ.Λ.
Από μήνες τώρα, είναι γνωστό ότι το ΠΑΣΟΚ έχει πια προηγηθεί καθαρά στις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος, όπως αυτές καταγράφονται από τις δημοσκοπήσεις. Οι λόγοι γνωστοί και δεν χρειάζεται να αναφερθούμε εδώ σ’ αυτούς. Είναι επίσης καθαρό ότι και στις ευρωεκλογές το ΠΑΣΟΚ θα είναι πρώτο κόμμα και το ζητούμενο πλέον είναι η διαφορά.
Μπροστά σε αυτή την ανελαστική πολιτική κατάσταση, η ΝΔ επιλέγει για μια ακόμα φορά την συνολική απαξίωση και φθορά του πολιτικού συστήματος, έναντι της παθητικής προσμονής ενός αποτελέσματος που με μαθηματική ακρίβεια θα την οδηγούσε το φθινόπωρο σε πρόωρες εκλογές.
Η αναθέρμανση του σκανδάλου SIEMENS δεν της «βγήκε», καθώς μια ποικιλία τακτικών των κατηγορουμένων και απρόβλεπτες αντιδράσεις στις μετρήσεις του εκλογικού σώματος έθεσαν σε κίνδυνο την προεκλογική αυτή «στροφή»… προσέθεσε όμως μερικές πινελιές απαξίωσης του συνολικού πολιτικού συστήματος, στον καμβά της επικαιρότητας…
Τι έμενε;
Η καθολική απαξίωση του δικομματισμού. Η προσδοκία μεγάλης αποχής, χαμηλής συσπείρωσης και για τα δύο μεγάλα κόμματα (της ΝΔ φυσικά χαμηλότερης) και η εκτόξευση των ποσοστών ενός μικρού κόμματος - μορφώματος, σχεδόν άγνωστου στο ευρύ κοινό, των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ - ΠΡΑΣΙΝΩΝ στα ύψη.
Τούτο είναι εύκολο να συμβεί καθόσον οι ευρωεκλογές δεν είχαν ποτέ τη δυναμική ενός κορυφαίου πολιτικού γεγονότος και δεν επηρέασαν ποτέ τα πολιτικά πράγματα καθοριστικά. Κατά συνέπεια, τα «μπλε παπαγαλάκια», που είναι φυσικά απείρως περισσότερα και ισχυρότερα από τα τυχόν πράσινα (κι ας λέει η διαφήμιση…) καταφέρνουν να διαμορφώσουν από τηλεοράσεως «κλίμα»… (Πρετεντέρηδες, Λαζόπουλοι κλπ)
Η ελπίδα τους;
Από το ίδιο βράδυ των εκλογών και από την επόμενη μέρα, να μην αποτελεί η (μικρή ή μεγάλη) διαφορά νίκης του ΠΑΣΟΚ το βασικό θέμα συζήτησης, αλλά:
- Η συρρίκνωση του δικομματισμού συλλήβδην
- Η εντυπωσιακή είσοδος μιας νέας δύναμης στο προσκήνιο.
Μέσα σε ένα τέτοιο μετεκλογικό σκηνικό η ΝΔ κερδίζει χρόνο (και – φυσικά – κάποιοι κερδίζουν χρήμα)…
Ως την επόμενη «καμπή» που δεν θα είναι άλλη από την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, τον επόμενο Φεβρουάριο…
Ως τότε όμως έχουμε καιρό…
Κάτι θα βρεθεί…
...Καθώς απέναντι, ο αντίπαλος, επιδεικνύει μια εντυπωσιακή ανεπάρκεια στην αντιμετώπιση της αδίστακτης - καταστροφικής πολιτικής και του εξουσιαστικού θράσους, οι εξελίξεις δεν προοιωνίζονται κάτι ελπιδοφόρο…
Μακάρι βέβαια τα πράγματα να είναι πιο καλά απ’ όσο εγώ τα βλέπω…
Κ.Λ.
Σάββατο 23 Μαΐου 2009
ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ ΣΠΟΤ. ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΛΑΝΑ
Λαβή για πολύ ενδιαφέροντες προβληματισμούς δίνουν τα τηλεοπτικά σποτ των κομμάτων που έχουμε δει μέχρι τώρα (δεν έχω δει αυτά του ΛΑΟΣ και των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ). Μια πολιτική διαφήμιση αξιολογείται με βάση το κατά πόσο πέτυχε το στόχο της. Να προκαλέσει θετικές σκέψεις στον τηλεθεατή για το κόμμα που διαφημίζεται και το πρόγραμμά του. Για την επίτευξη αυτού του στόχου επιστρατεύονται πάντα από τους επαγγελματίες της επικοινωνίας όλες τις μορφές μηνυμάτων: λεκτικά, νοηματικά, υπονοούμενα... Και σε κάθε πολιτική διαφήμιση υπάρχουν οι αδυναμίες που αποικαλύπτουν στην πραγματικότητα την - ή τις - αχίλλειο πτέρνα του διαφημιζόμενου. Με αυτές τις τελευταίες επιθυμώ να ασχοληθώ.
Θα αρχίσω με τα διαβόητα παπαγαλάκια της ΝΔ. Ποιο είναι το μήνυμα της διαφήμισης προς τον πολίτη; «Κλείσε τ' αυτιά σου και μην ακούς τίποτα». Ένα μήνυμα που απευθύνεται όχι στο μέσο πολίτη, αυτός σε κάθε εκλογική αναμέτρηση - δυστυχώς μόνο στο σύντομο χρονικό διάστημα της προεκλογικής εκστρατείας - νιώθει πρίγκιπας. Είναι αυτός του οποίου την εύνοια θέλουν να προσελκύσουν οι κομματικοί μηχανισμοί. το μήνυμα απευθύνεται στον πιστό οπαδό. Αυτόν του οποίου η πίστη έχει αρχίσει να κλονίζεται. Αυτόν ο οποίος είναι έτοιμος να πέσει και στη φωτιά, αυτόν ο οποίος είναι έτοιμος να διαπράξει ακόμα και έκλημα χάριν του κομματικού πατριωτισμού. Από αυτόν ζητάει η ΝΔ να κλείσει τα αυτιά του στις σειρήνες.Σε αυτόν στέλνει το μήνυμα: «Δίνουμε μάχη μέχρις εσχάτων. Είμαστε πανταχόθεν πολιορκημένοι. δε μπορείς να μας εγκαταλείψεις στη δύσκολη αυτή στιγμή». Αν κανείς στηριχτεί αποκλειστικά και μόνο στα δημοσκοπικά δεδομένα το μήνυμα αυτό είναι επιβεβλημένο, καθώς η συσπείρωση των ψηφοφόρων της ΝΔ στην καλύτερη περίπτωση φθάνει το 67%. Όμως ένας πολιτικός φορέας που είναι πεπεισμένος για το ορθό των απόψεών του σχετικά με την κατεύθυνση που πρέπει να πάρει η κοινωνία, δεν ασχολείται με το έυρος μιας επικείμενης εκλογικής ήττας όταν γνωρίζει πως στα επόμενα πέντε - δέκα χρόνια θα δικαιωθεί. Κι αυτό ακριβώς λείπει από τη ΝΔ.
Υπάρχει όμως και μια άλλη πτυχή της εν λόγω πολιτικής διαφήμισης. Οι άνθρωποι που ενέκριναν το σενάριο δεν πρόσεξαν καθόλου τις ατάκες των παπαγάλων. Βάζοντας στο στόμα των πράσινων παπαγάλων όλα τα πραγματικά προβλήματα που κάνουν δύσκολη τη ζωή του μέσου πολίτη, προκαλούν τοην οργή του «πρίγκιπα της προεκλογικής εκστρατείας». Κι αυτό είναι λάθος ασυγχώρητο. Που όμως αποδεικνύει πόσο έχουν χάσει την επαφή τους με την πραγματικότητα οι κυβερνώντες. Άλλη μια λεπτομέρεια ενδεικτική του πανικού υπό το καθεστώς του οποίου εκπονήθηκε και εγκρίθηκε αυτό το βίντεο είναι οι δυο πρωταγωνιστές του. Ο νεαρός ανδρας και, κυρίως, η νεαρή γυναίκα. Την οποία βλέπουμε να κοιμάται ντυμένη και μακιγιαρισμένη. Τους βλέπουμε και τους δυο σε κατάσταση αλλοφροσύνης όσο κυκλοφορούν στο δρόμο και νιώθουν ασφαλείς μόνο όταν μπαίνουν στη «θαλπωρή» ενός γραφείου (ποιού άραγε;). Όποιος έχει δουλέψει, όποιος έχει χτυπήσει κάρτα μια φορά στη ζωή του, γνωρίζει όμως ότι το στρες αρχίζει ακριβώς από τη στιγμή εισόδου στον εργασιακό χώρο. Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες.
Το τηλεοπτικό σποτ του ΚΚΕ με εντυπωσίασε. Πρώτη φορά παγκοσμίως ένα πολιτικό κόμμα κάνει προεκλογική εκστρατεία όχι καταγγέλλοντας τους «συκοφάντες» γενικώς και αορίστως, αλλά απολογούμενο για κάτι για το οποίο, επισήμως, δεν έχει κατηγορηθεί. Για το σκάνδαλο της εξαγοράς της ΓΕΡΜΑΝΟΣ από την COSMOTE. Και πάλι είμαστε αντιμέτωποι με ένα επικοινωνιακό προϊόν που παρήχθη υπό το καθεστώς του τρόμου. Και εδώ ο στόχος είναι να συμμαζευτρούν οι πιστοί. και αυτό το μήνυμα δεν απευθύνεται στην κοινωνία. Απευθύνεται στον πιστό που έχει παρτακρανιάσει. Και φαίνεται ότι οι πιστοί αυτοί είναι αρκετοί για να προκαλούν τέτοια ανησυχία στην αριστοκρατία του Περισσού. Κατά τα λοιπά πρόκειται για ένα σποτ ανάξιο λόγου από αισθητική άποψη, φτηνιάρικο, ενδεικτικό όμως της μιζέριας που διαπνέει την ηγεσία του ΚΚΕ σε κάθε της έκφανση.
Δυσάρεστες εκπλήξεις μου επεφύλλασσε και το τηλεοπτικό σποτ του ΠΑΣΟΚ. το πολιτικό του μήνυμα ήταν ορθό. Ο τρόπος όμως με τον οποίο εκφράζονταν ήταν εξαιρετικά άνευρος και αποστασιοποιημένος. Ο νεαρός άνδρας και η νεαρή γυναίκα είναι υπερβολικά στυλάτοι. Μιλούν για πράγματα που αφορούν πολλούς ανθρώπους, με τρόπο όμως που δε συμμερίζεται την οργή αυτών των ανθρώπων. Αυτή η αποστασιοποίηση προδίδει όμως και την αποστασιοποίηση από την καθημερινότητα των στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Δεν κοιτάζουν τις τιμές του γάλακτος και των μακαρονιών στο σουπερμάρκετ και δεν εξοργίζονται από τις εξωφρενικές τιμές στα είδη πρώτης ανάγκης. Δεν τους έχει απασχολήσει ποτέ η τκιμή της βενζίνης, δεν έχουν τσαλαπατηθεί ποτέ σε μέσο μαζικής μεταφοράς, δεν έχουν ταλαιπωρηθεί στις εφημερίες των δημόσιων νοσοκομείων, ούτε έχει πάει Δεκέμβρης για να έρθει στο σχολείο των παιδιών τους ο δάσκαλος της ξένης γλώσσας και το βιβλίο των μαθηματικών. Μιλούν για πράγματα που δεν έχουν γνωρίσει. Κι αυτό φαίνεται από τον υπερβολικά "cool" τρόπο που μιλούν οι πρωταγωνιστές. Υπάρχει και άλλο ένα ατόπημα. Η επιλογή του χώρου που χρησιμεύει ως φόντο, το σουπερμάρκετ, είναι εντελώς λάθος αν πρόκειται να μιλήσουμε για την Αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας. Καθόσον το τελευταίο έχει επιπτώσεις στις εργασιακές σχέσεις, έχει επιπτώσεις στην ποιότητα των παροχών του Κράτους προς τον πολίτη, αλλά έχει έμμεσες μόνοεπιπτώσεις στην αγοραστική δύναμη των πολιτών. Σε όλα αυτά ας προστεθεί ο άκομψος τρόπος με τον οποίο προβάλλεται το πορτέτο του Γ. Παπανρέου, που με τη σειρά του μαρτυρά μια αγωνία ενίσχυσης ενός προφίλ που ο Γιώργος Παπανδρέου ουδέποτε είχε: το προφίλ του ηγέτη. Την ίδια αγωνία επεδείκνυαν οι υπεύθυνοι της επικοινωνιακής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ και σε βάρος του Κώστα Σημίτη. Τον τελευταίο η απουσία ηγετικού προφίλ δεν τον εμπόδισε να κερδίσει δυο δύσκολες εκλογικές μάχες και να γίνει ένας από τους μακροβιότερους και αποτελεσματικότερους Πρωθυπουργούς από καταβολής ελληνικού κράτους. Αντιθέτως δεν προβάλλεται αυτό που όλοι οι πολίτες αναγνωρίζουν στο Γιώργο Παπανδρέου. Ο ήπιος και ανθρώπινος χαρακτήρας του. Κάτι στο οποίο υπερτερούσε δημοσκοπικά του Καραμανλή ακόμα και ότασν το ΠΑΣΟΚ υπολείπονταν πολλές μονάδες της ΝΔ. Κι αυτό το λάθος δεν το θεωρώ τυχαίο. Προδίδει ανθρώπους που δεν αναμειγνύονται με την πλέμπα. Κι αυτό είναι ατόπημα για ένα σοσιαλιστικό κόμμα.
Αντιθέτως θεωρώ απολύτως πετυχημένο το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ. Χαμηλού κόστους, λιτό, στοχεύει στα θέματα που απασχολούν εκείνο το κομμάτι του εκλογικού σώματος στο οποίο, καλώς η κακώς, η ηγεσία του αποφάσισε να αποταθεί κατ' αποκλειστικότητα και, το αγγίζουν. Αυτό δεν προοιωνίζει και αίσιο εκλογικό αποτέλεσμα. Αν αυτό δεν έλθει το λάθος θα έγκειται στις πολιτικές επιλογές, όχι στην επικοινωνιακή στόχευση.
Γιάννης Χρ.
Θα αρχίσω με τα διαβόητα παπαγαλάκια της ΝΔ. Ποιο είναι το μήνυμα της διαφήμισης προς τον πολίτη; «Κλείσε τ' αυτιά σου και μην ακούς τίποτα». Ένα μήνυμα που απευθύνεται όχι στο μέσο πολίτη, αυτός σε κάθε εκλογική αναμέτρηση - δυστυχώς μόνο στο σύντομο χρονικό διάστημα της προεκλογικής εκστρατείας - νιώθει πρίγκιπας. Είναι αυτός του οποίου την εύνοια θέλουν να προσελκύσουν οι κομματικοί μηχανισμοί. το μήνυμα απευθύνεται στον πιστό οπαδό. Αυτόν του οποίου η πίστη έχει αρχίσει να κλονίζεται. Αυτόν ο οποίος είναι έτοιμος να πέσει και στη φωτιά, αυτόν ο οποίος είναι έτοιμος να διαπράξει ακόμα και έκλημα χάριν του κομματικού πατριωτισμού. Από αυτόν ζητάει η ΝΔ να κλείσει τα αυτιά του στις σειρήνες.Σε αυτόν στέλνει το μήνυμα: «Δίνουμε μάχη μέχρις εσχάτων. Είμαστε πανταχόθεν πολιορκημένοι. δε μπορείς να μας εγκαταλείψεις στη δύσκολη αυτή στιγμή». Αν κανείς στηριχτεί αποκλειστικά και μόνο στα δημοσκοπικά δεδομένα το μήνυμα αυτό είναι επιβεβλημένο, καθώς η συσπείρωση των ψηφοφόρων της ΝΔ στην καλύτερη περίπτωση φθάνει το 67%. Όμως ένας πολιτικός φορέας που είναι πεπεισμένος για το ορθό των απόψεών του σχετικά με την κατεύθυνση που πρέπει να πάρει η κοινωνία, δεν ασχολείται με το έυρος μιας επικείμενης εκλογικής ήττας όταν γνωρίζει πως στα επόμενα πέντε - δέκα χρόνια θα δικαιωθεί. Κι αυτό ακριβώς λείπει από τη ΝΔ.
Υπάρχει όμως και μια άλλη πτυχή της εν λόγω πολιτικής διαφήμισης. Οι άνθρωποι που ενέκριναν το σενάριο δεν πρόσεξαν καθόλου τις ατάκες των παπαγάλων. Βάζοντας στο στόμα των πράσινων παπαγάλων όλα τα πραγματικά προβλήματα που κάνουν δύσκολη τη ζωή του μέσου πολίτη, προκαλούν τοην οργή του «πρίγκιπα της προεκλογικής εκστρατείας». Κι αυτό είναι λάθος ασυγχώρητο. Που όμως αποδεικνύει πόσο έχουν χάσει την επαφή τους με την πραγματικότητα οι κυβερνώντες. Άλλη μια λεπτομέρεια ενδεικτική του πανικού υπό το καθεστώς του οποίου εκπονήθηκε και εγκρίθηκε αυτό το βίντεο είναι οι δυο πρωταγωνιστές του. Ο νεαρός ανδρας και, κυρίως, η νεαρή γυναίκα. Την οποία βλέπουμε να κοιμάται ντυμένη και μακιγιαρισμένη. Τους βλέπουμε και τους δυο σε κατάσταση αλλοφροσύνης όσο κυκλοφορούν στο δρόμο και νιώθουν ασφαλείς μόνο όταν μπαίνουν στη «θαλπωρή» ενός γραφείου (ποιού άραγε;). Όποιος έχει δουλέψει, όποιος έχει χτυπήσει κάρτα μια φορά στη ζωή του, γνωρίζει όμως ότι το στρες αρχίζει ακριβώς από τη στιγμή εισόδου στον εργασιακό χώρο. Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες.
Το τηλεοπτικό σποτ του ΚΚΕ με εντυπωσίασε. Πρώτη φορά παγκοσμίως ένα πολιτικό κόμμα κάνει προεκλογική εκστρατεία όχι καταγγέλλοντας τους «συκοφάντες» γενικώς και αορίστως, αλλά απολογούμενο για κάτι για το οποίο, επισήμως, δεν έχει κατηγορηθεί. Για το σκάνδαλο της εξαγοράς της ΓΕΡΜΑΝΟΣ από την COSMOTE. Και πάλι είμαστε αντιμέτωποι με ένα επικοινωνιακό προϊόν που παρήχθη υπό το καθεστώς του τρόμου. Και εδώ ο στόχος είναι να συμμαζευτρούν οι πιστοί. και αυτό το μήνυμα δεν απευθύνεται στην κοινωνία. Απευθύνεται στον πιστό που έχει παρτακρανιάσει. Και φαίνεται ότι οι πιστοί αυτοί είναι αρκετοί για να προκαλούν τέτοια ανησυχία στην αριστοκρατία του Περισσού. Κατά τα λοιπά πρόκειται για ένα σποτ ανάξιο λόγου από αισθητική άποψη, φτηνιάρικο, ενδεικτικό όμως της μιζέριας που διαπνέει την ηγεσία του ΚΚΕ σε κάθε της έκφανση.
Δυσάρεστες εκπλήξεις μου επεφύλλασσε και το τηλεοπτικό σποτ του ΠΑΣΟΚ. το πολιτικό του μήνυμα ήταν ορθό. Ο τρόπος όμως με τον οποίο εκφράζονταν ήταν εξαιρετικά άνευρος και αποστασιοποιημένος. Ο νεαρός άνδρας και η νεαρή γυναίκα είναι υπερβολικά στυλάτοι. Μιλούν για πράγματα που αφορούν πολλούς ανθρώπους, με τρόπο όμως που δε συμμερίζεται την οργή αυτών των ανθρώπων. Αυτή η αποστασιοποίηση προδίδει όμως και την αποστασιοποίηση από την καθημερινότητα των στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Δεν κοιτάζουν τις τιμές του γάλακτος και των μακαρονιών στο σουπερμάρκετ και δεν εξοργίζονται από τις εξωφρενικές τιμές στα είδη πρώτης ανάγκης. Δεν τους έχει απασχολήσει ποτέ η τκιμή της βενζίνης, δεν έχουν τσαλαπατηθεί ποτέ σε μέσο μαζικής μεταφοράς, δεν έχουν ταλαιπωρηθεί στις εφημερίες των δημόσιων νοσοκομείων, ούτε έχει πάει Δεκέμβρης για να έρθει στο σχολείο των παιδιών τους ο δάσκαλος της ξένης γλώσσας και το βιβλίο των μαθηματικών. Μιλούν για πράγματα που δεν έχουν γνωρίσει. Κι αυτό φαίνεται από τον υπερβολικά "cool" τρόπο που μιλούν οι πρωταγωνιστές. Υπάρχει και άλλο ένα ατόπημα. Η επιλογή του χώρου που χρησιμεύει ως φόντο, το σουπερμάρκετ, είναι εντελώς λάθος αν πρόκειται να μιλήσουμε για την Αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας. Καθόσον το τελευταίο έχει επιπτώσεις στις εργασιακές σχέσεις, έχει επιπτώσεις στην ποιότητα των παροχών του Κράτους προς τον πολίτη, αλλά έχει έμμεσες μόνοεπιπτώσεις στην αγοραστική δύναμη των πολιτών. Σε όλα αυτά ας προστεθεί ο άκομψος τρόπος με τον οποίο προβάλλεται το πορτέτο του Γ. Παπανρέου, που με τη σειρά του μαρτυρά μια αγωνία ενίσχυσης ενός προφίλ που ο Γιώργος Παπανδρέου ουδέποτε είχε: το προφίλ του ηγέτη. Την ίδια αγωνία επεδείκνυαν οι υπεύθυνοι της επικοινωνιακής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ και σε βάρος του Κώστα Σημίτη. Τον τελευταίο η απουσία ηγετικού προφίλ δεν τον εμπόδισε να κερδίσει δυο δύσκολες εκλογικές μάχες και να γίνει ένας από τους μακροβιότερους και αποτελεσματικότερους Πρωθυπουργούς από καταβολής ελληνικού κράτους. Αντιθέτως δεν προβάλλεται αυτό που όλοι οι πολίτες αναγνωρίζουν στο Γιώργο Παπανδρέου. Ο ήπιος και ανθρώπινος χαρακτήρας του. Κάτι στο οποίο υπερτερούσε δημοσκοπικά του Καραμανλή ακόμα και ότασν το ΠΑΣΟΚ υπολείπονταν πολλές μονάδες της ΝΔ. Κι αυτό το λάθος δεν το θεωρώ τυχαίο. Προδίδει ανθρώπους που δεν αναμειγνύονται με την πλέμπα. Κι αυτό είναι ατόπημα για ένα σοσιαλιστικό κόμμα.
Αντιθέτως θεωρώ απολύτως πετυχημένο το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ. Χαμηλού κόστους, λιτό, στοχεύει στα θέματα που απασχολούν εκείνο το κομμάτι του εκλογικού σώματος στο οποίο, καλώς η κακώς, η ηγεσία του αποφάσισε να αποταθεί κατ' αποκλειστικότητα και, το αγγίζουν. Αυτό δεν προοιωνίζει και αίσιο εκλογικό αποτέλεσμα. Αν αυτό δεν έλθει το λάθος θα έγκειται στις πολιτικές επιλογές, όχι στην επικοινωνιακή στόχευση.
Γιάννης Χρ.
Πέμπτη 21 Μαΐου 2009
"...Το προτσές του καπιταλισμού κοινωνικοποιεί..."
Προκήρυξη σήμερα της οργάνωσης "Λαϊκή Θέληση", στην εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ.
Προσπάθησα να της ρίξω μια ματιά...
Χάος!..
Ποιός Γιάννης, με κείνο το διαχρονικό "το προτσές του καπιταλισμού κοινωνικοποιεί την ανάπτυξη του φραξιονισμού"...
Εδώ να δείτε κορακίστικα...
"...Αδιαφιλονίκητα, η δολοφονία του 15χρονου µαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου αφύπνισε τις εν υπνώσει συνειδήσεις της λαϊκής τάξης και του διάχυτου κοινωνικού προλεταριάτου και έθεσε τις βάσεις για την επαναδιατύπωση των όρων διεξαγωγής της λαϊκής αντίστασης ενάντια στη δοµική συστηµική κυριαρχία του υπάρχοντος. Η εξέλιξη αυτή ως διακύβευµα για τον επαναστατικό µετασχηµατισµό της κοινωνίας συµπληρώνει τη σηµαντικότητα του αυθόρµητου εξεγερτικού ξεσπάσµατος και στο τέλος το ξεπερνά, ενσωµατώνοντας την αυθεντικότητα της λαϊκής θέλησης..."
Τουλάχιστον ο Γιάννης κάνει πλάκα... Αυτοί σοβαρολογούν...
Άραγε πίνουν κάτι καλό ή αυθόρμητα τους έρχονται;
Ποιός ξέρει...
Κατά τα άλλα, λέξη για τον "σοσιαλισμό" ή κάτι παρεμφερές τέλος πάντων...
Δεν ξέρω τι έχουν στα κεφάλια τους τα παλλικάρια αυτά, αλλά προβληματίζομαι έντονα για το σκοπό, την αιτία που οπλίζουν τα χέρια τους. Είναι η οργή; Η απελπισία; Ο μιμητισμός; Κάτι άλλο;
Δύσκολο να το πεις...
Πάντως εμένα αυτό το μακρόσυρτο:
"...Η προπαγανδιστική σταυροφορία των συστηµικών δυνάµεων για την αποκατάσταση της αξιοπιστίας των θεσµών που διαιωνίζουν την κοινωνική ανισότητα, την ταξική εκµετάλλευση, τον πλουτισµό των λίγων σε βάρος των πολλών, που νοµιµοποιούν τις δολοφονίες και την κρατική καταστολή, τις εξοντωτικές ποινές της µονόφθαλµης ταξικής Δικαιοσύνης και επιβραβεύουν τους διανοούµενους όλων των βαθµίδων που συντάσσονται µε τα καρτέλ του πολιτικού-οικονοµικού κατεστηµένου, πρέπει να απαντηθεί αποτελεσµατικά µε όλα τα µέσα που διαθέτει η παράδοση του λαϊκού επαναστατικού κινήµατος, µε τη συνέχιση και όξυνση της κοινωνικής-ταξικής πάλης, µέχρι την τελική νίκη του επαναστατηµένου ανθρώπου ενάντια στους δυνάστες του. .."
...με προβληματίζει έντονα...
Απλώς ανόητοι... ή...
Κ.Λ.
Προσπάθησα να της ρίξω μια ματιά...
Χάος!..
Ποιός Γιάννης, με κείνο το διαχρονικό "το προτσές του καπιταλισμού κοινωνικοποιεί την ανάπτυξη του φραξιονισμού"...
Εδώ να δείτε κορακίστικα...
"...Αδιαφιλονίκητα, η δολοφονία του 15χρονου µαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου αφύπνισε τις εν υπνώσει συνειδήσεις της λαϊκής τάξης και του διάχυτου κοινωνικού προλεταριάτου και έθεσε τις βάσεις για την επαναδιατύπωση των όρων διεξαγωγής της λαϊκής αντίστασης ενάντια στη δοµική συστηµική κυριαρχία του υπάρχοντος. Η εξέλιξη αυτή ως διακύβευµα για τον επαναστατικό µετασχηµατισµό της κοινωνίας συµπληρώνει τη σηµαντικότητα του αυθόρµητου εξεγερτικού ξεσπάσµατος και στο τέλος το ξεπερνά, ενσωµατώνοντας την αυθεντικότητα της λαϊκής θέλησης..."
Τουλάχιστον ο Γιάννης κάνει πλάκα... Αυτοί σοβαρολογούν...
Άραγε πίνουν κάτι καλό ή αυθόρμητα τους έρχονται;
Ποιός ξέρει...
Κατά τα άλλα, λέξη για τον "σοσιαλισμό" ή κάτι παρεμφερές τέλος πάντων...
Δεν ξέρω τι έχουν στα κεφάλια τους τα παλλικάρια αυτά, αλλά προβληματίζομαι έντονα για το σκοπό, την αιτία που οπλίζουν τα χέρια τους. Είναι η οργή; Η απελπισία; Ο μιμητισμός; Κάτι άλλο;
Δύσκολο να το πεις...
Πάντως εμένα αυτό το μακρόσυρτο:
"...Η προπαγανδιστική σταυροφορία των συστηµικών δυνάµεων για την αποκατάσταση της αξιοπιστίας των θεσµών που διαιωνίζουν την κοινωνική ανισότητα, την ταξική εκµετάλλευση, τον πλουτισµό των λίγων σε βάρος των πολλών, που νοµιµοποιούν τις δολοφονίες και την κρατική καταστολή, τις εξοντωτικές ποινές της µονόφθαλµης ταξικής Δικαιοσύνης και επιβραβεύουν τους διανοούµενους όλων των βαθµίδων που συντάσσονται µε τα καρτέλ του πολιτικού-οικονοµικού κατεστηµένου, πρέπει να απαντηθεί αποτελεσµατικά µε όλα τα µέσα που διαθέτει η παράδοση του λαϊκού επαναστατικού κινήµατος, µε τη συνέχιση και όξυνση της κοινωνικής-ταξικής πάλης, µέχρι την τελική νίκη του επαναστατηµένου ανθρώπου ενάντια στους δυνάστες του. .."
...με προβληματίζει έντονα...
Απλώς ανόητοι... ή...
Κ.Λ.
Σάββατο 16 Μαΐου 2009
Άλλο ένα δημοσίευμα - βόμβα (που θα κρυφτεί κι αυτό πίσω από τους κοιλιακούς του Sakis)...
«... πρεζέμποροι, νονοί της νύχτας, πράκτορες μυστικών υπηρεσιών έχουν διαβρώσει μικρό, αλλά κομβικό σημείο του πολιτικού συστήματος και χρησιμοποιώντας ένστολα ανδρείκελα αποσυνθέτουν τον κοινωνικό ιστό, με αποτέλεσμα, τόσο τον άδικο θάνατο του μαθητή Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια, όσο και του αστυνομικού Μιχ. Σπανουδάκη στον Κορυδαλλό».
Τα πιο πάνω αναφέρονται σε κατάθεση αστυνομικού στελέχους της "Αντιτρομοκρατικής", που δόθηκε στο πλαίσιο ποινικής δικογραφίας για διαρροή εγγράφου από την υπηρεσία του...
Το δημοσιεύει η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ στο χτεσινό της φύλλο (δημοσ. Γ. Μαρνέλλος).
Κατά τη γνώμη μου αποτελεί μια σωστή βόμβα, τα όσα αναφέρει το στέλεχος αυτό!
Πρόκειται για ομολογία - σοκ, που αποκαλύπτει αυτό που εδώ και καιρό επιμένουμε ότι υπάρχει και δυναμώνει κάθε μέρα που περνάει: το παρακράτος μιας δεξιάς που αμετανόητη συνεχίζει και πέραν του έτους 2000 να θυμίζει εκτροφείο σκοτεινών συμμοριών τύπου "Καρφίτσας".
Θα έπρεπε να δοθεί μεγαλύτερο ενδιαφέρον για όσα καταθέτει αυτός ο άνθρωπος, ο οποίος βέβαια δεν τα βγάζει από το στομάχι του όλα αυτά. Δεν γνωρίζουμε τι θα επακολουθήσει, πολύ φοβάμαι ότι το όλο θέμα θα πνιγεί. Όπως πνίγηκε η σύλληψη πρακτόρων της ΕΥΠ που παρακολουθούσαν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όπως πνίγηκε η υπόθεση των υποκλοπών, όπως θάφτηκαν και μια σειρά άλλες υποθέσεις που μόλις κατάφεραν να σκάσουν μύτη μέσα από μικρά και παραχωνιασμένα δημοσιεύματα σε κάποιες στήλες των εφημερίδων.
Το επαναλαμβάνω κι ας γίνομαι κουραστικός: Οι τύποι της ΝΔ ήρθαν για να... μείνουν. Αφελής όποιος νομίζει ότι θα παραδώσουν το "πνεύμα" σε κάποιες επερχόμενες εκλογές και θα πάνε σπίτι τους... Θα δώσουν τη μάχη τους με ό,τι πιο βρόμικο και άθλιο όπλο υπάρχει στο οπλοστάσιο της πολιτικής και ο κίνδυνος να μεταβάλουν τη χώρα σε "τύποις δημοκρατία", με την ανοχή μάλιστα και των υπολοίπων ευρωπαίων είναι ορατός...
Κ.Λ.
Τα πιο πάνω αναφέρονται σε κατάθεση αστυνομικού στελέχους της "Αντιτρομοκρατικής", που δόθηκε στο πλαίσιο ποινικής δικογραφίας για διαρροή εγγράφου από την υπηρεσία του...
Το δημοσιεύει η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ στο χτεσινό της φύλλο (δημοσ. Γ. Μαρνέλλος).
Κατά τη γνώμη μου αποτελεί μια σωστή βόμβα, τα όσα αναφέρει το στέλεχος αυτό!
Πρόκειται για ομολογία - σοκ, που αποκαλύπτει αυτό που εδώ και καιρό επιμένουμε ότι υπάρχει και δυναμώνει κάθε μέρα που περνάει: το παρακράτος μιας δεξιάς που αμετανόητη συνεχίζει και πέραν του έτους 2000 να θυμίζει εκτροφείο σκοτεινών συμμοριών τύπου "Καρφίτσας".
Θα έπρεπε να δοθεί μεγαλύτερο ενδιαφέρον για όσα καταθέτει αυτός ο άνθρωπος, ο οποίος βέβαια δεν τα βγάζει από το στομάχι του όλα αυτά. Δεν γνωρίζουμε τι θα επακολουθήσει, πολύ φοβάμαι ότι το όλο θέμα θα πνιγεί. Όπως πνίγηκε η σύλληψη πρακτόρων της ΕΥΠ που παρακολουθούσαν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όπως πνίγηκε η υπόθεση των υποκλοπών, όπως θάφτηκαν και μια σειρά άλλες υποθέσεις που μόλις κατάφεραν να σκάσουν μύτη μέσα από μικρά και παραχωνιασμένα δημοσιεύματα σε κάποιες στήλες των εφημερίδων.
Το επαναλαμβάνω κι ας γίνομαι κουραστικός: Οι τύποι της ΝΔ ήρθαν για να... μείνουν. Αφελής όποιος νομίζει ότι θα παραδώσουν το "πνεύμα" σε κάποιες επερχόμενες εκλογές και θα πάνε σπίτι τους... Θα δώσουν τη μάχη τους με ό,τι πιο βρόμικο και άθλιο όπλο υπάρχει στο οπλοστάσιο της πολιτικής και ο κίνδυνος να μεταβάλουν τη χώρα σε "τύποις δημοκρατία", με την ανοχή μάλιστα και των υπολοίπων ευρωπαίων είναι ορατός...
Κ.Λ.
Παρασκευή 15 Μαΐου 2009
ΠΟΙΟ ΜΕΛΛΟΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ;
Η ανακοίνωση του ρυθμού ύφεσης της Ευρωζώνης ήταν κάτι χειρότερο από το προβλεπόμενο: -2,5% για το σύνολο της Ευρωζώνης, -3,8% για τη Γερμανία, περισσότερο από -4% για την Ισπανία, που είδε σε λίγους μόνο μήνες να διπλασιάζεται ο αριθμός των ανέργων της.
Σε αυτό το πλαίσιο οι καθησυχαστικές δηλώσεις των κυρίων Τρισέ και Παπαδήμου για ανάκαμψη νωρίτερα από το προβλεπόμενο ηχούν μονάχα σαν κακόγουστο ανέκδοτο. Αυτό που αναδεικνύεται όλο και περισσότερο είναι το πολιτικό αδιέξοδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε μια εποχή που επιβάλλεται η ανάληψη δυναμικών πολιτικών πρωτοβουλιών για την προστασία των εκατοντάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας που χάνονται κάθε μήνα, την προστασία του εισοδήματος εκατομμυρίων οικογενειών που κάθε μήνα προστίθενται στις στρατιές αυτών που συντηρούνται από τα πενιχρά πλέον - καθ' όσον έτσι επιτάσσει η νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία - προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας, οι Σύνοδοι Κορυφής, τα Συμβούλια Υπουργών και η Επιτροπή, η πραγματική κυβέρνηση της ΕΕ, αρκούνται σε ευχολόγια και σε παραπομπές σε εθνικά σχέδια ανάκαμψης. Που είναι αδύνατο να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, καθ' ότι οι πάντες είναι δέσμιοι των επιλογών της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που με τη σειρά της είναι εκτός πολτικού ελέγχου.
Κι όμως όλα αυτά ήταν προβλέψιμα. Οι λιγοστοί που είχαμε αντιδράσει στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, όχι από εθνικιστική υστερία αλλά διότι θέλαμε ένα Ευρωπαϊκό μέλλον, είχαμε τότε επισημάνει πως, η Συνθήκη αυτή έθετε τις βάσεις για το δραστικό περιορισμό του κοινωνικού Κράτους σε όλη την Ευρώπη, φροντίζοντας ταυτοχρόνως να απαλλάξει την με ενισχυμένες αρμοδιότητες Επιτροπή από κάθε έλεγχο νομιμοποιημένου από τη λαϊκή ψήφο οργάνου. Τότε είχαμε επισημάνει ότι σύντομα θα δούμε μια ξενοφοβική Δεξιά να αυξάνει την επιρροή της σε όλα τα Κράτη - μέλη. Αντιμετωπιστήκαμε ως γραφικοί.
Οι Συνθήκες του Άμστερνταμ, της Νίκαιας και της Λισσαβώνας ενίσχυσαν αυτή την τάση. Μολονότι στα 17 αυτά χρόνια οι αρμοδιότητες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έχουν ενισχυθεί σημαντικά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι - πρακτικά η πρώτη, θεσμικά η δεύτερα - εκτός της εμβέλειας του ελέγχου του. Το μοναδικό θεσμικό όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αντλεί τη νομιμότητά του από τη λαϊκή ψήφο, έχει διακίωμα αρνησικυρίας, στις αποφάσεις της Επιτροπής και του Συμβουλίου των Υπουργών, δεν έχει όμως δικαίωμα να νομοθετεί. Κι όταν ασκεί αυτό το δικαίωμά του, τότε ενεργοποιείται αυτόματα η διαδικασία συμβιβασμού. Μια διαδικασία μέσω της οποίας οι εκφραστές της λαϊκής βούλησης υποχρεώνονται να βάλουν νερό στο κρασί τους για αν ικανοποιήσουν τις αξιώσεις μιας Επιτροπής που δε λογοδοτεί σε κανένα.
Το επιβεβλημένο ΟΧΙ των Γάλλων και των Ολλανδών σε ένα Ευρωσύνταγμα το οποίο θέσπιζε το νεοφιλελευθερισμό ως επίσημη ιδεολογία της Ένωσης, αλλά και αυτό των Ιρλανδών στη Συνθήκη της Λισσαβώνας ελάχιστους προβλημάτισαν.
Σήμερα το πολιτικό έλλειμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι περισσότερο ορατό από ποτέ. Στο όνομα του ισχυρού ευρώ απαγορεύονται όλες οι πολιτικές προστασίας της κοινωνικής συνοχής. Προσωπικά πιστεύω, και έχω εκφράσει αρκετές φορές αυτή την άποψη, ότι η Ευρωπαϊκές αστικές τάξεις αδιαφορούν πλήρως για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ενδιαφέρονται μόνο για μια αγορά χωρίς σύνορα. Ούτε και έχουν φετιχοποιήσει το ευρώ, όπως εκ πρώτης όψεως φαίνεται. Τουναντίον, πιστεύω ότι πλέον προσβλέπουν σε μια επιστροφή στα εθνικά κράτη, οι πολιτικές ελίτ των οποίων θα είναι πολύ πιο ευάλωτες σε πιέσεις, ιδίως αν η πολιτική κυριαρχία έχει περιέλθει στην άκρα Δεξιά, όπως ήδη ισχύει στην Ιταλία και στη Γαλλία.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα έχει μέλλον μονάχα αν συγκροτηθεί ένα ρεύμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς, που θα βασίζεται στη Σοσιαλδημοκρατία, στο Κόμματης Ευρωπαϊκής Αριστεράς και στους Πράσινους και το ρεύμα αυτό θέσει, σε θεσμικό επίπεδο, επιτακτικά το ζήτημα της δραστικής εκχώρησης των αρμοδιοτήτων εθνικής κυριαρχίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. το οποίο θα ορίζει τα μέλη της Επιτροπής με βάση τις πολιτικές πλειοψηφίες που θα διαμορφώνονται. Αλλά και αυτή η πρόταση δε θα είναι βιώσιμη αν δεν ενταχθεί σε ένα μανιφέστο κοινωνικής προστασίας, ελέγχου των αγορών, περιορισμού των ωρών εργασίας για να εξασαλιστεί αξιοπρεπής διαβίωση για όλους.
Οι πρόσφατες εξελίξεις στη Σοσιαλιστική Διεθνή θα μπορούσαν να είναι ελπιδοφόρες, αν την ίδια στιγμή, αρκετά κόμματα - μέλη της, αρχής γενομένης του Δημοκρατικού Κόμματος της Ιταλίας και του Εργατικού Κόμματος της Μεγάλης Βρετανίας, δεν πάθαιναν κρίσεις στο άκουσμα των φράσεων «κοινωνική προστασία» και «αξιοπρεπής διαβίωση για όλους». Και χωρίς τη σοσιαλδημοκρατία κανένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα δεν έχει ελπίδες να προχωρήσει.
Είναι λοιπόν ώρα να εκφωνήσουμε τον επικήδειο της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Ουδείς μπορεί να το αποκλείσει. Παρά τις ανεκδοτικής φύσης δηλώσεις εφυσηχασμού των ιθυνόντων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ηκρίση ακόμα δεν έχει αρχίσει. Η κοινωνική ανατσαραχή που πολιτικοί του κατεστημένου επισειουν ως μορμολίκειο επί των κοινωνιών, υπάρχει ενδεχόμενο να ξεσπάσει εδώ κι εκεί. Όχι με συγκεκριμένα κοινωνικά αιτήματα κατ' ανάγκη. Όταν εκείνη η ώρα θα έρθει, είναι ορατό το ενδεχόμενο κυβερνήσεις να βρεθούν μπροστά στο δίλημμα της αποχώρησης από το ευρώ ή της πολιτικής τους επιβίωσης. Και τότε θα έχειέρθεοι το τέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως ήρθε το τέλος της «Ένωσης των Λατινικών Χωρών», στην οποία είχε προσχωρήσει η Ελλάδα, στα τέλη του 19ου αιώνα. Για τον ίδιο λόγο: την έλλειψη πολιτικής ένωσης. Και, φοβούμαι, με εξ ίσου, η και περισσότερο, καταστρεπτικές συνέπειες.
Γιάννης Χρ.
Σε αυτό το πλαίσιο οι καθησυχαστικές δηλώσεις των κυρίων Τρισέ και Παπαδήμου για ανάκαμψη νωρίτερα από το προβλεπόμενο ηχούν μονάχα σαν κακόγουστο ανέκδοτο. Αυτό που αναδεικνύεται όλο και περισσότερο είναι το πολιτικό αδιέξοδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε μια εποχή που επιβάλλεται η ανάληψη δυναμικών πολιτικών πρωτοβουλιών για την προστασία των εκατοντάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας που χάνονται κάθε μήνα, την προστασία του εισοδήματος εκατομμυρίων οικογενειών που κάθε μήνα προστίθενται στις στρατιές αυτών που συντηρούνται από τα πενιχρά πλέον - καθ' όσον έτσι επιτάσσει η νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία - προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας, οι Σύνοδοι Κορυφής, τα Συμβούλια Υπουργών και η Επιτροπή, η πραγματική κυβέρνηση της ΕΕ, αρκούνται σε ευχολόγια και σε παραπομπές σε εθνικά σχέδια ανάκαμψης. Που είναι αδύνατο να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, καθ' ότι οι πάντες είναι δέσμιοι των επιλογών της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που με τη σειρά της είναι εκτός πολτικού ελέγχου.
Κι όμως όλα αυτά ήταν προβλέψιμα. Οι λιγοστοί που είχαμε αντιδράσει στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, όχι από εθνικιστική υστερία αλλά διότι θέλαμε ένα Ευρωπαϊκό μέλλον, είχαμε τότε επισημάνει πως, η Συνθήκη αυτή έθετε τις βάσεις για το δραστικό περιορισμό του κοινωνικού Κράτους σε όλη την Ευρώπη, φροντίζοντας ταυτοχρόνως να απαλλάξει την με ενισχυμένες αρμοδιότητες Επιτροπή από κάθε έλεγχο νομιμοποιημένου από τη λαϊκή ψήφο οργάνου. Τότε είχαμε επισημάνει ότι σύντομα θα δούμε μια ξενοφοβική Δεξιά να αυξάνει την επιρροή της σε όλα τα Κράτη - μέλη. Αντιμετωπιστήκαμε ως γραφικοί.
Οι Συνθήκες του Άμστερνταμ, της Νίκαιας και της Λισσαβώνας ενίσχυσαν αυτή την τάση. Μολονότι στα 17 αυτά χρόνια οι αρμοδιότητες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έχουν ενισχυθεί σημαντικά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι - πρακτικά η πρώτη, θεσμικά η δεύτερα - εκτός της εμβέλειας του ελέγχου του. Το μοναδικό θεσμικό όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αντλεί τη νομιμότητά του από τη λαϊκή ψήφο, έχει διακίωμα αρνησικυρίας, στις αποφάσεις της Επιτροπής και του Συμβουλίου των Υπουργών, δεν έχει όμως δικαίωμα να νομοθετεί. Κι όταν ασκεί αυτό το δικαίωμά του, τότε ενεργοποιείται αυτόματα η διαδικασία συμβιβασμού. Μια διαδικασία μέσω της οποίας οι εκφραστές της λαϊκής βούλησης υποχρεώνονται να βάλουν νερό στο κρασί τους για αν ικανοποιήσουν τις αξιώσεις μιας Επιτροπής που δε λογοδοτεί σε κανένα.
Το επιβεβλημένο ΟΧΙ των Γάλλων και των Ολλανδών σε ένα Ευρωσύνταγμα το οποίο θέσπιζε το νεοφιλελευθερισμό ως επίσημη ιδεολογία της Ένωσης, αλλά και αυτό των Ιρλανδών στη Συνθήκη της Λισσαβώνας ελάχιστους προβλημάτισαν.
Σήμερα το πολιτικό έλλειμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι περισσότερο ορατό από ποτέ. Στο όνομα του ισχυρού ευρώ απαγορεύονται όλες οι πολιτικές προστασίας της κοινωνικής συνοχής. Προσωπικά πιστεύω, και έχω εκφράσει αρκετές φορές αυτή την άποψη, ότι η Ευρωπαϊκές αστικές τάξεις αδιαφορούν πλήρως για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ενδιαφέρονται μόνο για μια αγορά χωρίς σύνορα. Ούτε και έχουν φετιχοποιήσει το ευρώ, όπως εκ πρώτης όψεως φαίνεται. Τουναντίον, πιστεύω ότι πλέον προσβλέπουν σε μια επιστροφή στα εθνικά κράτη, οι πολιτικές ελίτ των οποίων θα είναι πολύ πιο ευάλωτες σε πιέσεις, ιδίως αν η πολιτική κυριαρχία έχει περιέλθει στην άκρα Δεξιά, όπως ήδη ισχύει στην Ιταλία και στη Γαλλία.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα έχει μέλλον μονάχα αν συγκροτηθεί ένα ρεύμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς, που θα βασίζεται στη Σοσιαλδημοκρατία, στο Κόμματης Ευρωπαϊκής Αριστεράς και στους Πράσινους και το ρεύμα αυτό θέσει, σε θεσμικό επίπεδο, επιτακτικά το ζήτημα της δραστικής εκχώρησης των αρμοδιοτήτων εθνικής κυριαρχίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. το οποίο θα ορίζει τα μέλη της Επιτροπής με βάση τις πολιτικές πλειοψηφίες που θα διαμορφώνονται. Αλλά και αυτή η πρόταση δε θα είναι βιώσιμη αν δεν ενταχθεί σε ένα μανιφέστο κοινωνικής προστασίας, ελέγχου των αγορών, περιορισμού των ωρών εργασίας για να εξασαλιστεί αξιοπρεπής διαβίωση για όλους.
Οι πρόσφατες εξελίξεις στη Σοσιαλιστική Διεθνή θα μπορούσαν να είναι ελπιδοφόρες, αν την ίδια στιγμή, αρκετά κόμματα - μέλη της, αρχής γενομένης του Δημοκρατικού Κόμματος της Ιταλίας και του Εργατικού Κόμματος της Μεγάλης Βρετανίας, δεν πάθαιναν κρίσεις στο άκουσμα των φράσεων «κοινωνική προστασία» και «αξιοπρεπής διαβίωση για όλους». Και χωρίς τη σοσιαλδημοκρατία κανένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα δεν έχει ελπίδες να προχωρήσει.
Είναι λοιπόν ώρα να εκφωνήσουμε τον επικήδειο της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Ουδείς μπορεί να το αποκλείσει. Παρά τις ανεκδοτικής φύσης δηλώσεις εφυσηχασμού των ιθυνόντων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ηκρίση ακόμα δεν έχει αρχίσει. Η κοινωνική ανατσαραχή που πολιτικοί του κατεστημένου επισειουν ως μορμολίκειο επί των κοινωνιών, υπάρχει ενδεχόμενο να ξεσπάσει εδώ κι εκεί. Όχι με συγκεκριμένα κοινωνικά αιτήματα κατ' ανάγκη. Όταν εκείνη η ώρα θα έρθει, είναι ορατό το ενδεχόμενο κυβερνήσεις να βρεθούν μπροστά στο δίλημμα της αποχώρησης από το ευρώ ή της πολιτικής τους επιβίωσης. Και τότε θα έχειέρθεοι το τέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως ήρθε το τέλος της «Ένωσης των Λατινικών Χωρών», στην οποία είχε προσχωρήσει η Ελλάδα, στα τέλη του 19ου αιώνα. Για τον ίδιο λόγο: την έλλειψη πολιτικής ένωσης. Και, φοβούμαι, με εξ ίσου, η και περισσότερο, καταστρεπτικές συνέπειες.
Γιάννης Χρ.
Τετάρτη 13 Μαΐου 2009
Τα γεγονότα της 9ης Μαϊου
Το διαισθανόμουν ότι η υπόθεση μύριζε μπαρούτι, γι'αυτό και έμεινα σπίτιεκείνο το απόγευμα. Κάποια στιγμή άκουσα κρότους και κατάλαβα ότι το πανηγύρι είχε αρχίσει.
Παρακάτω μεταφέρω ένα κείμενο που βρήκα στο indymedia και που εξιστορεί τα γεγονότα που συνέβησαν γύρω από την Ομόνοια, το περασμένο Σάββατο. Χωρίς άλλα σχόλια από εμένα. Να πω μόνο ότι την άλλη φορά που θα ξαναγίνουν τέτοιες συγκεντρώσεις ρατσισμού και μίσους για τους ξένους θα πρέπει ίσως να κατέβουμε όλοι.
Γιώργος
Το κάλεσμα της 9ης Μαΐου
Στην αρχή της εβδομάδας μια ομάδα (Επιτροπές Πολιτών) αυτοαποκαλούμενη ως «Έλληνες πολίτες για την απελευθέρωση της χώρας από τους αλλοδαπούς εισβολείς» μαζί με μέλη της Χρυσής Αυγής και Έφεδρους Αξιωματικούς προανήγγειλαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά των μεταναστών για το Σάββατο 9 Μαΐου στην πλατεία Ομονοίας. Θα ακολουθούσε διαδήλωση στις 7 το απόγευμα.Ως απάντηση, μεταναστευτικές, ανθρωπιστικές και αντιρατσιστικές οργανώσεις απηύθυναν κάλεσμα για να προστατεύσουν τους «ένοικους» του Εφετείου.
Τα γεγονότα της 9ης Μαΐου στην Πλατεία Ομονοίας
Από νωρίς το μεσημέρι είχαν συγκεντρωθεί στην πλατεία Ομονοίας περί τα 300 άτομα: «Έλληνες πολίτες για την απελευθέρωση της χώρας από τους αλλοδαπούς εισβολείς» και μέλη της Χρυσής Αυγής. Σχεδόν όλοι κρατούσαν ελληνικές σημαίες, και ένας μεγάλος αριθμός αυτών φορούσαν κράνη, κρατούσαν ρόπαλα και σιδηρολοστούς και στις μαύρες μπλούζες τους το πελώριο σήμα της Χρυσής Αυγής πρόδιδε την ταυτότητα τους- κάποιες σβάστικες ολοκλήρωναν το τοπίο. Μια πελώρια ελληνική σημαία ανέμιζε στην πλατεία ενώ από τα μεγάφωνα ο Εθνικός Ύμνος εναλλασσόταν με το λιμπρέτο από τη Βαλκυρία του Βάγκνερ- γνωστό ως το κλασικό μουσικό μοτίβο των ΝΑΖΙ. Το σύνθημα «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» ακολουθούσε το σύνθημα «Αίμα, Τιμή, Χρυσή Αυγή», και τανάπαλιν. Φυσικά δεν έλειπαν τα προεκλογικά φυλλάδια για την ψήφο στις ευρωεκλογές του κόμματος «Χρυσή Αυγή» καθώς και ο πραγματικός Έλληνας Μιχαλολιάκος που συχνά έπαιρνε το μικρόφωνο εμψυχώνοντας και επικροτώντας τους συγκεντρωμένους για τον «πραγματικό» πατριωτισμό τους. Α ναι, η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες... (αλλά σε ποιούς Ελληνες;)
Η παραπάνω φωτογραφία είναι και η μόνη που κατόρθωσε να τραβήξει από την συγκέντρωση των «Ελλήνων», ο συνεργάτης μου, καθώς μόλις τους πλησίασε διάφοροι «πραγματικοί Έλληνες» με μέσο όρο ηλικίας 60, άρχισαν να τον προπηλακίζουν ως προδότη και ανθέλληνα, στηρίζοντας την κραταιά άποψη τους στο αναμφισβήτητο γεγονός των κάπως μακριών μαλλιών του. Ένας μάλιστα πήγε να του πάρει την μηχανή, και τότε προσπάθησα να τον προστατεύσω πιστεύοντας ότι ως γυναίκα θα με σεβόντουσαν - ματαίως. Το μόνο που κατάφερα ήταν να δεχθώ ένα ποτήρι καφέ στο πρόσωπο, ενώ οι δυνάμεις των ΜΑΤ παρακολουθούσαν αμέτοχες τα τεκταινόμενα. Μόνο όταν τους υπενθύμισα ότι σύμφωνα με το δελτίο τύπου του ΥΠΕΣ τα ΜΑΤ βρίσκονταν εκεί για να μας προφυλάξουν από τα μέλη της Χρυσής Αυγής, παρενέβησαν ζητώντας μας να απομακρυνθούμε διότι «τους εξοργίζουμε». Κι αφού απομακρυνθήκαμε, μας ζήτησαν να φύγουμε τελείως από το οπτικό πεδίο των «πραγματικών Ελλήνων», κι όταν αρνήθηκα, υποστηρίζοντας ότι δεν αντιλαμβάνομαι γιατί θα έπρεπε να φύγουμε εμείς κι όχι αυτοί, εισέπραξα από έναν άντρα των ΜΑΤ την εξαιρετική απάντηση: «Γιατί αυτοί δεν μπορούν να πάνε στα Εξάρχεια. Να φύγετε και να πάτε στα Εξάρχεια» (!) Παρά το γεγονός ότι είχε προαναγγελθεί ότι 16 διμοιρίες των ΜΑΤ θα παραβρίσκονται στην περιοχή, μόλις μία κλούβα των ΜΑΤ στην Αγίου Κωνσταντίνου χώριζε τη συγκέντρωση της Ομόνοιας από την αντι-συγκέντρωση των αντιρατσιστικών και ανθρωπιστικών οργανώσεων στην Μενάνδρου και Αγίου Κωνσταντίνου, που φύλασσαν την κάτω είσοδο του Εφετείου η οποία στην πραγματικότητα ήταν και η μόνη είσοδος του Εφετείου καθώς η κύρια είσοδος ήταν απροσπέλαστη λόγω των ψηλών κάγκελων. Η κάτω είσοδος δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα κάγκελο που έλειπε και επομένως μπορούσε κάποιος με σχετική ευλυγισία να εισέλθει στο χώρο.
Εκτός από τις αντιρατσιστικές οργανώσεις, όπως η Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό, το Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, κ.α. και τις ανθρωπιστικές, όπως οι Γιατροί του Κόσμου, τα γεγονότα αλλά και τις συνθήκες διαβίωσης εντός του Εφετείου κατέγραφαν πολλοί Έλληνες δημοσιογράφοι και φωτορεπόρτερ, αλλά και ξένα πρακτορεία ειδήσεων.
Έλληνες versus Ελλήνων
Κατά τις 7, οπότε και θα ξεκίναγε η πορεία των «Ελλήνων πολιτών για την απελευθέρωση της χώρας από τους αλλοδαπούς εισβολείς» και της Χρυσής Αυγής, μας ειδοποιούν ότι η πορεία κρίθηκε παράνομη από τις εισαγγελικές αρχές και πως τα μέλη της Χρυσής Αυγής θα επιστρέψουν στα γραφεία της με τη συνοδεία αστυνομικών δυνάμεων. Τα γραφεία της Χρυσής Αυγής βρίσκονται ακριβώς απέναντι από την κεντρική είσοδο του Εφετείου, στη Σωκράτους.Πράγματι, εντός ολίγων λεπτών, ξεκίνησε η κάθοδος τους από την Ομόνοια προς τη Σωκράτους.Άξαφνα άρχισαν να ακούγονται κροτίδες κρότου-λάμψης από τη Σωκράτους. Τρέξαμε προς την κάτω είσοδο του Εφετείου. Κόσμος πολύς είχε μαζευτεί. Είδαμε πέτρες να εκσφενδονίζονται από τη Σωκράτους προς το Εφετείο ενώ οι κρότου- λάμψης συνεχίζονταν. Από τα μεγάφωνα μέλη των αντιρατσιστικών οργανώσεων καλούσαν τους μετανάστες να μείνουν ψύχραιμοι και να μην απαντήσουν και διαβεβαίωναν πως ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις φυλάσσουν το χώρο - σαφώς γνωρίζοντας το ψευδές της διαβεβαίωσης.
Αρκετοί, κυρίως Έλληνες που βρίσκονταν έξω από την κάτω είσοδο του Εφετείου, έτειναν να φύγουν - μια από αυτούς ήμουν κι εγώ. Το δρομάκι ήταν αδιέξοδο, δεν υπήρχε αστυνομία, και γνωρίζαμε πολύ καλά πως αν (πράγμα απίθανο!) τα μέλη της Χρυσής Αυγής έρχονταν δεν θα υπήρχε τρόπος διαφυγής. Αρχίσαμε να απομακρυνόμαστε. Στο λεπτό οι φόβοι μας επαληθεύτηκαν. Τουλάχιστον 10-15 χρυσαυγίτες με κράνη και μαύρα ρούχα με το γνωστό σήμα, κραδαίνοντας ρόπαλα και εκσφενδονίζοντας πέτρες, έρχονταν κατά πάνω μας. Ο κόσμος να φωνάζει και να συνωστίζεται μπροστά στο καγκελάκι που έλειπε προσπαθώντας να μπει στο προαύλιο του Εφετείου - ο ένας να σπρώχνει τον άλλο. Άλλοι, με τη δύναμη που σου δίνει ο φόβος, σκαρφάλωναν στα κάγκελα και έμπαιναν μέσα. Εγώ κι ένα μικρό κορίτσι δεν ήμασταν τόσο επιδέξιες. Μην μπορώντας να κάνουμε τίποτα άλλο, πέσαμε κάτω καλύπτοντας το πρόσωπο μας. Οι χρυσαυγίτες να μας ψεκάζουν με κάτι αδιευκρίνιστο και να μας πετούν πέτρες κραδαίνοντας απειλητικά τα ρόπαλα.Θυμάμαι να τους φωνάζω «είμαι Ελληνίδα» - ποτέ μου δεν ένιωσα τόση ντροπή λέγοντας αυτή τη λέξη.
Αλλοδαποί και Έλληνες μέσα από το προαύλιο του Εφετείου τους πετούσαν πέτρες στην προσπάθειά τους να τους απομακρύνουν. Τα κατάφεραν. Δεν θυμάμαι πως, μάλλον κάποιοι θα μας βοήθησαν, βρεθήκαμε εν τέλει κι εμείς μέσα στο προαύλιο του Εφετείου.
Ήμασταν πολιορκημένοι. Έλληνες και ξένοι, ο καθένας με τον τρόπο του, προσπαθούσαμε να βρούμε τρόπους να γλυτώσουμε.
Πέτρες εκσφενδονίζονταν από τους ακροβολισμένους πατριώτες με στόχο το Εφετείο και οι κροτίδες κρότου-λάμψης τράνταζαν το κτήριο που ήταν βέβαια σκοτεινό. Τα γνωστά συνθήματα ακούγονταν από έξω, αλλά κι ένα ακόμα, που φυσικά συγκράτησα, το: « Πουʼσαι Αλέξη, να δεις τους οπαδούς σου»….
Εκείνη τη στιγμή, με ανάμεικτα συναισθήματα φόβου, πανικού αλλά και ντροπής για τη χώρα μου, παρατηρώντας άλλους να τρέχουν πάνω κάτω εμφανώς φοβισμένους, άλλους να ζητάνε βοήθεια με τα κινητά, κι άλλους να προμηθεύουν πολεμοφόδια (πέτρες) τους μαχητές της πρώτης γραμμής, ενώ κάποιοι άλλοι (αλλοδαποί μουσουλμάνοι) προσεύχονταν, διότι εκτός των άλλων ήταν η ώρα της προσευχής τους κι αυτό δεν θα τους το στερούσε κανένας πατριώτης, σαν να πέρασε από το μυαλό μου μια εικόνα … αυτή του Πολυτεχνείου, του τότε …, και σαν να έκανα φευγαλέα μια σκέψη… κι αν αυτοί μπουν μέσα… κι αν η ιστορία επαναληφθεί… φαιδρά μεν ως είθισται όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται, μα με απόλυτη συνέπεια στην Ελλάδα του σήμερα, στην Ελλάδα αυτών των ελαχίστων α-νοήτων.
Κατά τις 9 το βράδυ λύθηκε η πολιορκία.Φύγαμε.Ένας νέος με αίματα στο κεφάλι καθόταν αμίλητος και μας κοίταγε ζητώντας με τα μάτια βοήθεια, κι ένας άλλος δίπλα του με σπασμένο το χέρι.
Και καθώς περιμέναμε το ασθενοφόρο, ένας παππούς ήρθε και αρχίνησε να μας λέει, σε εμάς τους «άλλους» ʽΕλληνες, πως αν δεν φύγουμε από δω θα γίνουν χειρότερα….Παππού, του φώναξα, γιʼ αυτή την Ελλάδα πολέμησες; γι΄αυτονών την Ελλάδα κόντεψες να χάσεις τη ζωή σου;Ναι, μου απάντησε.….Χαμογέλασα….Και να φανταστεί κανείς πως η 9η Μαϊου είναι επετειακή ημέρα – τότε το ʼ45 όταν ηττήθηκε ο Ναζισμός.
Παρακάτω μεταφέρω ένα κείμενο που βρήκα στο indymedia και που εξιστορεί τα γεγονότα που συνέβησαν γύρω από την Ομόνοια, το περασμένο Σάββατο. Χωρίς άλλα σχόλια από εμένα. Να πω μόνο ότι την άλλη φορά που θα ξαναγίνουν τέτοιες συγκεντρώσεις ρατσισμού και μίσους για τους ξένους θα πρέπει ίσως να κατέβουμε όλοι.
Γιώργος
Το κάλεσμα της 9ης Μαΐου
Στην αρχή της εβδομάδας μια ομάδα (Επιτροπές Πολιτών) αυτοαποκαλούμενη ως «Έλληνες πολίτες για την απελευθέρωση της χώρας από τους αλλοδαπούς εισβολείς» μαζί με μέλη της Χρυσής Αυγής και Έφεδρους Αξιωματικούς προανήγγειλαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά των μεταναστών για το Σάββατο 9 Μαΐου στην πλατεία Ομονοίας. Θα ακολουθούσε διαδήλωση στις 7 το απόγευμα.Ως απάντηση, μεταναστευτικές, ανθρωπιστικές και αντιρατσιστικές οργανώσεις απηύθυναν κάλεσμα για να προστατεύσουν τους «ένοικους» του Εφετείου.
Τα γεγονότα της 9ης Μαΐου στην Πλατεία Ομονοίας
Από νωρίς το μεσημέρι είχαν συγκεντρωθεί στην πλατεία Ομονοίας περί τα 300 άτομα: «Έλληνες πολίτες για την απελευθέρωση της χώρας από τους αλλοδαπούς εισβολείς» και μέλη της Χρυσής Αυγής. Σχεδόν όλοι κρατούσαν ελληνικές σημαίες, και ένας μεγάλος αριθμός αυτών φορούσαν κράνη, κρατούσαν ρόπαλα και σιδηρολοστούς και στις μαύρες μπλούζες τους το πελώριο σήμα της Χρυσής Αυγής πρόδιδε την ταυτότητα τους- κάποιες σβάστικες ολοκλήρωναν το τοπίο. Μια πελώρια ελληνική σημαία ανέμιζε στην πλατεία ενώ από τα μεγάφωνα ο Εθνικός Ύμνος εναλλασσόταν με το λιμπρέτο από τη Βαλκυρία του Βάγκνερ- γνωστό ως το κλασικό μουσικό μοτίβο των ΝΑΖΙ. Το σύνθημα «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» ακολουθούσε το σύνθημα «Αίμα, Τιμή, Χρυσή Αυγή», και τανάπαλιν. Φυσικά δεν έλειπαν τα προεκλογικά φυλλάδια για την ψήφο στις ευρωεκλογές του κόμματος «Χρυσή Αυγή» καθώς και ο πραγματικός Έλληνας Μιχαλολιάκος που συχνά έπαιρνε το μικρόφωνο εμψυχώνοντας και επικροτώντας τους συγκεντρωμένους για τον «πραγματικό» πατριωτισμό τους. Α ναι, η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες... (αλλά σε ποιούς Ελληνες;)
Η παραπάνω φωτογραφία είναι και η μόνη που κατόρθωσε να τραβήξει από την συγκέντρωση των «Ελλήνων», ο συνεργάτης μου, καθώς μόλις τους πλησίασε διάφοροι «πραγματικοί Έλληνες» με μέσο όρο ηλικίας 60, άρχισαν να τον προπηλακίζουν ως προδότη και ανθέλληνα, στηρίζοντας την κραταιά άποψη τους στο αναμφισβήτητο γεγονός των κάπως μακριών μαλλιών του. Ένας μάλιστα πήγε να του πάρει την μηχανή, και τότε προσπάθησα να τον προστατεύσω πιστεύοντας ότι ως γυναίκα θα με σεβόντουσαν - ματαίως. Το μόνο που κατάφερα ήταν να δεχθώ ένα ποτήρι καφέ στο πρόσωπο, ενώ οι δυνάμεις των ΜΑΤ παρακολουθούσαν αμέτοχες τα τεκταινόμενα. Μόνο όταν τους υπενθύμισα ότι σύμφωνα με το δελτίο τύπου του ΥΠΕΣ τα ΜΑΤ βρίσκονταν εκεί για να μας προφυλάξουν από τα μέλη της Χρυσής Αυγής, παρενέβησαν ζητώντας μας να απομακρυνθούμε διότι «τους εξοργίζουμε». Κι αφού απομακρυνθήκαμε, μας ζήτησαν να φύγουμε τελείως από το οπτικό πεδίο των «πραγματικών Ελλήνων», κι όταν αρνήθηκα, υποστηρίζοντας ότι δεν αντιλαμβάνομαι γιατί θα έπρεπε να φύγουμε εμείς κι όχι αυτοί, εισέπραξα από έναν άντρα των ΜΑΤ την εξαιρετική απάντηση: «Γιατί αυτοί δεν μπορούν να πάνε στα Εξάρχεια. Να φύγετε και να πάτε στα Εξάρχεια» (!) Παρά το γεγονός ότι είχε προαναγγελθεί ότι 16 διμοιρίες των ΜΑΤ θα παραβρίσκονται στην περιοχή, μόλις μία κλούβα των ΜΑΤ στην Αγίου Κωνσταντίνου χώριζε τη συγκέντρωση της Ομόνοιας από την αντι-συγκέντρωση των αντιρατσιστικών και ανθρωπιστικών οργανώσεων στην Μενάνδρου και Αγίου Κωνσταντίνου, που φύλασσαν την κάτω είσοδο του Εφετείου η οποία στην πραγματικότητα ήταν και η μόνη είσοδος του Εφετείου καθώς η κύρια είσοδος ήταν απροσπέλαστη λόγω των ψηλών κάγκελων. Η κάτω είσοδος δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα κάγκελο που έλειπε και επομένως μπορούσε κάποιος με σχετική ευλυγισία να εισέλθει στο χώρο.
Εκτός από τις αντιρατσιστικές οργανώσεις, όπως η Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό, το Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, κ.α. και τις ανθρωπιστικές, όπως οι Γιατροί του Κόσμου, τα γεγονότα αλλά και τις συνθήκες διαβίωσης εντός του Εφετείου κατέγραφαν πολλοί Έλληνες δημοσιογράφοι και φωτορεπόρτερ, αλλά και ξένα πρακτορεία ειδήσεων.
Έλληνες versus Ελλήνων
Κατά τις 7, οπότε και θα ξεκίναγε η πορεία των «Ελλήνων πολιτών για την απελευθέρωση της χώρας από τους αλλοδαπούς εισβολείς» και της Χρυσής Αυγής, μας ειδοποιούν ότι η πορεία κρίθηκε παράνομη από τις εισαγγελικές αρχές και πως τα μέλη της Χρυσής Αυγής θα επιστρέψουν στα γραφεία της με τη συνοδεία αστυνομικών δυνάμεων. Τα γραφεία της Χρυσής Αυγής βρίσκονται ακριβώς απέναντι από την κεντρική είσοδο του Εφετείου, στη Σωκράτους.Πράγματι, εντός ολίγων λεπτών, ξεκίνησε η κάθοδος τους από την Ομόνοια προς τη Σωκράτους.Άξαφνα άρχισαν να ακούγονται κροτίδες κρότου-λάμψης από τη Σωκράτους. Τρέξαμε προς την κάτω είσοδο του Εφετείου. Κόσμος πολύς είχε μαζευτεί. Είδαμε πέτρες να εκσφενδονίζονται από τη Σωκράτους προς το Εφετείο ενώ οι κρότου- λάμψης συνεχίζονταν. Από τα μεγάφωνα μέλη των αντιρατσιστικών οργανώσεων καλούσαν τους μετανάστες να μείνουν ψύχραιμοι και να μην απαντήσουν και διαβεβαίωναν πως ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις φυλάσσουν το χώρο - σαφώς γνωρίζοντας το ψευδές της διαβεβαίωσης.
Αρκετοί, κυρίως Έλληνες που βρίσκονταν έξω από την κάτω είσοδο του Εφετείου, έτειναν να φύγουν - μια από αυτούς ήμουν κι εγώ. Το δρομάκι ήταν αδιέξοδο, δεν υπήρχε αστυνομία, και γνωρίζαμε πολύ καλά πως αν (πράγμα απίθανο!) τα μέλη της Χρυσής Αυγής έρχονταν δεν θα υπήρχε τρόπος διαφυγής. Αρχίσαμε να απομακρυνόμαστε. Στο λεπτό οι φόβοι μας επαληθεύτηκαν. Τουλάχιστον 10-15 χρυσαυγίτες με κράνη και μαύρα ρούχα με το γνωστό σήμα, κραδαίνοντας ρόπαλα και εκσφενδονίζοντας πέτρες, έρχονταν κατά πάνω μας. Ο κόσμος να φωνάζει και να συνωστίζεται μπροστά στο καγκελάκι που έλειπε προσπαθώντας να μπει στο προαύλιο του Εφετείου - ο ένας να σπρώχνει τον άλλο. Άλλοι, με τη δύναμη που σου δίνει ο φόβος, σκαρφάλωναν στα κάγκελα και έμπαιναν μέσα. Εγώ κι ένα μικρό κορίτσι δεν ήμασταν τόσο επιδέξιες. Μην μπορώντας να κάνουμε τίποτα άλλο, πέσαμε κάτω καλύπτοντας το πρόσωπο μας. Οι χρυσαυγίτες να μας ψεκάζουν με κάτι αδιευκρίνιστο και να μας πετούν πέτρες κραδαίνοντας απειλητικά τα ρόπαλα.Θυμάμαι να τους φωνάζω «είμαι Ελληνίδα» - ποτέ μου δεν ένιωσα τόση ντροπή λέγοντας αυτή τη λέξη.
Αλλοδαποί και Έλληνες μέσα από το προαύλιο του Εφετείου τους πετούσαν πέτρες στην προσπάθειά τους να τους απομακρύνουν. Τα κατάφεραν. Δεν θυμάμαι πως, μάλλον κάποιοι θα μας βοήθησαν, βρεθήκαμε εν τέλει κι εμείς μέσα στο προαύλιο του Εφετείου.
Ήμασταν πολιορκημένοι. Έλληνες και ξένοι, ο καθένας με τον τρόπο του, προσπαθούσαμε να βρούμε τρόπους να γλυτώσουμε.
Πέτρες εκσφενδονίζονταν από τους ακροβολισμένους πατριώτες με στόχο το Εφετείο και οι κροτίδες κρότου-λάμψης τράνταζαν το κτήριο που ήταν βέβαια σκοτεινό. Τα γνωστά συνθήματα ακούγονταν από έξω, αλλά κι ένα ακόμα, που φυσικά συγκράτησα, το: « Πουʼσαι Αλέξη, να δεις τους οπαδούς σου»….
Εκείνη τη στιγμή, με ανάμεικτα συναισθήματα φόβου, πανικού αλλά και ντροπής για τη χώρα μου, παρατηρώντας άλλους να τρέχουν πάνω κάτω εμφανώς φοβισμένους, άλλους να ζητάνε βοήθεια με τα κινητά, κι άλλους να προμηθεύουν πολεμοφόδια (πέτρες) τους μαχητές της πρώτης γραμμής, ενώ κάποιοι άλλοι (αλλοδαποί μουσουλμάνοι) προσεύχονταν, διότι εκτός των άλλων ήταν η ώρα της προσευχής τους κι αυτό δεν θα τους το στερούσε κανένας πατριώτης, σαν να πέρασε από το μυαλό μου μια εικόνα … αυτή του Πολυτεχνείου, του τότε …, και σαν να έκανα φευγαλέα μια σκέψη… κι αν αυτοί μπουν μέσα… κι αν η ιστορία επαναληφθεί… φαιδρά μεν ως είθισται όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται, μα με απόλυτη συνέπεια στην Ελλάδα του σήμερα, στην Ελλάδα αυτών των ελαχίστων α-νοήτων.
Κατά τις 9 το βράδυ λύθηκε η πολιορκία.Φύγαμε.Ένας νέος με αίματα στο κεφάλι καθόταν αμίλητος και μας κοίταγε ζητώντας με τα μάτια βοήθεια, κι ένας άλλος δίπλα του με σπασμένο το χέρι.
Και καθώς περιμέναμε το ασθενοφόρο, ένας παππούς ήρθε και αρχίνησε να μας λέει, σε εμάς τους «άλλους» ʽΕλληνες, πως αν δεν φύγουμε από δω θα γίνουν χειρότερα….Παππού, του φώναξα, γιʼ αυτή την Ελλάδα πολέμησες; γι΄αυτονών την Ελλάδα κόντεψες να χάσεις τη ζωή σου;Ναι, μου απάντησε.….Χαμογέλασα….Και να φανταστεί κανείς πως η 9η Μαϊου είναι επετειακή ημέρα – τότε το ʼ45 όταν ηττήθηκε ο Ναζισμός.
Τρίτη 12 Μαΐου 2009
ΕΥΡΩΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΣΥΡΙΖΑ: ΟΙΚΟΓΕΝΙΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΛΑΘΡΟΧΕΙΡΙΑ
Θέλει ο παππάς ν' αγιάσει, αλλ' αφήνουν οι διαβόλοι; Είχα πάρει την απόφαση να μην ασχοληθώ με τα μικροπολιτικά του ΣΥΡΙΖΑ εν όψει Ευρωεκλογών. Ήταν όμως πιο δυνατό από εμένα.
Διαβάζοντας τη σύνθεση του ευρωψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ, που ανακοινώθηκε εν επαναστατικαίς χορδαίς και οργάνοις, ανακάλυψα στη 14η θέση - πάλι καλά που δεν ήταν και σε εκλόγιμη θέση - ανάμεσα σε ανθρώπους με μικρότερη ή μεγαλύτερη κοινωνική ή κομματική προσφορά, την κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου κόρη του τ. Προέδρου του ΣΥΝ κ. Νίκου Κωνσταντόπουλου. Δεν γνωρίζω ποια είναι η συμμετοχή της κυρίας Κωνσταντοπούλου στα κοινωνικά κινήματα. Δε θυμάμαι να έχω ακούσει το όνομά της ως υπερασπίστριας κάποιων ταπεινών και καταφρονεμένων στα δικαστήρια. Δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μου κάποια σοβαρή ενδοκομματική της δραστηριοποίηση, αν και, ως προς αυτό, μπορεί να απατώμαι μιας και δεν είμαι μέλος του ΣΥΝ. Σε κάθε περίπτωση όμως δεν παύει να προκαλεί αλγεινή εντύπωση η παρουσία της κόρης του μέχρι πριν πέντε χρόνια Προέδρου του ΣΥΝ στο Ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος. Δε θα δεχθώ το σχόλιο «όλοι ίδιοι είναι» από κανένα. Γιατί η Αριστερά ΕΧΕΙ ΛΟΓΟ ΥΠΑΡΞΗΣ ΟΤΑΝ ΕΧΕΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΗΘΟΣ.
Ένα ήθος που ασφαλώς δε διαθέτει η ηγετική ομάδα του ΣΥΝ, αν κρίνω και από τη λαθροχειρία της 22ης και τελευταίας θέσης του ευρωψηφοδελτίου. Πριν από μερικούς μήνες είχα επικριθεί έντονα από φίλους του ΣΥΝ όταν είχα ασκήσει κριτική στον κ. Αλέξη Τσίπρα διότι εμφανίστηκε στο Προεδρικό Μέγαρο στις 24 Ιουλίου συνοδευόμενος από τη δεσποινίδα Καντίτζα Σανκό και δηλώνοντας ψευδώς ότι είναι μετανάστρια δεύτερης γενιάς. όπως η ίδια η δεσποινίς Σανκό αποκάλυψε στις συνεντεύξεις που παραχώρησε στις επόμενες ημέρες η ίδια ήρθε στην Ελλάδα σε ηλικία 12 ετών. Μετανάστες δεύτερης γενιάς είναι τα αδέλφια της. Τα οποία βεβαίως δεν έχουν ενηλικιωθεί. Θα μπορούσε όμως να είναι υποψήφια η μητέρα της, ή τέλος πάντων - γιατί είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί ενήλικος μετανάστης δεύτερης γενιάς - οποιοσδήποτε γονιός που τα παιδιά του κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή με απέλαση. Αντ' αυτής της πολιτικά έντιμης στάσης επελέγη η λάιφ στάιλ εκδοχή της δεσποινίδας Σανκό.
Κρίμα. Ή μάλλον «έξεστι τοις Κλαζομενίοις ασχημονείν», όπως σχολίαζε ένας παλιός φιλόλογος στο σχολείο, κάθε φορά που η μαθητική βαβούρα ξεπερνούσε τα όρια της ευπρέπειας.
Γιάννης Χρ.
Διαβάζοντας τη σύνθεση του ευρωψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ, που ανακοινώθηκε εν επαναστατικαίς χορδαίς και οργάνοις, ανακάλυψα στη 14η θέση - πάλι καλά που δεν ήταν και σε εκλόγιμη θέση - ανάμεσα σε ανθρώπους με μικρότερη ή μεγαλύτερη κοινωνική ή κομματική προσφορά, την κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου κόρη του τ. Προέδρου του ΣΥΝ κ. Νίκου Κωνσταντόπουλου. Δεν γνωρίζω ποια είναι η συμμετοχή της κυρίας Κωνσταντοπούλου στα κοινωνικά κινήματα. Δε θυμάμαι να έχω ακούσει το όνομά της ως υπερασπίστριας κάποιων ταπεινών και καταφρονεμένων στα δικαστήρια. Δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μου κάποια σοβαρή ενδοκομματική της δραστηριοποίηση, αν και, ως προς αυτό, μπορεί να απατώμαι μιας και δεν είμαι μέλος του ΣΥΝ. Σε κάθε περίπτωση όμως δεν παύει να προκαλεί αλγεινή εντύπωση η παρουσία της κόρης του μέχρι πριν πέντε χρόνια Προέδρου του ΣΥΝ στο Ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος. Δε θα δεχθώ το σχόλιο «όλοι ίδιοι είναι» από κανένα. Γιατί η Αριστερά ΕΧΕΙ ΛΟΓΟ ΥΠΑΡΞΗΣ ΟΤΑΝ ΕΧΕΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΗΘΟΣ.
Ένα ήθος που ασφαλώς δε διαθέτει η ηγετική ομάδα του ΣΥΝ, αν κρίνω και από τη λαθροχειρία της 22ης και τελευταίας θέσης του ευρωψηφοδελτίου. Πριν από μερικούς μήνες είχα επικριθεί έντονα από φίλους του ΣΥΝ όταν είχα ασκήσει κριτική στον κ. Αλέξη Τσίπρα διότι εμφανίστηκε στο Προεδρικό Μέγαρο στις 24 Ιουλίου συνοδευόμενος από τη δεσποινίδα Καντίτζα Σανκό και δηλώνοντας ψευδώς ότι είναι μετανάστρια δεύτερης γενιάς. όπως η ίδια η δεσποινίς Σανκό αποκάλυψε στις συνεντεύξεις που παραχώρησε στις επόμενες ημέρες η ίδια ήρθε στην Ελλάδα σε ηλικία 12 ετών. Μετανάστες δεύτερης γενιάς είναι τα αδέλφια της. Τα οποία βεβαίως δεν έχουν ενηλικιωθεί. Θα μπορούσε όμως να είναι υποψήφια η μητέρα της, ή τέλος πάντων - γιατί είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί ενήλικος μετανάστης δεύτερης γενιάς - οποιοσδήποτε γονιός που τα παιδιά του κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή με απέλαση. Αντ' αυτής της πολιτικά έντιμης στάσης επελέγη η λάιφ στάιλ εκδοχή της δεσποινίδας Σανκό.
Κρίμα. Ή μάλλον «έξεστι τοις Κλαζομενίοις ασχημονείν», όπως σχολίαζε ένας παλιός φιλόλογος στο σχολείο, κάθε φορά που η μαθητική βαβούρα ξεπερνούσε τα όρια της ευπρέπειας.
Γιάννης Χρ.
Δευτέρα 11 Μαΐου 2009
ΠΛΗΓΕΣ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ - ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ
Είδα την ταινία ΠΛΗΓΕΣ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ της Τομρίζ Γκιριτλίογλου (Κρητικοπούλου σε νεοελληνική μεταφραση, και δεδομένου ότι οι Τούρκοι υποχρεώθηκαν να αποχτήσουν επίθετο στα 1923 υποψιάζομαι ότι η γυναίκα έχει κρητική καταγωγή - έχω γνωρίσει αρκετούς απόγονους των Τουρκοκρητικών).
Δε θα προχωρήσω σε μια κριτική από καλλιτεχνική οπτική, όπως πλήθος επαγγελματιών - αλλά και σκιτζίδων - της κινηματογραφικής κριτικής έπραξαν. Πρώτα απ' όλα δεν είμαι επαγγελματίας της κινηματογραφικής κριτικής. Δεύτερον για τους περισσότερους από αυτούς ισχύει η άποψη του Μπέρναρντ Σω για τους κριτικούς: «το χειρότερο κρασί κάνει το καλύτερο ξύδι». Θέλω να αναφερθώ στα αισθήματα που μου γέννησε αυτή η ταινία, αλλά και στο πλήθος των μικρών και μεγάλων απρεπειών, των οποίων υπήρξε θύμα η ταινία αυτή.
Η ταινία με συγκλόνισε. Ήταν για εμένα μια γροθιά στο στομάχι. Η ερωτική ιστορία του Τούρκου επαρχιώτη από καλή οικογένεια με μια Ρωμιά πόρνη ουδόλως με ενόχλησε. Άλλωστε εδώ και πάρα πολλά χρόνια θεωρώ την πορνεία εξόχως έντιμο επάγγελμα. Το ίδιο έντιμο με το πούλημα της σωματικής δύναμης - όπως πράττει η τιμημένη εργατιά - ή την εκπόρνευση της φαιάς ουσίας - όπως πράττουμε οι «προοδευτικοί διανοούμενοι». Τα γεγονότα εν μέσω των οποίων διαδραματίζεται το ειδύλλιο περνούν σε δεύτερο πλάνο. Με παρέσυρε η παρουσίαση, εν είδει ντοκυμαντέρ, της προετοιμασίας και η υλοποίηση του πογκρόμ κατά των Ελλήνων. Ως προς αυτό αξίζουν συγχαρητήρια στη σκηνοθέτη. Το να θέσεις στο στόχαστρο το παρακράτος και την εγκληματική του δράση θέλει ΘΑΡΡΟΣ. Και η σκηνοθέτης το διαθέτει με το παραπάνω. Πολύ περισσότερο από τον Κώστα Γαβρά στο Ζ, γιατί το Ζ γυρίστηκε στην ασφάλεια της εξορίας. Η Τομρίζ Γκιριτλίογλου ΖΕΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ. Γιατί - ας μου επιτραπεί να το επισημάνω, μιας και το βιβλίο του Γιλμάζ Καρακογιουνλού έχει ξανακυκλοφορήσει στην Ελλάδα πριν από δέκα χρόνια και το είχα διαβάσει συμπτωματικά τότε - το μυθιστόρημα στο οποίο βασίζεται η ταινία δε διακρίνεται για το ίδιο θάρρος. Αυτό όντως είναι μια τουρκική εκδοχή Βίπερ άρλεκιν. Κι αναρωτιέμαι πότε θε βρεθεί Έλληνας σκηνοθέτης να μιλήσει για τις αγριότητες του Ελληνικού Στρατού κατοχής στη Μικρά Ασία κατά τη Μικρασιατική εκστρατεία, για τη σφαγή των Βούλγαρων αμάχων στο Λαχανά και στο Κιλκίς το 1913, για τις επιθέσεις των παρακρατικών του Γρίβα εναντίον των Τουρκοκυπριακών χωριών το 1963.
Δε μπορώ επίσης να μη σχολιάσω τις απρέπειες των οποίων υπήρξε θύμα η σκηνοθέτης στην Ελλάδα. Η αβάν πρεμιέρ στο Embassy παρουσία της έγινε μπροστά σε άδεια καθίσματα, καθώς οι περισσότεροι «τεχνοκριτικοί» δε χρειάζοταν να δουν την ταινία για να την κατακεραυνώσουν. Και αρκετοί από τους παρόντες έσπευσαν να της επιτεθούν γιατί, κατά τη γνώμη τους, οι σκηνές στις οποίες ο όχλος εισβάλλει σε σπίτια και καταστήματα, λεηλατεί και σκοτώνει δεν ήταν επαρκώς ρεαλιστικές.
Άφησα για το τέλος αυτής της ανάρετησης δυο πολύ ευχάριστες, για εμένα, εκπλήξεις. Η πρώτη αφορούσε στις κριτικές των θεατών της ταινίας στα διάφορα μπλογκς και στο φόρο τιμής που απέτησαν, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, στη σκηνοθέτη για το θάρρος της.
Η δεύτερη αφορούσε στους τίτλους τέλους της ταινίας. Για δυο - τρία λεπτά, το δεξί τμήμα της οθόνης πρόβαλλε φωτογραφίες από το πογκρόμ, δίνοντάς μας την ευκαιρία να διαπιστώουμε, με πόσο ωμό ρεαλισμό είχε αποτυπωθεί αυτό στην ταινία. Στο δεξί άκρο της προβάλλονταν τα λογότυπα των χορηγών. ΠΟΛΛΕΣ ΔΕΚΑΔΕΣ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ. Και θυμήθηκα εκείνη τη στιγμή τη διαδήλωση των 100.000 πολιτών που κατέκλυσαν του δρόμους την Κωνσταντινούπολης την ημέρα της κηδείας του δημοσιογράφου Χραν Ντινκ με το σύνθημε ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΡΜΕΝΙΟΙ. Είτε θέλουμε να το δούμε είτε όχι, στην Τουρκία κάποια πράγματα έχουν αρχίσει να αλλάζουν. Προς το καλύτερο. Ενώ εδω...
Γιάννης Χρ.
Δε θα προχωρήσω σε μια κριτική από καλλιτεχνική οπτική, όπως πλήθος επαγγελματιών - αλλά και σκιτζίδων - της κινηματογραφικής κριτικής έπραξαν. Πρώτα απ' όλα δεν είμαι επαγγελματίας της κινηματογραφικής κριτικής. Δεύτερον για τους περισσότερους από αυτούς ισχύει η άποψη του Μπέρναρντ Σω για τους κριτικούς: «το χειρότερο κρασί κάνει το καλύτερο ξύδι». Θέλω να αναφερθώ στα αισθήματα που μου γέννησε αυτή η ταινία, αλλά και στο πλήθος των μικρών και μεγάλων απρεπειών, των οποίων υπήρξε θύμα η ταινία αυτή.
Η ταινία με συγκλόνισε. Ήταν για εμένα μια γροθιά στο στομάχι. Η ερωτική ιστορία του Τούρκου επαρχιώτη από καλή οικογένεια με μια Ρωμιά πόρνη ουδόλως με ενόχλησε. Άλλωστε εδώ και πάρα πολλά χρόνια θεωρώ την πορνεία εξόχως έντιμο επάγγελμα. Το ίδιο έντιμο με το πούλημα της σωματικής δύναμης - όπως πράττει η τιμημένη εργατιά - ή την εκπόρνευση της φαιάς ουσίας - όπως πράττουμε οι «προοδευτικοί διανοούμενοι». Τα γεγονότα εν μέσω των οποίων διαδραματίζεται το ειδύλλιο περνούν σε δεύτερο πλάνο. Με παρέσυρε η παρουσίαση, εν είδει ντοκυμαντέρ, της προετοιμασίας και η υλοποίηση του πογκρόμ κατά των Ελλήνων. Ως προς αυτό αξίζουν συγχαρητήρια στη σκηνοθέτη. Το να θέσεις στο στόχαστρο το παρακράτος και την εγκληματική του δράση θέλει ΘΑΡΡΟΣ. Και η σκηνοθέτης το διαθέτει με το παραπάνω. Πολύ περισσότερο από τον Κώστα Γαβρά στο Ζ, γιατί το Ζ γυρίστηκε στην ασφάλεια της εξορίας. Η Τομρίζ Γκιριτλίογλου ΖΕΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ. Γιατί - ας μου επιτραπεί να το επισημάνω, μιας και το βιβλίο του Γιλμάζ Καρακογιουνλού έχει ξανακυκλοφορήσει στην Ελλάδα πριν από δέκα χρόνια και το είχα διαβάσει συμπτωματικά τότε - το μυθιστόρημα στο οποίο βασίζεται η ταινία δε διακρίνεται για το ίδιο θάρρος. Αυτό όντως είναι μια τουρκική εκδοχή Βίπερ άρλεκιν. Κι αναρωτιέμαι πότε θε βρεθεί Έλληνας σκηνοθέτης να μιλήσει για τις αγριότητες του Ελληνικού Στρατού κατοχής στη Μικρά Ασία κατά τη Μικρασιατική εκστρατεία, για τη σφαγή των Βούλγαρων αμάχων στο Λαχανά και στο Κιλκίς το 1913, για τις επιθέσεις των παρακρατικών του Γρίβα εναντίον των Τουρκοκυπριακών χωριών το 1963.
Δε μπορώ επίσης να μη σχολιάσω τις απρέπειες των οποίων υπήρξε θύμα η σκηνοθέτης στην Ελλάδα. Η αβάν πρεμιέρ στο Embassy παρουσία της έγινε μπροστά σε άδεια καθίσματα, καθώς οι περισσότεροι «τεχνοκριτικοί» δε χρειάζοταν να δουν την ταινία για να την κατακεραυνώσουν. Και αρκετοί από τους παρόντες έσπευσαν να της επιτεθούν γιατί, κατά τη γνώμη τους, οι σκηνές στις οποίες ο όχλος εισβάλλει σε σπίτια και καταστήματα, λεηλατεί και σκοτώνει δεν ήταν επαρκώς ρεαλιστικές.
Άφησα για το τέλος αυτής της ανάρετησης δυο πολύ ευχάριστες, για εμένα, εκπλήξεις. Η πρώτη αφορούσε στις κριτικές των θεατών της ταινίας στα διάφορα μπλογκς και στο φόρο τιμής που απέτησαν, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, στη σκηνοθέτη για το θάρρος της.
Η δεύτερη αφορούσε στους τίτλους τέλους της ταινίας. Για δυο - τρία λεπτά, το δεξί τμήμα της οθόνης πρόβαλλε φωτογραφίες από το πογκρόμ, δίνοντάς μας την ευκαιρία να διαπιστώουμε, με πόσο ωμό ρεαλισμό είχε αποτυπωθεί αυτό στην ταινία. Στο δεξί άκρο της προβάλλονταν τα λογότυπα των χορηγών. ΠΟΛΛΕΣ ΔΕΚΑΔΕΣ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ. Και θυμήθηκα εκείνη τη στιγμή τη διαδήλωση των 100.000 πολιτών που κατέκλυσαν του δρόμους την Κωνσταντινούπολης την ημέρα της κηδείας του δημοσιογράφου Χραν Ντινκ με το σύνθημε ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΡΜΕΝΙΟΙ. Είτε θέλουμε να το δούμε είτε όχι, στην Τουρκία κάποια πράγματα έχουν αρχίσει να αλλάζουν. Προς το καλύτερο. Ενώ εδω...
Γιάννης Χρ.
Κυριακή 10 Μαΐου 2009
ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ: ΕΝΑ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ
Η διακοπή των εργασιών της Βουλής το βράδυ της 8ης Μαΐου άφησε, όσους πιστεύαμε ότι οι θεσμικές εκτροπές ανήκουν στην προ της 23ης Ιουλίου 1974 ελληνική Ιστορία εμβρόντητους.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αποφάσισε, νύχτα, μετά τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων και σε ώρα που όλες οι σαββατιάτικες εφημερίδες είχαν κιόλας τυπωθεί, τη λήξη της συνόδου της Βουλής, 50 ολόκληρες μέρες πριν την κανονική ημερομηνία λήξης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ έκαναν λόγο για θεσμική εκτροπή και είχαν δίκιο διότι σύμφωνα με το άρθρο 40 του Συντάγματος η Βουλή δεν μπορεί να μείνει κλειστή για περισσότερο από 30 ημέρες τη σύμφωνη γνώμη της Βουλής. Πράγμα που σημαίνει ότι το πρώτο Τμήμα Διακοπών της Βουλής πρέπει να συγκληθεεί στις 8 Ιουνίου. Όμως, κάθε χρόνο, πριν τη λήξη της Κοινοβουλευτικής Συνόδου, έχουν ανακοινωθεί από τον Πρόεδρο της Βουλής οι ημερομηνίες σύγκλισης των Τμημάτων Διακοπών και η σύνθεση του καθενός από αυτά. Στις 8 Μαΐου ο Πρόεδρος της Βουλής είχε ανακοινώσει, κατά τη λήξη της συνεδρίασης την ημερήσια δια΄ταξη της επόμενης εβδομάδας.
Η εκτροπή αυτή, που μάλλον οφείλεται στο ότι επρόκειτο στις 10 Μαΐου να στείλει ο Ανακριτής στη Βουλή την υπόθεση της εξαγοράς της ΓΕΡΜΑΝΟΣ Α.Ε, δε θα ήταν δυνατή χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Η γνώμη για τον Κάρολο Παπούλια ουδέποτε υπήρξε θετική. Ως Υπουργός Εξωτερικών βαρύνεται με την ευθύνη της απουσίας ελληνικής ατζέντας στη συνάντηση Ανδρέα Παπανδρέου Τουργκούτ Οζάλ στο Νταβός μετά την κρίση του 1987, που είχε φέρει Ελλάδα και Τουρκία στο χείλος του πολέμου. Με αποτέλεσμα η συζήτηση να γίνει όχι επί θεμάτων που θα είχε θέσει η Ελλάδα - μιας και αυτή είχε προκαλέσει την κρίση - ή, επί του συνόλου των θεμάτων που οι δυο χώρες ήθελαν να συζητηθούν, αλλά αποκλειστικά και μόνο επί των θεμάτων που έθεσε η τουρκική πλευρά.
Ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας πιστώνεται με την πρόσκληση στη δεξίωση της 24ης Ιουλίου όλων όσοι είχαν, φυλακιστεί από τη Χούντα. Βαρύνονταν όμως και με μια επίσκεψη στην Αλβανία χωρίς να έχει συνενοηθεί προηγουμένως με το Υπουργείο Εξωτερικών, στην οποία προκάλεσε διπλωματικό επεισόδιο όταν σηκώθηκε κι έφυγε, αντί να πάει στη συνάντηση με τον Αλβανό ομόλογότου, επειδή 30 πειραγμένοι - έστω εγκάθετοι - διαδήλωναν κατά της παρουσίας του στα΄Τίρανα. Τηρουμένων των αναλογιών, οι αμερικανοί Πρόεδροι Μπους ο πρεσβύτερος και Κλίντον θα έπρεπε να έχουν διατάξει βομαβαρδισμό της Αθήνας, μιας και βρέθηκαν αντιμέτωποι με διαδηλώσεις δεκάδων χιλιάδων εξοργισμένων διαδηλωτών.
Δε γνωρίζω,ούτε και με ενδιαφέρει να μάθω αν η συμμετοχή του Κάρολου Παπούλια στο κοινοβουλευτικό αυτό πραξικόπημα ήταν απόρροια πολιτικής ανεπάρκειας ή συνειδητής απόφασης.
Αυτό που με τρομάζει είναι ότι ακόμα και αυτοί που κατάγγειλαν το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα δε διανοήθηκαν να καλέσουν τους πολίτες σε μια διαδήλωση, έστω και για την τιμή των όπλων.
Με τρομάζει ακόμα που ούτε ένα πρωτοσέλιδο στον κυριακάτικο τύπο δεν επισήμανε πως έχουμε να κάνουμε με κοινοβουλευτικό πραξικόπημα.
με τρομάζει πολύ περισσότερο που η θεσμική αυτή εκτροπή δεν είναι η πρώτη αυτής της Κυβέρνησης.
Πριν από ένα χρόνο αποκαλύφθηκε και καταγγέλθηκε από το ΠΑΣΟΚ, νοθεία από μέρους της ΝΔ στη διάρκεια ονομαστικής ψηφοφορίας. η νοθεία αποδείχθηκε και από το βίντεο της αναμετάδοσης της ψηφοφορίας από το κανάλι της Βουλής. Σύσσωμα τότε τα ΜΜΕ χλεύασαν το ΠΑΣΟΚ για την καταγγελία αυτή.
Τον περασμένο Δεκέμβριο, κι ενώ η Αστυνομία ήταν επιδεικτικά απουσα από την Αθήνα αλλά και τις άλλες πόλεις, ο Μεϊμαράκης ζήτησε τη σύγκλιση, νύχτα και πάλι, Κυβερνητικής Επιτροπής όπου πρότεινε την κήρυξη Κατάστασης έκτακτης Ανάγκης. Το σχέδιο απέτυχε χάρη στη σθεναρή αντίδραση του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ.
Λίγες μέρες αργότερα το ΓΕΣ παράγγελνε από το ισραήλ, χημικά, χειροπέδες μια χρήσης, γκλομπς και ασπίδες αξίας πολλών εκατομμυρίων ευρώ. Όταν ο Αλέκοπς Αλαβάνος κατήγγειλε το περιστατικό στη Βουλή έγινε αντικείμενο χλεύης από τα ΜΜΕ.
Την επόμενη ακριβώς ημέρα, ο Αλέκος Αλαβάνος επανήλθε με νέα ερώτηση, αυτή τη φορά σχετικά με τις παρακολουθήσεις των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων από τις μυστικές υπηρεσίες εκατοντάδων, ενδεχομένως και χιλιάδων, πολιτών. Με δεύτερη ερώτηση την ίδια μέρα ο Μιχάλης Καρχιμάκης α[ποκάλυπτε ότι οι παρακολουθήσεις αυτές ήταν και νομότυπες, καθώς ο Εισαγγελέας Εφετών Αθηνών, ο ίδιος άνθρωπος που εμπόδισε ανεπιτυχώς τη διαβίβαση της δικογραφίας του Βατοπεδίου στη Βουλή, εξέδιδε εντολές παρακολούθησης στο σωρό.
Λίγες ημέρες πριν κλείσει η Βουλή, συνελήφθησαν απ΄πο αστυνομικά όργανα πράκτορες της ΕΥΠ ενώ προσπαθούσαν να τοποθετήσουν μηχανήσμούε υποκλοπής σε τηλεφωνικό κουτί της Προεδρίας της Δημοκρατίας.
Όλα αυτά πέρασαν χωρίς να προκαλέσουν την παραμικρή αντίδραση. Σαν να ήταν απολύτως φυσιολογικά.Κι αυτό είναι που με τρομάζει περισσότερο. Διότι ναι μεν ο Κάρολος Παπούλιας παραβίασε το Συνταγμα, όμως, δυστυχώς, ΔΕ ΘΑ ΛΟΓΟΔΟΤΗΣΕΙ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΓΙ ΑΥΤΟ.
Γιάννης Χρ.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αποφάσισε, νύχτα, μετά τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων και σε ώρα που όλες οι σαββατιάτικες εφημερίδες είχαν κιόλας τυπωθεί, τη λήξη της συνόδου της Βουλής, 50 ολόκληρες μέρες πριν την κανονική ημερομηνία λήξης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ έκαναν λόγο για θεσμική εκτροπή και είχαν δίκιο διότι σύμφωνα με το άρθρο 40 του Συντάγματος η Βουλή δεν μπορεί να μείνει κλειστή για περισσότερο από 30 ημέρες τη σύμφωνη γνώμη της Βουλής. Πράγμα που σημαίνει ότι το πρώτο Τμήμα Διακοπών της Βουλής πρέπει να συγκληθεεί στις 8 Ιουνίου. Όμως, κάθε χρόνο, πριν τη λήξη της Κοινοβουλευτικής Συνόδου, έχουν ανακοινωθεί από τον Πρόεδρο της Βουλής οι ημερομηνίες σύγκλισης των Τμημάτων Διακοπών και η σύνθεση του καθενός από αυτά. Στις 8 Μαΐου ο Πρόεδρος της Βουλής είχε ανακοινώσει, κατά τη λήξη της συνεδρίασης την ημερήσια δια΄ταξη της επόμενης εβδομάδας.
Η εκτροπή αυτή, που μάλλον οφείλεται στο ότι επρόκειτο στις 10 Μαΐου να στείλει ο Ανακριτής στη Βουλή την υπόθεση της εξαγοράς της ΓΕΡΜΑΝΟΣ Α.Ε, δε θα ήταν δυνατή χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Η γνώμη για τον Κάρολο Παπούλια ουδέποτε υπήρξε θετική. Ως Υπουργός Εξωτερικών βαρύνεται με την ευθύνη της απουσίας ελληνικής ατζέντας στη συνάντηση Ανδρέα Παπανδρέου Τουργκούτ Οζάλ στο Νταβός μετά την κρίση του 1987, που είχε φέρει Ελλάδα και Τουρκία στο χείλος του πολέμου. Με αποτέλεσμα η συζήτηση να γίνει όχι επί θεμάτων που θα είχε θέσει η Ελλάδα - μιας και αυτή είχε προκαλέσει την κρίση - ή, επί του συνόλου των θεμάτων που οι δυο χώρες ήθελαν να συζητηθούν, αλλά αποκλειστικά και μόνο επί των θεμάτων που έθεσε η τουρκική πλευρά.
Ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας πιστώνεται με την πρόσκληση στη δεξίωση της 24ης Ιουλίου όλων όσοι είχαν, φυλακιστεί από τη Χούντα. Βαρύνονταν όμως και με μια επίσκεψη στην Αλβανία χωρίς να έχει συνενοηθεί προηγουμένως με το Υπουργείο Εξωτερικών, στην οποία προκάλεσε διπλωματικό επεισόδιο όταν σηκώθηκε κι έφυγε, αντί να πάει στη συνάντηση με τον Αλβανό ομόλογότου, επειδή 30 πειραγμένοι - έστω εγκάθετοι - διαδήλωναν κατά της παρουσίας του στα΄Τίρανα. Τηρουμένων των αναλογιών, οι αμερικανοί Πρόεδροι Μπους ο πρεσβύτερος και Κλίντον θα έπρεπε να έχουν διατάξει βομαβαρδισμό της Αθήνας, μιας και βρέθηκαν αντιμέτωποι με διαδηλώσεις δεκάδων χιλιάδων εξοργισμένων διαδηλωτών.
Δε γνωρίζω,ούτε και με ενδιαφέρει να μάθω αν η συμμετοχή του Κάρολου Παπούλια στο κοινοβουλευτικό αυτό πραξικόπημα ήταν απόρροια πολιτικής ανεπάρκειας ή συνειδητής απόφασης.
Αυτό που με τρομάζει είναι ότι ακόμα και αυτοί που κατάγγειλαν το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα δε διανοήθηκαν να καλέσουν τους πολίτες σε μια διαδήλωση, έστω και για την τιμή των όπλων.
Με τρομάζει ακόμα που ούτε ένα πρωτοσέλιδο στον κυριακάτικο τύπο δεν επισήμανε πως έχουμε να κάνουμε με κοινοβουλευτικό πραξικόπημα.
με τρομάζει πολύ περισσότερο που η θεσμική αυτή εκτροπή δεν είναι η πρώτη αυτής της Κυβέρνησης.
Πριν από ένα χρόνο αποκαλύφθηκε και καταγγέλθηκε από το ΠΑΣΟΚ, νοθεία από μέρους της ΝΔ στη διάρκεια ονομαστικής ψηφοφορίας. η νοθεία αποδείχθηκε και από το βίντεο της αναμετάδοσης της ψηφοφορίας από το κανάλι της Βουλής. Σύσσωμα τότε τα ΜΜΕ χλεύασαν το ΠΑΣΟΚ για την καταγγελία αυτή.
Τον περασμένο Δεκέμβριο, κι ενώ η Αστυνομία ήταν επιδεικτικά απουσα από την Αθήνα αλλά και τις άλλες πόλεις, ο Μεϊμαράκης ζήτησε τη σύγκλιση, νύχτα και πάλι, Κυβερνητικής Επιτροπής όπου πρότεινε την κήρυξη Κατάστασης έκτακτης Ανάγκης. Το σχέδιο απέτυχε χάρη στη σθεναρή αντίδραση του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ.
Λίγες μέρες αργότερα το ΓΕΣ παράγγελνε από το ισραήλ, χημικά, χειροπέδες μια χρήσης, γκλομπς και ασπίδες αξίας πολλών εκατομμυρίων ευρώ. Όταν ο Αλέκοπς Αλαβάνος κατήγγειλε το περιστατικό στη Βουλή έγινε αντικείμενο χλεύης από τα ΜΜΕ.
Την επόμενη ακριβώς ημέρα, ο Αλέκος Αλαβάνος επανήλθε με νέα ερώτηση, αυτή τη φορά σχετικά με τις παρακολουθήσεις των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων από τις μυστικές υπηρεσίες εκατοντάδων, ενδεχομένως και χιλιάδων, πολιτών. Με δεύτερη ερώτηση την ίδια μέρα ο Μιχάλης Καρχιμάκης α[ποκάλυπτε ότι οι παρακολουθήσεις αυτές ήταν και νομότυπες, καθώς ο Εισαγγελέας Εφετών Αθηνών, ο ίδιος άνθρωπος που εμπόδισε ανεπιτυχώς τη διαβίβαση της δικογραφίας του Βατοπεδίου στη Βουλή, εξέδιδε εντολές παρακολούθησης στο σωρό.
Λίγες ημέρες πριν κλείσει η Βουλή, συνελήφθησαν απ΄πο αστυνομικά όργανα πράκτορες της ΕΥΠ ενώ προσπαθούσαν να τοποθετήσουν μηχανήσμούε υποκλοπής σε τηλεφωνικό κουτί της Προεδρίας της Δημοκρατίας.
Όλα αυτά πέρασαν χωρίς να προκαλέσουν την παραμικρή αντίδραση. Σαν να ήταν απολύτως φυσιολογικά.Κι αυτό είναι που με τρομάζει περισσότερο. Διότι ναι μεν ο Κάρολος Παπούλιας παραβίασε το Συνταγμα, όμως, δυστυχώς, ΔΕ ΘΑ ΛΟΓΟΔΟΤΗΣΕΙ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΓΙ ΑΥΤΟ.
Γιάννης Χρ.
Επιστροφή στις Ρίζες...
Το κίνημα των Τουπαμάρος είχε επηρεάσει σημαντικά και μένα και το Δημήτρη και άλλα παιδιά, τότε, τα παλιά τα χρόνια της πρώτης νεότητας, όταν ανδρωνόμασταν πολιτικά και "δοκιμάζαμε" την επαναστατική μας μενταλιτέ… Είχαμε διαβάσει και εκείνο το πολυγραφημένο κείμενο με τις 
τριάντα ενέργειες των Τουπαμάρος και μπορώ να πω ότι είχαμε δεθεί περισσότερο από κάθε άλλο κίνημα μαζί τους, πολιτικά και – κυρίως – ηθικά.
“HABRA PATRIA PARA TODOS O NO HABRA PATRIA PARA NADIE”, το σύνθημα αυτό μας είχε γοητεύσει...
Οι μνήμες μου, από τις ατελείωτες συζητήσεις μας - θυμάται ο φιλ. Τζουτζές; - επανήλθαν καθώς πληροφορήθηκα (από μια προδημοσίευση στο ΠΟΝΤΙΚΙ) του νέου μεταφραστικού άθλου του φίλου μας του Δημήτρη του Κουφοντίνα. Πρόκειται για το βιβλίο των ηγετών των Τουπαμάρος Ουϊδόμπρο και Ροσενκόφ, που τιτλοφορείται «Μνήμες από το Κελί» και κυκλοφορεί οσονούπω από τις εκδόσεις «Κουκίδα».
Στον πρόλογό του ο Δημήτρης γράφει:
«Το MLN – Τουπαμάρος δεν ήταν το εξωτικό δημιούργημα μιας διανοουμενίστικης ελίτ. Ήταν καρπός της οικονομικής κρίσης, ήταν απάντηση στη βία της ολιγαρχίας κατά του λαού. Ήταν δημιούργημα του λαϊκού κινήματος, ένα από τα στοιχεία του λαϊκού κινήματος…»
Και αλλού:
«…Αυτό όμως που χαρακτήριζε κυρίως την ένοπλη δράση του MLN – Τουπαμάρος ήταν η ελαχιστοποίηση της χρήσης βίας και η μεγάλη προσοχή που έδιναν στην κλιμάκωση της δράσης τους, ώστε να μην υπερβαίνει το επίπεδο συνείδησης και κατανόησης του λαού…»
Η επιστροφή στις ρίζες, τότε, στα πρώτα και αυθόρμητα χρόνια του επαναστατικού μας ενθουσιασμού καταδεικνύει την αγωνία του φίλου μας για το σήμερα. Γι αυτά που έρχονται. Γι αυτά που δεν αποφεύγονται… Έχοντας κι ο ίδιος «κάψει τα καράβια του» κάποια στιγμή στη ζωή του κι έχοντας ακολουθήσει το δρόμο που του επέβαλε η καρδιά περισσότερο, παρά το μυαλό, τεντώνοντας τη χορδή μέχρι που να σπάσει, τώρα, στη μοναξιά του πολυετούς εγκλεισμού του, μοιραία ξαναγυρνά στα ίδια, παλιά, παιδικά μονοπάτια, αναζητώντας το μίτο απ’ την αρχή. Εξ άλλου σήμερα στη Λατινική Αμερική εξακολουθεί να ζει το ευγενικό πνεύμα του ινδιάνου Τουπάκ-Αμάρου κι ο συνεγερτικός θρύλος του Μπολιβάρ...
τριάντα ενέργειες των Τουπαμάρος και μπορώ να πω ότι είχαμε δεθεί περισσότερο από κάθε άλλο κίνημα μαζί τους, πολιτικά και – κυρίως – ηθικά.“HABRA PATRIA PARA TODOS O NO HABRA PATRIA PARA NADIE”, το σύνθημα αυτό μας είχε γοητεύσει...
Οι μνήμες μου, από τις ατελείωτες συζητήσεις μας - θυμάται ο φιλ. Τζουτζές; - επανήλθαν καθώς πληροφορήθηκα (από μια προδημοσίευση στο ΠΟΝΤΙΚΙ) του νέου μεταφραστικού άθλου του φίλου μας του Δημήτρη του Κουφοντίνα. Πρόκειται για το βιβλίο των ηγετών των Τουπαμάρος Ουϊδόμπρο και Ροσενκόφ, που τιτλοφορείται «Μνήμες από το Κελί» και κυκλοφορεί οσονούπω από τις εκδόσεις «Κουκίδα».
Στον πρόλογό του ο Δημήτρης γράφει:
«Το MLN – Τουπαμάρος δεν ήταν το εξωτικό δημιούργημα μιας διανοουμενίστικης ελίτ. Ήταν καρπός της οικονομικής κρίσης, ήταν απάντηση στη βία της ολιγαρχίας κατά του λαού. Ήταν δημιούργημα του λαϊκού κινήματος, ένα από τα στοιχεία του λαϊκού κινήματος…»
Και αλλού:
«…Αυτό όμως που χαρακτήριζε κυρίως την ένοπλη δράση του MLN – Τουπαμάρος ήταν η ελαχιστοποίηση της χρήσης βίας και η μεγάλη προσοχή που έδιναν στην κλιμάκωση της δράσης τους, ώστε να μην υπερβαίνει το επίπεδο συνείδησης και κατανόησης του λαού…»
Η επιστροφή στις ρίζες, τότε, στα πρώτα και αυθόρμητα χρόνια του επαναστατικού μας ενθουσιασμού καταδεικνύει την αγωνία του φίλου μας για το σήμερα. Γι αυτά που έρχονται. Γι αυτά που δεν αποφεύγονται… Έχοντας κι ο ίδιος «κάψει τα καράβια του» κάποια στιγμή στη ζωή του κι έχοντας ακολουθήσει το δρόμο που του επέβαλε η καρδιά περισσότερο, παρά το μυαλό, τεντώνοντας τη χορδή μέχρι που να σπάσει, τώρα, στη μοναξιά του πολυετούς εγκλεισμού του, μοιραία ξαναγυρνά στα ίδια, παλιά, παιδικά μονοπάτια, αναζητώντας το μίτο απ’ την αρχή. Εξ άλλου σήμερα στη Λατινική Αμερική εξακολουθεί να ζει το ευγενικό πνεύμα του ινδιάνου Τουπάκ-Αμάρου κι ο συνεγερτικός θρύλος του Μπολιβάρ...
Κ.Λ.
Σάββατο 9 Μαΐου 2009
Χούντα είναι... Θα περάσει;
Έχουμε επισημάνει κι άλλες φορές από αυτό εδώ το μικρό βήμα, ότι η σημερινή δεξιά κυβέρνηση του πολιτικά ελάχιστου – αλλά όμως θρασύτατου – Καραμανλή, δεν θυμίζει κυβερνήσεις δημοκρατίας, αλλά κυβερνήσεις σκοτεινών εποχών και δυστυχών περιόδων της ιστορίας μας.
Το οργανωμένο παρακράτος, ο ασφυκτικός έλεγχος της δικαιοσύνης, η συνειδητή απαξίωση των δημοκρατικών διαδικασιών και το σύρσιμο της πολιτικής ζωής στο μόνο γήπεδο που μπορεί να επιπλέει με άνεση η ΝΔ, στο γήπεδο της λάσπης και των κοπράνων, αποτελούν τα μόνα επιτεύγματα αυτής της άθλιας κλίκας που κυβερνά. Η ανικανότητα και η έλλειψη όποιας άλλης φροντίδας, πέραν του οικονομικού βολέματος ημών και αλλήλων, επιστεγάζουν απλά την καταστροφική αυτή διαδικασία που κρατάει πεντέμισι χρόνια τώρα. Με την ψήφο – δυστυχώς – του ελληνικού λαού.
Θα έπρεπε να είναι εντελώς – μα εντελώς – αδιάφορα τα κίνητρα που οδήγησαν τον πρωθυπουργό στο πρόωρο κλείσιμο των εργασιών της βουλής, με την υπογραφή του Παπούλια, πενήντα σχεδόν ημέρες πριν την συνήθη λήξη των εκάστοτε συνόδων. Που ως γνωστόν, ξεκινούν κάθε χρόνο στις αρχές Οκτωβρίου και λήγουν στα τέλη Ιουνίου.
Δεν ενδιαφέρει ούτε αν πρόκειται για μακιαβελική κίνηση αιφνιδιασμού, ούτε αν πρόκειται για απέλπιδα προσπάθεια να ξεφύγουν οι λαγοί και τα λαμόγια της δεξιάς την τσιμπίδα του νόμου.
Πρόκειται για ξεκάθαρη εκτροπή από την συνταγματική νομιμότητα.
Έκθετος πλέον και ο πρόεδρος της δημοκρατίας.
Ανίκανος να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, διστακτικός και άβουλος – ίσως και μνησίκακος – παρασύρεται κι αυτός στη λασπώδη και σκοτεινή χαράδρα της πολιτικής απαξίωσης.
Το ζητούμενο είναι αν θα καταφέρουν να παρασύρουν στην χαράδρα της απαξίωσης και τον Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ.
Οι διάφοροι μεγαλοεργολάβοι και τα τσιράκια τους υποστηρίζουν με θέρμη την καταστροφική μανία του «ηγέτη» των αθλίων. Επιδιώκουν ένα άλλο πολιτικό σκηνικό, με τα δικά τους παιδιά – που είναι πολλά – και τις δικές τους θελήσεις. Η παραίτηση Βερελή ήρθε ως βουτυράκι στο ψωμί τους.
Δεν απομένει παρά η έκφραση της θέλησης του «αδάμαστου» ελληνικού λαού. Αυτών δηλαδή που ασχολούνται το τελευταίο διάστημα με το ποιος τρέλανε τελικά τη Θώδη, ο καλόγερος ή οι τηλεκουτσομπόλες και με το τι θα φορέσει ο Σάκης την μεγάλη βραδιά…
Με λίγα λόγια, σωθήκαμε!..
Άντε και εις άλλα με υγεία, ολντ μπόις!
Ζούμε πλέον στο ημίφως της κυνικής εκδοχής του νεοφιλελευθερισμού. Εδώ απουσιάζει η δημοκρατία, διότι προφανώς λίγοι είναι αυτοί που την χρειάζονται.
Εμείς τα θυμόμαστε κι από τη χούντα…
Κ.Λ.
Το οργανωμένο παρακράτος, ο ασφυκτικός έλεγχος της δικαιοσύνης, η συνειδητή απαξίωση των δημοκρατικών διαδικασιών και το σύρσιμο της πολιτικής ζωής στο μόνο γήπεδο που μπορεί να επιπλέει με άνεση η ΝΔ, στο γήπεδο της λάσπης και των κοπράνων, αποτελούν τα μόνα επιτεύγματα αυτής της άθλιας κλίκας που κυβερνά. Η ανικανότητα και η έλλειψη όποιας άλλης φροντίδας, πέραν του οικονομικού βολέματος ημών και αλλήλων, επιστεγάζουν απλά την καταστροφική αυτή διαδικασία που κρατάει πεντέμισι χρόνια τώρα. Με την ψήφο – δυστυχώς – του ελληνικού λαού.
Θα έπρεπε να είναι εντελώς – μα εντελώς – αδιάφορα τα κίνητρα που οδήγησαν τον πρωθυπουργό στο πρόωρο κλείσιμο των εργασιών της βουλής, με την υπογραφή του Παπούλια, πενήντα σχεδόν ημέρες πριν την συνήθη λήξη των εκάστοτε συνόδων. Που ως γνωστόν, ξεκινούν κάθε χρόνο στις αρχές Οκτωβρίου και λήγουν στα τέλη Ιουνίου.
Δεν ενδιαφέρει ούτε αν πρόκειται για μακιαβελική κίνηση αιφνιδιασμού, ούτε αν πρόκειται για απέλπιδα προσπάθεια να ξεφύγουν οι λαγοί και τα λαμόγια της δεξιάς την τσιμπίδα του νόμου.
Πρόκειται για ξεκάθαρη εκτροπή από την συνταγματική νομιμότητα.
Έκθετος πλέον και ο πρόεδρος της δημοκρατίας.
Ανίκανος να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, διστακτικός και άβουλος – ίσως και μνησίκακος – παρασύρεται κι αυτός στη λασπώδη και σκοτεινή χαράδρα της πολιτικής απαξίωσης.
Το ζητούμενο είναι αν θα καταφέρουν να παρασύρουν στην χαράδρα της απαξίωσης και τον Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ.
Οι διάφοροι μεγαλοεργολάβοι και τα τσιράκια τους υποστηρίζουν με θέρμη την καταστροφική μανία του «ηγέτη» των αθλίων. Επιδιώκουν ένα άλλο πολιτικό σκηνικό, με τα δικά τους παιδιά – που είναι πολλά – και τις δικές τους θελήσεις. Η παραίτηση Βερελή ήρθε ως βουτυράκι στο ψωμί τους.
Δεν απομένει παρά η έκφραση της θέλησης του «αδάμαστου» ελληνικού λαού. Αυτών δηλαδή που ασχολούνται το τελευταίο διάστημα με το ποιος τρέλανε τελικά τη Θώδη, ο καλόγερος ή οι τηλεκουτσομπόλες και με το τι θα φορέσει ο Σάκης την μεγάλη βραδιά…
Με λίγα λόγια, σωθήκαμε!..
Άντε και εις άλλα με υγεία, ολντ μπόις!
Ζούμε πλέον στο ημίφως της κυνικής εκδοχής του νεοφιλελευθερισμού. Εδώ απουσιάζει η δημοκρατία, διότι προφανώς λίγοι είναι αυτοί που την χρειάζονται.
Εμείς τα θυμόμαστε κι από τη χούντα…
Κ.Λ.
Κυριακή 3 Μαΐου 2009
Ένα άρθρο για τις ΗΠΑ και την κρίση
Μια που υπάρχει αφλογιστία τις τελευταίες μέρες, θα κάνω εγώ κάτι. Μόλις πριν από λίγο ανέβασα στο interna corporis ένα άρθρο μου για το πώς οι ΗΠΑ στέκονται απέναντι στην οικονομική κρίση. Καλώς εχόντων των πραγμάτων θα δημοσιευτεί στο επόμενο τεύχος του Resistencias, οπότε εσείς έχετε το "προνόμιο" να το διαβάσετε πρώτοι και να το σχολιάσετε.Σας συνιστώ επίσης να μπείτε και στο μπλογκ του περιοδικού http://resistencias2005.blogspot.com/ καθότι τελευταία έχει αναβαθμιστεί και νομίζω πως έχει ενδιαφέρον.
Γιώργος
Γιώργος
Τετάρτη 29 Απριλίου 2009
Μικροκαραμανλισμός: Το ανώτερο στάδιο του Νεοφιλελευθερισμού...
Κάθε συνταγματική πρόβλεψη αλλά και κάθε πρόβλεψη ουσιαστικού – τυπικού νόμου, έχει στο δικαιϊκό μας σύστημα μια ratio όπως τη λέμε, μια αιτιολογία που τη νομιμοποιεί και με τον τρόπο αυτό καθιστά απαραίτητο το νόμο ή την συνταγματική διάταξη, στο χώρο που αυτή ισχύει και διαμορφώνει τις έννομες σχέσεις του.
Ειδικότερα η πρόβλεψη στο σύνταγμα για την λεγόμενη βουλευτική ασυλία, καθώς και για την ποινική ευθύνη υπουργών και οι νόμοι που τις συνοδεύουν, έχουν μια ratio, έναν σκοπό, ο οποίος έχει με λεπτομερή τρόπο αναλυθεί και καθοριστεί κατά τις εισηγητικές εκθέσεις που οδηγούν τις συνταγματικές διατάξεις ή τους νόμους στο νομοθετικό σώμα προς ψήφιση. Με βάση αυτές λοιπόν τις εισηγητικές εκθέσεις οι νόμοι και οι συνταγματικές διατάξεις θα πρέπει κάθε φορά να ερμηνεύονται και συνακόλουθα να καθοδηγούνται οι ενέργειες των αρμοδίων οργάνων που καλούνται να εφαρμόσουν το νόμο.
Όσον αφορά την ευθύνη υπουργών, η ratio αυτή δεν είναι άλλη από την αποφυγή προσκομμάτων εκτέλεσης των υπουργικών καθηκόντων, από κακόβουλες – για λόγους πολιτικής ή προσωπικής αντιδικίας – καταγγελίες ή προσκομματικές μηνυτήριες αναφορές πολιτών ή πολιτικών αντιπάλων. Στο πλαίσιο αυτό, ο νόμος είναι επαρκώς αιτιολογημένος, αφού οδηγεί στην απελευθέρωση του υπουργού από το βραχνά ή το φόβο πολλές φορές της αντεκδίκησης για πράξεις που αυτοί καλούνται να εκτελέσουν στα πλαίσια των καθηκόντων τους. Οι βουλευτές καλούνται να διαπιστώσουν αν υπάρχουν ενδείξεις ότι η υπόθεση έχει σοβαρότητα (δεν είναι δηλαδή προσχηματική) και υπάρχει περίπτωση, ο υπουργός, όντως να παρέβη το νόμο. Η δικαιοδοσία δηλαδή της βουλής στο στάδιο αυτό δεν είναι παρά δικαιοδοσία εισαγγελική, κατά το στάδιο της προκαταρκτικής εξέτασης και κατά την προανάκριση. Εδώ αρκούν απλά κάποιες, ακόμα και ασθενείς ενδείξεις. Τίποτε περισσότερο.
Μόλις οι ενδείξεις αυτές διαπιστωθούν θα πρέπει ο υπουργός, το πολιτικό πρόσωπο που κατηγορείται, να παραπέμπεται στο φυσικό του δικαστή για τα περαιτέρω. Αυτή είναι η υποχρέωση κάθε βουλευτή, που πηγάζει από το σύνταγμα και το νόμο.
Η βουλή ΔΕΝ έχει καμιά άλλη δυνατότητα πέραν αυτής.
Η βουλή ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΗ να εξετάζει ΚΑΘΕ υπόθεση που έρχεται στην ευθύνη της από δικαστικό όργανο και κατόπιν να αποφαίνεται.
Σήμερα παρακολουθούμε απίθανα πράγματα, τα οποία όμως έχουν θεμελιώδη επιρροή στη λειτουργία του πολιτικού και δικαιϊκού μας συστήματος. Τόσο θεμελιώδης είναι η σημασία αυτών των διατάξεων, που η παραμικρή άπωση από αρχές και σκοπούς που θέτει το δικαιϊκό μας σύστημα, θα πρέπει να συσχετίζονται μόνο με ενέργειες εκτροπής συνολικά της κ
αθεστωτικής λειτουργίας των οργάνων της πολιτείας μας.
Βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας βγαίνουν δημοσίως και εξηγούν ανερυθρίαστα ότι δεν θα ψηφίσουν κατά συνείδηση, διότι αν παραπεμφθεί ο Παυλίδης, τότε πέφτει η κυβέρνηση! (π.χ. Γ. Μανώλης)
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δηλώνει – επίσης ανερυθρίαστα – ότι η κυβερνητική πλειοψηφία δεν θα παραστεί κατά τη συζήτηση στη βουλή της έτερης υπόθεσης β΄ που αφορά τον Παυλίδη και που έχει εισαχθεί στη βουλή από δικαστικό όργανο. Κι αυτό διότι «το ΠΑΣΟΚ με τον τρόπο αυτό θέλει να χτυπήσει την κυβέρνηση»…
Αυτά περνάνε έτσι, απλά, χωρίς να τρέχει τίποτε. Οι πολίτες δεν αντιδρούν και τα ΜΜΕ δεν παίρνουν φωτιά. Τα κόμματα θα περιοριστούν σε καταγγελίες και η… ζωή συνεχίζεται.
Πληροφορώ όμως το φιλοθεάμον κοινό ότι και οι συνταγματάρχες της χούντας δεν έκαναν κάτι περισσότερο: Το σύνταγμα κατέλυσαν και τους νόμους εξέσκισαν…
Θα μου πείτε αυτοί κατέβασαν τα τανκς και διέλυσαν τη βουλή…
Ε, και;
Τι να την κάνω μια βουλή όπου όταν δεν «βγαίνουν τα κουκιά» γίνονται καλπονοθείες και μεθοδεύσεις με πειραγμένα ψηφοδέλτια και λάθρα ψηφίζοντες βουλευτές;
Τι να την κάνω μια βουλή που παραβαίνει το σύνταγμα και τους νόμους κατά τρόπο ευθύ και πασίδηλο προκειμένου να προστατεύσει τους εγκληματούντες υπουργούς;
Τουλάχιστον οι συνταγματάρχες δεν είχαν τη δεδηλωμένη… Υπήρχε έτσι ελπίς, ότι κάποτε θα ξεκουμπιστούν και θα επανακάμψουν οι δημοκρατικά εκλεγμένοι πολιτικοί, όπως και έγινε το 1974
Σήμερα δεν υπάρχει καμιά ελπίδα…
Οι συνταγματάρχες δεν φοράνε στολή, δεν καβαλάνε τανκς και τα τσεπάκια τους είναι γεμάτα με τις ψήφους των ελλήνων πολιτών…
Αυτή τη φορά η συνταγματική εκτροπή γίνεται «αδεία του ελληνικού λαού»
Πρωτοφανές;
Σ’ αυτή την έκταση μάλλον ναι…
Ίσως να πρόκειται για «το ανώτερο στάδιο του νεοφιλελευθερισμού»…
Πάνω από αυτό, φίλοι μου, το χάος…
Εδώ είμαστε για να τα παρακολουθήσουμε, αφού – ούτως ή άλλως – δεν έχουμε τρόπο άλλο αντίδρασης…
Κ.Λ.
Ειδικότερα η πρόβλεψη στο σύνταγμα για την λεγόμενη βουλευτική ασυλία, καθώς και για την ποινική ευθύνη υπουργών και οι νόμοι που τις συνοδεύουν, έχουν μια ratio, έναν σκοπό, ο οποίος έχει με λεπτομερή τρόπο αναλυθεί και καθοριστεί κατά τις εισηγητικές εκθέσεις που οδηγούν τις συνταγματικές διατάξεις ή τους νόμους στο νομοθετικό σώμα προς ψήφιση. Με βάση αυτές λοιπόν τις εισηγητικές εκθέσεις οι νόμοι και οι συνταγματικές διατάξεις θα πρέπει κάθε φορά να ερμηνεύονται και συνακόλουθα να καθοδηγούνται οι ενέργειες των αρμοδίων οργάνων που καλούνται να εφαρμόσουν το νόμο.
Όσον αφορά την ευθύνη υπουργών, η ratio αυτή δεν είναι άλλη από την αποφυγή προσκομμάτων εκτέλεσης των υπουργικών καθηκόντων, από κακόβουλες – για λόγους πολιτικής ή προσωπικής αντιδικίας – καταγγελίες ή προσκομματικές μηνυτήριες αναφορές πολιτών ή πολιτικών αντιπάλων. Στο πλαίσιο αυτό, ο νόμος είναι επαρκώς αιτιολογημένος, αφού οδηγεί στην απελευθέρωση του υπουργού από το βραχνά ή το φόβο πολλές φορές της αντεκδίκησης για πράξεις που αυτοί καλούνται να εκτελέσουν στα πλαίσια των καθηκόντων τους. Οι βουλευτές καλούνται να διαπιστώσουν αν υπάρχουν ενδείξεις ότι η υπόθεση έχει σοβαρότητα (δεν είναι δηλαδή προσχηματική) και υπάρχει περίπτωση, ο υπουργός, όντως να παρέβη το νόμο. Η δικαιοδοσία δηλαδή της βουλής στο στάδιο αυτό δεν είναι παρά δικαιοδοσία εισαγγελική, κατά το στάδιο της προκαταρκτικής εξέτασης και κατά την προανάκριση. Εδώ αρκούν απλά κάποιες, ακόμα και ασθενείς ενδείξεις. Τίποτε περισσότερο.
Μόλις οι ενδείξεις αυτές διαπιστωθούν θα πρέπει ο υπουργός, το πολιτικό πρόσωπο που κατηγορείται, να παραπέμπεται στο φυσικό του δικαστή για τα περαιτέρω. Αυτή είναι η υποχρέωση κάθε βουλευτή, που πηγάζει από το σύνταγμα και το νόμο.
Η βουλή ΔΕΝ έχει καμιά άλλη δυνατότητα πέραν αυτής.
Η βουλή ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΗ να εξετάζει ΚΑΘΕ υπόθεση που έρχεται στην ευθύνη της από δικαστικό όργανο και κατόπιν να αποφαίνεται.
Σήμερα παρακολουθούμε απίθανα πράγματα, τα οποία όμως έχουν θεμελιώδη επιρροή στη λειτουργία του πολιτικού και δικαιϊκού μας συστήματος. Τόσο θεμελιώδης είναι η σημασία αυτών των διατάξεων, που η παραμικρή άπωση από αρχές και σκοπούς που θέτει το δικαιϊκό μας σύστημα, θα πρέπει να συσχετίζονται μόνο με ενέργειες εκτροπής συνολικά της κ
αθεστωτικής λειτουργίας των οργάνων της πολιτείας μας.Βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας βγαίνουν δημοσίως και εξηγούν ανερυθρίαστα ότι δεν θα ψηφίσουν κατά συνείδηση, διότι αν παραπεμφθεί ο Παυλίδης, τότε πέφτει η κυβέρνηση! (π.χ. Γ. Μανώλης)
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δηλώνει – επίσης ανερυθρίαστα – ότι η κυβερνητική πλειοψηφία δεν θα παραστεί κατά τη συζήτηση στη βουλή της έτερης υπόθεσης β΄ που αφορά τον Παυλίδη και που έχει εισαχθεί στη βουλή από δικαστικό όργανο. Κι αυτό διότι «το ΠΑΣΟΚ με τον τρόπο αυτό θέλει να χτυπήσει την κυβέρνηση»…
Αυτά περνάνε έτσι, απλά, χωρίς να τρέχει τίποτε. Οι πολίτες δεν αντιδρούν και τα ΜΜΕ δεν παίρνουν φωτιά. Τα κόμματα θα περιοριστούν σε καταγγελίες και η… ζωή συνεχίζεται.
Πληροφορώ όμως το φιλοθεάμον κοινό ότι και οι συνταγματάρχες της χούντας δεν έκαναν κάτι περισσότερο: Το σύνταγμα κατέλυσαν και τους νόμους εξέσκισαν…
Θα μου πείτε αυτοί κατέβασαν τα τανκς και διέλυσαν τη βουλή…
Ε, και;
Τι να την κάνω μια βουλή όπου όταν δεν «βγαίνουν τα κουκιά» γίνονται καλπονοθείες και μεθοδεύσεις με πειραγμένα ψηφοδέλτια και λάθρα ψηφίζοντες βουλευτές;
Τι να την κάνω μια βουλή που παραβαίνει το σύνταγμα και τους νόμους κατά τρόπο ευθύ και πασίδηλο προκειμένου να προστατεύσει τους εγκληματούντες υπουργούς;
Τουλάχιστον οι συνταγματάρχες δεν είχαν τη δεδηλωμένη… Υπήρχε έτσι ελπίς, ότι κάποτε θα ξεκουμπιστούν και θα επανακάμψουν οι δημοκρατικά εκλεγμένοι πολιτικοί, όπως και έγινε το 1974
Σήμερα δεν υπάρχει καμιά ελπίδα…
Οι συνταγματάρχες δεν φοράνε στολή, δεν καβαλάνε τανκς και τα τσεπάκια τους είναι γεμάτα με τις ψήφους των ελλήνων πολιτών…
Αυτή τη φορά η συνταγματική εκτροπή γίνεται «αδεία του ελληνικού λαού»
Πρωτοφανές;
Σ’ αυτή την έκταση μάλλον ναι…
Ίσως να πρόκειται για «το ανώτερο στάδιο του νεοφιλελευθερισμού»…
Πάνω από αυτό, φίλοι μου, το χάος…
Εδώ είμαστε για να τα παρακολουθήσουμε, αφού – ούτως ή άλλως – δεν έχουμε τρόπο άλλο αντίδρασης…
Κ.Λ.
Τρίτη 28 Απριλίου 2009
25 ΑΠΡΙΛΙΟΥ: ΜΙΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ
Πέρασαν 35 χρόνια από τη μέρα που ανατράπηκε η φασιστική δικτατορία της Πορτογαλίας. Ουδείς θυμάται πλέον αυτή την επέτειο, ούτε καν στην Πορτογαλία. Ούτε κι εγώ τη θυμήθηκα. Μου την υπενθύμισε ο παλιός μας φίλος, ο Θανάσης Αργυράκης.
Θυμήθηκα λοιπόν την ελπίδα που μας είχε γεννήσει εκείνο το κίνημα της 25ης Απριλίου 1974. Θυμήθηκα πώς προσπαθούσαμε να μάθουμε νέα από τις εκπομπές της deutsche welle και του BBC ,της Μόσχας και της Φωνής της Αλήθειας. Κι ύστερα ήρθε και η δική μας μεταπολίτευση. Δεν υπήρχε πια λογοκρισία, κι έτσι είχαμε πρόσβαση στην ενημέρωση για τα όσα κοσμογονικά συνέβαιναν στην Πορτογαλία.
Τούτην εδώ την ανάρτηση θέλω να την αφιερώσω σε αυτούς που, πριν 35 χρόνια, πίστεψαν στην Πορτογαλία ότι θα μπορέσουν να αλλάξουν τον κόσμο. Με λάθος τρόπο βέβαια, γι αυτό και η προσπάθειά τους ήταν καταδικασμένη. Αυτό όμως μπορούμε να το πούμε εκ των υστέρων. Όπως εκ των υστέρων μπορούμε να πούμε ότι το όνειρο εκείνο είχε όλες τις προδιαγραφές να γίνει εφιάλτης.
Οι άνθρωποι εκείνοι όμως ονειρεύτηκαν ν' αλλάξουν τον κόσμο. Και σήμερα τέτοιοι άνθρωποι λείπουν. Δεν ξέρω αν δεν υπάρχουν - αυτή την εντύπωση έχω, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στην Ελλάδα - ή αν απλώς εγώ δε μπορώ να τους δω επειδή δε μπορώ πια να ονειρευτώ. Ξέρω όμως ότι σε καιρούς σαν αυτούς που ζούμε χρειάζονται άνθρωποι με οράματα.
Στους ανθρώπους που οραματίζονται αφιερώνω τούτη την ανάρτηση. Που την κλείνω με ένα σύνδεσμο στο τραγούδι - σύνθημα για την έναρξη του Κινήματος της 25ης Απριλίου:
ΓΚΡΑΝΤΟΛΑ ΒΙΛΑ ΜΟΡΕΝΑ
Γκράντολα μαύρη πόλη
γη της αδελφότητας
σ' εσένα ο λαός είναι
αυτός που κυβερνάει.
Σε κάθε γωνιά ένας φίλος
σε κάθε πρόσωπο η ισότητα...
Θυμήθηκα λοιπόν την ελπίδα που μας είχε γεννήσει εκείνο το κίνημα της 25ης Απριλίου 1974. Θυμήθηκα πώς προσπαθούσαμε να μάθουμε νέα από τις εκπομπές της deutsche welle και του BBC ,της Μόσχας και της Φωνής της Αλήθειας. Κι ύστερα ήρθε και η δική μας μεταπολίτευση. Δεν υπήρχε πια λογοκρισία, κι έτσι είχαμε πρόσβαση στην ενημέρωση για τα όσα κοσμογονικά συνέβαιναν στην Πορτογαλία.
Τούτην εδώ την ανάρτηση θέλω να την αφιερώσω σε αυτούς που, πριν 35 χρόνια, πίστεψαν στην Πορτογαλία ότι θα μπορέσουν να αλλάξουν τον κόσμο. Με λάθος τρόπο βέβαια, γι αυτό και η προσπάθειά τους ήταν καταδικασμένη. Αυτό όμως μπορούμε να το πούμε εκ των υστέρων. Όπως εκ των υστέρων μπορούμε να πούμε ότι το όνειρο εκείνο είχε όλες τις προδιαγραφές να γίνει εφιάλτης.
Οι άνθρωποι εκείνοι όμως ονειρεύτηκαν ν' αλλάξουν τον κόσμο. Και σήμερα τέτοιοι άνθρωποι λείπουν. Δεν ξέρω αν δεν υπάρχουν - αυτή την εντύπωση έχω, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στην Ελλάδα - ή αν απλώς εγώ δε μπορώ να τους δω επειδή δε μπορώ πια να ονειρευτώ. Ξέρω όμως ότι σε καιρούς σαν αυτούς που ζούμε χρειάζονται άνθρωποι με οράματα.
Στους ανθρώπους που οραματίζονται αφιερώνω τούτη την ανάρτηση. Που την κλείνω με ένα σύνδεσμο στο τραγούδι - σύνθημα για την έναρξη του Κινήματος της 25ης Απριλίου:
ΓΚΡΑΝΤΟΛΑ ΒΙΛΑ ΜΟΡΕΝΑ
Γκράντολα μαύρη πόλη
γη της αδελφότητας
σ' εσένα ο λαός είναι
αυτός που κυβερνάει.
Σε κάθε γωνιά ένας φίλος
σε κάθε πρόσωπο η ισότητα...
http://www.youtube.com/watch?v=7Zs0RQgsK94&feature=related
Γιάννης Χρ.Υ.Γ. Η περιορισμένη μου ικανότητα κατανόησης της πορτογαλικής γλώσσας δε μου επέτρεψε να μεταφράσω το σύνολο των στίχων
ΓΡΙΠΗ ΤΩΝ ΧΟΙΡΩΝ: ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΠΡΑΞΗ ΘΕΣΜΙΚΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Και ξαφνικά ανακαλύψαμε τη γρίπη των χοίρων. Μάθαμε ότι στο Μεξικό έχουν σημειωθεί 1600 κρούσματα και έχουν πεθάνει άνθρωποι. Πενήντα στην αρχή, 86 μετά, 103 αργότερα και, προς το τέλος της χθεσινής ημέρας 149. Μάθαμε επίσης ότι έχουμε 40 κρούσματα στις ΗΠΑ και άλλα 3 στην Ευρώπη.
Και είδαμε στα κεντρικά δελτία των 20.00 τους παρουσιαστές να κατακεραυνώνουν την κυβέρνηση «διότι αφήνει αυτούς που ήρθαν από το Μεξικό να κυκλοφορούν ελεύθεροι στο δρόμο».
Κι ακούσαμε παρουσιαστές «έγκυρων τηλεοπτικών δικτύων», κυρίως του SKY NEWS και του FOX NEWS, να μας λένε ότι πρόκειται για ένα συνδυασμό της κοινής γρίπης, της γρίπης των πουλερικών και της γρίπης των χοίρων. Και οι ίδιοι άνθρωποι μας διαβεβαίωσαν ότι μισό εκατομμύριο Βρετανοί και κάτι εκατομμύρια Αμερικανοί κινδυνεύουν να πεθάνουν.
Κι ακούσαμε ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) ετοιμάζεται να κηρύξει συναγερμό επιπέδου 4 ή 5 (τα ανώτατα επίπεδα).
Κι ακούσαμε...
Άκουσα όμως χθες το μεσημέρι στο CITY 99,5 έναν επιδημιολόγο - ζητώ συγνώμη που δε συγκράτησα το όνομά του - να λέει ότι:
Λίγο αργότερα μια άλλη ανταπόκριση του ASSOCIATED PRESS μας ενημέρωσε ότι η φαρμακοβιομηχανία ROCHE μπορεί να παράσχει σε 24 ώρες τις απαραίτητες ποσότητες TAMIFLU (του εμβολίου που κατασκευάστηκε για την αντιμετώπιση της γρίπης των πουλερικών) για 5.000.000 ανθρώπους.
Και λίγο αργότερα οι ανταποκρίσεις των ειδησεογραφικών πρακτορείων ανέφεραν ότι στα διεθνή χρηματιστήρια έγινε ράλι των μετοχών των φαρμακοβιομηχανιών.
Και λίγο αργότερα ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας των Ζώων με ανακοίνωσή του επισήμαινε ότι η νέα μορφή ιού της γρίπης πρέπει να ονομαστεί «Μεξικανική γρίπη» και όχι γρίπη των χοίρων γιατί ο ιός δεν έχει απομονωθεί σε ζώα.
Και μετά από όλα αυτά θυμήθηκα την ιστορία με τη γρίπη των πουλερικών. Και τότε μας είχαν πει ότι μπορεί να μετρήσουμε εκατομμύρια νεκρών. Μας είχαν επιβάλει να μην τρώμε αλανιάρικα κοτόπουλα. Πάμφτωχες χώρες υποχρεώθηκαν να ξοδέψουν απίστευτα ποσά, τα οποία δανείστηκαν με τοκογλυφικά επιτόκια, για να αγοράσουν τις απαραίτητες ποσόστητες TAMIFLU για τον εμβολιασμό ανθρώπων και πουλερικών. Πόσοι είναι παγκοσμίως οι νεκροί από τη γρίπη των πουλερικών από το 2005 μέχρι σήμερα; Λιγότεροι από 1000. Σαφώς λιγότεροι από όσους πεθαίνουν κάθε χρόνο στην Ελλάδα από επιπλοκές της απλής γρίπης. Αριθμός που δε μπορεί να συγκριθεί με τις εκατοντάδες χιλιάδες θυμάτων κάθε χρόνο των ανά τον κόσμο πολέμων, τα εκατομμύρια των νεκρών ετησίως από την πείνα, τα 1,2 εκατομμύρια των νεκρών ετησίως από ασθένειες οφειλόμενες στην αδυναμία πρόσβασης σε πόσιμο νερό. Ούτε καν με τις χιλιάδες των νεκρών παγκοσμίως, που οφείλονται σε ενδονοσοκομιακές λοιμώξεις, για τις οποίες σημαντικό μερίδιο ευθύνης φέρει η πολιτική ασύστολης χορήγησης αντιβιοτικών για ψύλλου πήδημα.
Κι ακόμα παρατήρησα ότι οι καταστροφικές πληροφορίες από το Μεξικό δεν περιείχαν μια σημαντικότατη πληροφορία. Σε πόσο χρονικό διάστημα καταγράφηκαν οι 149 θάντοι; Αλλά και κάτι άλλο. Όποιος διάβασε τις ανταποκρίσεις από το Μεξικό πρόσεξε ότι γίνονταν λόγος για «θανάτους που πιστεύεται ότι οφείλονται στη γρίπη των πτηνών»
Προς τι λοιπόν ο πανικός; Την απάντηση πιστεύω ότι δίνει σαφώς το ράλι των μετοχών των φαρμακοβιομηχανιών στα χρηματιστήρια. Μια πανδημία - ο ΠΟΥ έχει εξευτελίσει τον όρο τα τελευταία χρόνια - σημαίνει εκτόξευση των κερδών των φαρμακοβιομηχανιών.
Μούφα λοιπόν ο συναγερμός; Προσωπικά αυτό πιστεύω. Όχι γιατί πρέπει να αποκλείσουμε να έχει όντως υπάρξει κάποια μετάλλαξη του παλιού γνωστού ιού της γρίπης των χοίρων. Όμως οι μεταλάξεις των στελεχών του ιού της γρίπης είναι σύνηθες φαινόμενο. Δεν προκαλούν ωστόσο πάντα συναγερμούς. Φοβούμαι ότι ο ΠΟΥ έχει αλωθεί από το λόμπι των φαρμακοβιομηχανιών, έχει απεμπολήσει το λόγο για τον οποίο τον δημιούργησαν τα Ηνωμένα Έθνη και συμπεριφέρεται ως παπαγαλάκι των φαρμακοβιομηχανιών. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι, όπως και στην περίπτωση της γρίπης των πουλερικών, ο συναγερμός ξεκίνησε από το Μεξικό μια χώρα που φιγουράρει μεταξύ αυτών με τις χειρότερες επιδόσεις σε ζητήματα διαφθοράς των κρατικών υπαλλήλων.
Δεν είναι τυχαία επίσης και η αντιπαράθεση που έχει ξεκινήσει σχετικά με το αν τα υπάρχοντα εμβόλια μπορούν να αντιμετώπίσουν τη «νεα φονική μορφή γρίπης ή όχι». Τα παπαγαλάκια της ROCHE που θησαύρισε με το TAMIFLU και προσπαθεί τώρα να πουλήσει όλα τα αδιάθετα αποθέματα και να ανοίξει νεα γραμμή παραγωγής μας λένε ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα. Τα παπαγαλάκια των ανταγωνιστών της μιλούν για 4 - 6 μήνες μέχρι να κατασκευαστεί νέο εμβόλιο.
Σε κάθε περίπτωση είμαστε αντιμέτωποι, για άλλη μια φορά, με πράξη θεσμικής τρομοκρατίας. από την οποία οι λίγοι θα γίνουν πολύ πλουσιότεροι και οι πολλοί πολύ φτωχότεροι.
Γιάννης Χρ.
Υ.Γ. Το θέμα έχει και μια ευτράπελη πτυχή. Η εκ Κυπριακής Δημοκρατίας Ευρωπαία Επίτροπος για την Υγεία κυρία Αντρούλα Βασιλείου έβγαλε το μεσημέρι ταξιδιωτική οδηγία για Μεξικό και ΗΠΑ. μια ώρα αργότερα η εκπρόσωπος τύπου της Επιτροπής ανακοίνωνε στους δημοσιογράφους ότι «η Επίτροπος είχε εκφράσει προσωπικές απόψεις»
Και είδαμε στα κεντρικά δελτία των 20.00 τους παρουσιαστές να κατακεραυνώνουν την κυβέρνηση «διότι αφήνει αυτούς που ήρθαν από το Μεξικό να κυκλοφορούν ελεύθεροι στο δρόμο».
Κι ακούσαμε παρουσιαστές «έγκυρων τηλεοπτικών δικτύων», κυρίως του SKY NEWS και του FOX NEWS, να μας λένε ότι πρόκειται για ένα συνδυασμό της κοινής γρίπης, της γρίπης των πουλερικών και της γρίπης των χοίρων. Και οι ίδιοι άνθρωποι μας διαβεβαίωσαν ότι μισό εκατομμύριο Βρετανοί και κάτι εκατομμύρια Αμερικανοί κινδυνεύουν να πεθάνουν.
Κι ακούσαμε ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) ετοιμάζεται να κηρύξει συναγερμό επιπέδου 4 ή 5 (τα ανώτατα επίπεδα).
Κι ακούσαμε...
Άκουσα όμως χθες το μεσημέρι στο CITY 99,5 έναν επιδημιολόγο - ζητώ συγνώμη που δε συγκράτησα το όνομά του - να λέει ότι:
- Δεν υφίσταται λόγος πανικού. Η γρίπη των χοίρων είναι εδώ και χρόνια επαγγελματική νόσος των εργαζομένων στα χοιροστάσια.
- Τα υπάρχοντα φαρμακευτικά σκευάσματα για την αντιμετώπιση της γρίπης είναι απολύτως επαρκή για την αντιμετώπιση της γρίπης των χοίτων.
Λίγο αργότερα μια άλλη ανταπόκριση του ASSOCIATED PRESS μας ενημέρωσε ότι η φαρμακοβιομηχανία ROCHE μπορεί να παράσχει σε 24 ώρες τις απαραίτητες ποσότητες TAMIFLU (του εμβολίου που κατασκευάστηκε για την αντιμετώπιση της γρίπης των πουλερικών) για 5.000.000 ανθρώπους.
Και λίγο αργότερα οι ανταποκρίσεις των ειδησεογραφικών πρακτορείων ανέφεραν ότι στα διεθνή χρηματιστήρια έγινε ράλι των μετοχών των φαρμακοβιομηχανιών.
Και λίγο αργότερα ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας των Ζώων με ανακοίνωσή του επισήμαινε ότι η νέα μορφή ιού της γρίπης πρέπει να ονομαστεί «Μεξικανική γρίπη» και όχι γρίπη των χοίρων γιατί ο ιός δεν έχει απομονωθεί σε ζώα.
Και μετά από όλα αυτά θυμήθηκα την ιστορία με τη γρίπη των πουλερικών. Και τότε μας είχαν πει ότι μπορεί να μετρήσουμε εκατομμύρια νεκρών. Μας είχαν επιβάλει να μην τρώμε αλανιάρικα κοτόπουλα. Πάμφτωχες χώρες υποχρεώθηκαν να ξοδέψουν απίστευτα ποσά, τα οποία δανείστηκαν με τοκογλυφικά επιτόκια, για να αγοράσουν τις απαραίτητες ποσόστητες TAMIFLU για τον εμβολιασμό ανθρώπων και πουλερικών. Πόσοι είναι παγκοσμίως οι νεκροί από τη γρίπη των πουλερικών από το 2005 μέχρι σήμερα; Λιγότεροι από 1000. Σαφώς λιγότεροι από όσους πεθαίνουν κάθε χρόνο στην Ελλάδα από επιπλοκές της απλής γρίπης. Αριθμός που δε μπορεί να συγκριθεί με τις εκατοντάδες χιλιάδες θυμάτων κάθε χρόνο των ανά τον κόσμο πολέμων, τα εκατομμύρια των νεκρών ετησίως από την πείνα, τα 1,2 εκατομμύρια των νεκρών ετησίως από ασθένειες οφειλόμενες στην αδυναμία πρόσβασης σε πόσιμο νερό. Ούτε καν με τις χιλιάδες των νεκρών παγκοσμίως, που οφείλονται σε ενδονοσοκομιακές λοιμώξεις, για τις οποίες σημαντικό μερίδιο ευθύνης φέρει η πολιτική ασύστολης χορήγησης αντιβιοτικών για ψύλλου πήδημα.
Κι ακόμα παρατήρησα ότι οι καταστροφικές πληροφορίες από το Μεξικό δεν περιείχαν μια σημαντικότατη πληροφορία. Σε πόσο χρονικό διάστημα καταγράφηκαν οι 149 θάντοι; Αλλά και κάτι άλλο. Όποιος διάβασε τις ανταποκρίσεις από το Μεξικό πρόσεξε ότι γίνονταν λόγος για «θανάτους που πιστεύεται ότι οφείλονται στη γρίπη των πτηνών»
Προς τι λοιπόν ο πανικός; Την απάντηση πιστεύω ότι δίνει σαφώς το ράλι των μετοχών των φαρμακοβιομηχανιών στα χρηματιστήρια. Μια πανδημία - ο ΠΟΥ έχει εξευτελίσει τον όρο τα τελευταία χρόνια - σημαίνει εκτόξευση των κερδών των φαρμακοβιομηχανιών.
Μούφα λοιπόν ο συναγερμός; Προσωπικά αυτό πιστεύω. Όχι γιατί πρέπει να αποκλείσουμε να έχει όντως υπάρξει κάποια μετάλλαξη του παλιού γνωστού ιού της γρίπης των χοίρων. Όμως οι μεταλάξεις των στελεχών του ιού της γρίπης είναι σύνηθες φαινόμενο. Δεν προκαλούν ωστόσο πάντα συναγερμούς. Φοβούμαι ότι ο ΠΟΥ έχει αλωθεί από το λόμπι των φαρμακοβιομηχανιών, έχει απεμπολήσει το λόγο για τον οποίο τον δημιούργησαν τα Ηνωμένα Έθνη και συμπεριφέρεται ως παπαγαλάκι των φαρμακοβιομηχανιών. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι, όπως και στην περίπτωση της γρίπης των πουλερικών, ο συναγερμός ξεκίνησε από το Μεξικό μια χώρα που φιγουράρει μεταξύ αυτών με τις χειρότερες επιδόσεις σε ζητήματα διαφθοράς των κρατικών υπαλλήλων.
Δεν είναι τυχαία επίσης και η αντιπαράθεση που έχει ξεκινήσει σχετικά με το αν τα υπάρχοντα εμβόλια μπορούν να αντιμετώπίσουν τη «νεα φονική μορφή γρίπης ή όχι». Τα παπαγαλάκια της ROCHE που θησαύρισε με το TAMIFLU και προσπαθεί τώρα να πουλήσει όλα τα αδιάθετα αποθέματα και να ανοίξει νεα γραμμή παραγωγής μας λένε ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα. Τα παπαγαλάκια των ανταγωνιστών της μιλούν για 4 - 6 μήνες μέχρι να κατασκευαστεί νέο εμβόλιο.
Σε κάθε περίπτωση είμαστε αντιμέτωποι, για άλλη μια φορά, με πράξη θεσμικής τρομοκρατίας. από την οποία οι λίγοι θα γίνουν πολύ πλουσιότεροι και οι πολλοί πολύ φτωχότεροι.
Γιάννης Χρ.
Υ.Γ. Το θέμα έχει και μια ευτράπελη πτυχή. Η εκ Κυπριακής Δημοκρατίας Ευρωπαία Επίτροπος για την Υγεία κυρία Αντρούλα Βασιλείου έβγαλε το μεσημέρι ταξιδιωτική οδηγία για Μεξικό και ΗΠΑ. μια ώρα αργότερα η εκπρόσωπος τύπου της Επιτροπής ανακοίνωνε στους δημοσιογράφους ότι «η Επίτροπος είχε εκφράσει προσωπικές απόψεις»
Σάββατο 25 Απριλίου 2009
Απλός Άνθρωπος και Σοσιαλδημοκρατία
Νομίζω σκόπιμα, τον τελευταίο καιρό, καθώς η παγκόσμια οικονομική κρίση βαθαίνει, γίνεται αντιπαραβολή και σύγκριση ανάμεσα σε «ελεγχόμενες» οικονομίες και οικονομίες «της αγοράς» αντιπαραθέτοντας τις σοσιαλιστικές παραμορφώσεις των σοβιέτ με τις σύγχρονες οικονομίες της δύσης.
Το κύριο βάρος της αντιπαράθεσης ρίχνεται στην σύγκριση των όρων δημοκρατίας και ελευθερίας, αλλά και το πραγματικό επίπεδο ανάπτυξης που κάθε μια από τα προηγούμενα μοντέλα κέρδισε για τους πολίτες των χωρών που τα ακολούθησαν εκόντες άκοντες…
Το μεν ένα μοντέλο της οικονομίας των σοβιέτ αποτέλεσε μια παραμορφωτική εκδοχή οραμάτων και προσδοκιών εκατομμυρίων εργαζομένων που προσέβλεψαν στον συνεπή σχεδιασμό της οικονομίας και είδαν τα οράματα και οι μόχθοι τους να χάνονται στην ομίχλη των δικτατορικών καθεστώτων τύπου Κάστρο ή Μάο…
Το άλλο μοντέλο, αυτό που βιώνουμε λίγο – πολύ όλοι μας σήμερα, απέδειξε περίτρανα, με την σοβούσα κρίση του, ότι το κίνητρο του κέρδους και η ελευθερία του πλουτισμού, η αυτορύθμιση της αγοράς, οδηγούν αναπόφευκτα στην απεμπόληση στοιχειωδών αρχών του ανθρωπισμού. Η ελευθερία γίνεται μέγγενη μιας συγκεκριμένης επιλογής: αυτής του κυνηγιού του πλούτου ή στην χειρότερη – αλλά συνηθέστερη – περίπτωση, της επιβίωσης σε έναν άγριο, αιμοβόρο κόσμο. Και η δημοκρατία γίνεται δώρο άδωρο, πλουμιστό περίβλημα της ωμής δικτατορίας του χρήματος…
Σκόπιμα πιστεύω αφήνεται κάπως στο περιθώριο η προοπτική της σοσιαλδημοκρατίας. Τα φώτα της επικαιρότητας δεν στρέφονται προς το μέρος της. Η κρίση στην οποία βυθίζεται τα τελευταία δέκα – δεκαπέντε χρόνια, κυρίως στην Ευρώπη, είναι εν πολλοίς επίπλαστη και μεθοδευμένη. Μια κρίση που ξεκίνησε φυσιολογικά στην δυναμική άνοδο του νεοφιλελευθερισμού και των προσδοκιών που αυτός έντεχνα καλλιέργησε σε κάθε αναιμική σκέψη, αλλά που συντηρείται πια μέσα από το παντοειδές σύστημα επιρροής και προπαγάνδας αυτών που μπορούν μέσω των δωρεάν μέσων μαζικής ενημέρωσης να μανιπουλάρουν τα πλήθη με άνεση.
Η σοσιαλδημοκρατία μπόρεσε διατηρώντας παράλληλα τον κρατικό έλεγχο και την δυναμική της αγοράς να απορροφήσει κραδασμούς και να ισορροπήσει ανάμεσα στο κέρδος και την αλληλεγγύη. Η σοσιαλδημοκρατία, εκεί που θριάμβευσε για χρόνια, κατάφερε να φέρει πρόοδο και ευημερία. Ανάπτυξη, εμβάθυνση των δημοκρατικών θεσμών και ανάδειξη των ανθρωπιστικών αξιών, όσο κανένα άλλο οικονομικό σύστημα μέχρι σήμερα, στην παγκόσμια ιστορία.
Ας πάρουμε για παράδειγμα τη χώρα μας:
Σε μια χώρα όπου ο ατομισμός αποτελεί παράδοση αιώνων και αρχαϊκό χαρακτηριστικό του «ελληνικού γονιδιώματος», η ελληνική (παπανδρεϊκή) εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας κυριάρχησε για σχεδόν είκοσι χρόνια και αποτέλεσε την ατμομηχανή για τη σύγχρονη νεοελληνική ανάπτυξη των μεταπολιτευτικών χρόνων.
Κατά την δεύτερη τετραετία της κυβέρνησης Σημίτη και αυτή η εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας, (η πιο ισχυρή στην Ευρώπη) μπήκε σε κρίση, αφού φλερτάρισε αρκετά επικίνδυνα για την ίδια της την ταυτότητα, με τα νάματα του νεοφιλελευθερισμού. Μοιραίο – νομοτελειακό – αποτέλεσμα, η πτώση και η απαρχή της απαξίωσης…
Σήμερα, πέντε χρόνια μετά, αφού η επίσης νεοελληνική εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού κατήγαγε περιφανείς… ήττες και προσέφερε απλόχερα αδιέξοδα, αυτό που όλοι μας παρατηρούμε, είναι ότι η εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας εξακολουθεί να βρίσκεται σε κρίση. Κρίση που συντηρούν τα μέσα παντοιοτρόπως.
Η απαξίωση του ηγέτη, το πρώτο και πλέον εύκολο.
Η κακοποίηση κάθε έννοιας αληθείας ως προς τα επιτεύγματα του παρελθόντος.
Και φυσικά η γκεμπελικά επικρατήσασα σκανδαλολογία…
Συχνά οι ικανότατοι αγκιτάτορες του νεοελληνικού νεοφιλελευθερισμού στρέφουν επιδέξια τα φώτα στην αριστερά των σοβιέτ. Η αντιπαράθεση πρέπει να γίνει με αυτή την αριστερά. Η άλλη, η σοσιαλδημοκρατική πρέπει να παραμένει στην ύποπτη σκιά της «μετάλλαξης» και της υποκριτικής ρητορικής… Σ’ αυτό το πεδίο, η επικράτηση του «ρεαλισμού», η απαξίωση του αντιπάλου, είναι μια εύκολη υπόθεση… Εδώ και δύο – τρία χρόνια, το ΠαΣοΚ προτείνει, αλλά οι προτάσεις του δεν φτάνουν στ’ αυτιά των υποψηφίων ψηφοφόρων. Κι όσες φτάνουν απαξιώνονται πάραυτα, λοιδωρούνται και γελοιοποιούνται από τα «παπαγαλάκια» του νεοφιλελευθερισμού. Από αυτούς που παριστάνουν τους «ρεαλιστές δημοκράτες». Από τους ψεύτες, κατ’ επάγγελμα αβανταδόρους ενός σάπιου κατεστημένου.
Οι φυσικοί σύμμαχοι αυτής της (έστω απαξιωμένης) σοσιαλδημοκρατίας, οι δυνάμεις του ΣΥΝ, οδηγούνται κατάλληλα στην ανεύθυνη καταγγελία και ισορροπούν μεταξύ γελοιότητας και θλιβερής συναλλαγής, προβάλλοντας εν έτει 2008 ως σύμβολα τον… Μαο και τον… Τσάβες… ακκιζόμενοι ως πούροι αριστεροί, ως κληρονόμοι ενός παρελθόντος που δεν τους ανήκει.
Βέβαια εκτός στοιχειώδους κριτικής αφήνονται οι αναχωρητές του ΚΚΕ, οι βολεμένοι στη διαφωνία «αναγκαίοι» μαϊδανοί – επικριτές του «ευρωμονόδρομου»…
Ας ελπίσουμε ότι δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας σύντομα θα οδηγηθούν κοντά στην αντίληψη ενός σοσιαλδημοκρατικού μέλλοντος. Την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενοι. Ο ζόφος της ενεστώσας κρίσης είναι ικανή συνθήκη για την κινητοποίηση του μόνου όπλου που σήμερα βρίσκεται στα χέρια της λογικής: Του απλού ανθρώπου…
Κ.Λ.
Το κύριο βάρος της αντιπαράθεσης ρίχνεται στην σύγκριση των όρων δημοκρατίας και ελευθερίας, αλλά και το πραγματικό επίπεδο ανάπτυξης που κάθε μια από τα προηγούμενα μοντέλα κέρδισε για τους πολίτες των χωρών που τα ακολούθησαν εκόντες άκοντες…
Το μεν ένα μοντέλο της οικονομίας των σοβιέτ αποτέλεσε μια παραμορφωτική εκδοχή οραμάτων και προσδοκιών εκατομμυρίων εργαζομένων που προσέβλεψαν στον συνεπή σχεδιασμό της οικονομίας και είδαν τα οράματα και οι μόχθοι τους να χάνονται στην ομίχλη των δικτατορικών καθεστώτων τύπου Κάστρο ή Μάο…
Το άλλο μοντέλο, αυτό που βιώνουμε λίγο – πολύ όλοι μας σήμερα, απέδειξε περίτρανα, με την σοβούσα κρίση του, ότι το κίνητρο του κέρδους και η ελευθερία του πλουτισμού, η αυτορύθμιση της αγοράς, οδηγούν αναπόφευκτα στην απεμπόληση στοιχειωδών αρχών του ανθρωπισμού. Η ελευθερία γίνεται μέγγενη μιας συγκεκριμένης επιλογής: αυτής του κυνηγιού του πλούτου ή στην χειρότερη – αλλά συνηθέστερη – περίπτωση, της επιβίωσης σε έναν άγριο, αιμοβόρο κόσμο. Και η δημοκρατία γίνεται δώρο άδωρο, πλουμιστό περίβλημα της ωμής δικτατορίας του χρήματος…
Σκόπιμα πιστεύω αφήνεται κάπως στο περιθώριο η προοπτική της σοσιαλδημοκρατίας. Τα φώτα της επικαιρότητας δεν στρέφονται προς το μέρος της. Η κρίση στην οποία βυθίζεται τα τελευταία δέκα – δεκαπέντε χρόνια, κυρίως στην Ευρώπη, είναι εν πολλοίς επίπλαστη και μεθοδευμένη. Μια κρίση που ξεκίνησε φυσιολογικά στην δυναμική άνοδο του νεοφιλελευθερισμού και των προσδοκιών που αυτός έντεχνα καλλιέργησε σε κάθε αναιμική σκέψη, αλλά που συντηρείται πια μέσα από το παντοειδές σύστημα επιρροής και προπαγάνδας αυτών που μπορούν μέσω των δωρεάν μέσων μαζικής ενημέρωσης να μανιπουλάρουν τα πλήθη με άνεση.
Η σοσιαλδημοκρατία μπόρεσε διατηρώντας παράλληλα τον κρατικό έλεγχο και την δυναμική της αγοράς να απορροφήσει κραδασμούς και να ισορροπήσει ανάμεσα στο κέρδος και την αλληλεγγύη. Η σοσιαλδημοκρατία, εκεί που θριάμβευσε για χρόνια, κατάφερε να φέρει πρόοδο και ευημερία. Ανάπτυξη, εμβάθυνση των δημοκρατικών θεσμών και ανάδειξη των ανθρωπιστικών αξιών, όσο κανένα άλλο οικονομικό σύστημα μέχρι σήμερα, στην παγκόσμια ιστορία.
Ας πάρουμε για παράδειγμα τη χώρα μας:
Σε μια χώρα όπου ο ατομισμός αποτελεί παράδοση αιώνων και αρχαϊκό χαρακτηριστικό του «ελληνικού γονιδιώματος», η ελληνική (παπανδρεϊκή) εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας κυριάρχησε για σχεδόν είκοσι χρόνια και αποτέλεσε την ατμομηχανή για τη σύγχρονη νεοελληνική ανάπτυξη των μεταπολιτευτικών χρόνων.
Κατά την δεύτερη τετραετία της κυβέρνησης Σημίτη και αυτή η εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας, (η πιο ισχυρή στην Ευρώπη) μπήκε σε κρίση, αφού φλερτάρισε αρκετά επικίνδυνα για την ίδια της την ταυτότητα, με τα νάματα του νεοφιλελευθερισμού. Μοιραίο – νομοτελειακό – αποτέλεσμα, η πτώση και η απαρχή της απαξίωσης…
Σήμερα, πέντε χρόνια μετά, αφού η επίσης νεοελληνική εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού κατήγαγε περιφανείς… ήττες και προσέφερε απλόχερα αδιέξοδα, αυτό που όλοι μας παρατηρούμε, είναι ότι η εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας εξακολουθεί να βρίσκεται σε κρίση. Κρίση που συντηρούν τα μέσα παντοιοτρόπως.
Η απαξίωση του ηγέτη, το πρώτο και πλέον εύκολο.
Η κακοποίηση κάθε έννοιας αληθείας ως προς τα επιτεύγματα του παρελθόντος.
Και φυσικά η γκεμπελικά επικρατήσασα σκανδαλολογία…
Συχνά οι ικανότατοι αγκιτάτορες του νεοελληνικού νεοφιλελευθερισμού στρέφουν επιδέξια τα φώτα στην αριστερά των σοβιέτ. Η αντιπαράθεση πρέπει να γίνει με αυτή την αριστερά. Η άλλη, η σοσιαλδημοκρατική πρέπει να παραμένει στην ύποπτη σκιά της «μετάλλαξης» και της υποκριτικής ρητορικής… Σ’ αυτό το πεδίο, η επικράτηση του «ρεαλισμού», η απαξίωση του αντιπάλου, είναι μια εύκολη υπόθεση… Εδώ και δύο – τρία χρόνια, το ΠαΣοΚ προτείνει, αλλά οι προτάσεις του δεν φτάνουν στ’ αυτιά των υποψηφίων ψηφοφόρων. Κι όσες φτάνουν απαξιώνονται πάραυτα, λοιδωρούνται και γελοιοποιούνται από τα «παπαγαλάκια» του νεοφιλελευθερισμού. Από αυτούς που παριστάνουν τους «ρεαλιστές δημοκράτες». Από τους ψεύτες, κατ’ επάγγελμα αβανταδόρους ενός σάπιου κατεστημένου.
Οι φυσικοί σύμμαχοι αυτής της (έστω απαξιωμένης) σοσιαλδημοκρατίας, οι δυνάμεις του ΣΥΝ, οδηγούνται κατάλληλα στην ανεύθυνη καταγγελία και ισορροπούν μεταξύ γελοιότητας και θλιβερής συναλλαγής, προβάλλοντας εν έτει 2008 ως σύμβολα τον… Μαο και τον… Τσάβες… ακκιζόμενοι ως πούροι αριστεροί, ως κληρονόμοι ενός παρελθόντος που δεν τους ανήκει.
Βέβαια εκτός στοιχειώδους κριτικής αφήνονται οι αναχωρητές του ΚΚΕ, οι βολεμένοι στη διαφωνία «αναγκαίοι» μαϊδανοί – επικριτές του «ευρωμονόδρομου»…
Ας ελπίσουμε ότι δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας σύντομα θα οδηγηθούν κοντά στην αντίληψη ενός σοσιαλδημοκρατικού μέλλοντος. Την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενοι. Ο ζόφος της ενεστώσας κρίσης είναι ικανή συνθήκη για την κινητοποίηση του μόνου όπλου που σήμερα βρίσκεται στα χέρια της λογικής: Του απλού ανθρώπου…
Κ.Λ.
Πέμπτη 16 Απριλίου 2009
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
Το μήνυμα δεν εμπεριέχει πολιτικά υπονοούμενα. Καίτοι άθεος - βεβαίως επ' αυτού οι απόψεις είναι εξόχως διχασμένες καθ' όσοσν ναι μεν εγώ δηλώνω άθεος, πλην όμως όλοι οι υπόλοιποι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι απλώς δεν έχω το θεό μου και είμαι κοινός θεομπαίχτης - δράττομαι της ευκαιρίας να ευχηθώ σε όλους μας να τους επηρεάσει θετικά η μεγάλη αυτή γιορτή της άνοιξης.
Γιατί μη γελιόμαστε. Η μια από τις δυο σημαντικότερες γιορτές των Χριστιανών η Ανάσταση, δε συμπίπτει τυχαία με την έναρξη του Κύκλου της άνοιξης. Όπως δεν είναι τυχαίο ότι την ίδια περίπου - λίγο νωρίτερα - εποχή έχουμε το Εβραϊκό Πάσχα, η Ιρανική και Κουρδική Πρωτοχρονιά, το μικρό Μπαϊράμ των Μουσουλμάνων και δεν ξέρω τι άλλο. Με δυο λόγια η θρησκευτική γιορτή είναι ένα πρόσχημα για να γιορτάσουν οι άνθρωποι τον ερχομό της Άνοιξης.
Καλή άνοιξη λοιπόν σε όλους
Γιάννης Χρ.
Γιατί μη γελιόμαστε. Η μια από τις δυο σημαντικότερες γιορτές των Χριστιανών η Ανάσταση, δε συμπίπτει τυχαία με την έναρξη του Κύκλου της άνοιξης. Όπως δεν είναι τυχαίο ότι την ίδια περίπου - λίγο νωρίτερα - εποχή έχουμε το Εβραϊκό Πάσχα, η Ιρανική και Κουρδική Πρωτοχρονιά, το μικρό Μπαϊράμ των Μουσουλμάνων και δεν ξέρω τι άλλο. Με δυο λόγια η θρησκευτική γιορτή είναι ένα πρόσχημα για να γιορτάσουν οι άνθρωποι τον ερχομό της Άνοιξης.
Καλή άνοιξη λοιπόν σε όλους
Γιάννης Χρ.
Κυριακή 12 Απριλίου 2009
Μια φωτογραφία πόσες λέξεις...
Το θέαμα των υπουργών αυτής της κυβέρνησης να χορεύουν υπό τους ήχους δημοτικής ορχήστρας κάτω από την μεγάλη επιγραφή ΑΚΤΩΡ, προκαλεί αηδία, θλίψη και – φυσικά – οργή.
«Αυτή είναι η Ελλάδα» είπε κάποτε ο Σημίτης.
Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις…
Ναι, αυτή είναι η Ελλάδα. Μια παράγκα με την ταμπέλα της πλέον ισχυρής εταιρείας στη χώρα, με τους διαπλεκόμενους – δούλους της πολιτικούς να χορεύουν στο ρυθμό που η αρχοντοβλάχικη ορχήστρα παιανίζει, με τον χαϊδεμένο υπουργό του συγκροτήματος ΑΚΤΩΡ να σέρνει το χορό…
Μια Ελλάδα – επαρχία, βγαλμένη από μυθιστόρημα των μετεμφυλιακών χρόνων. Μια Ελλάδα μικρή, αδύναμη, ψωμοζητούσα… Μια «ψωροκώσταινα» δηλαδή… Κομμένη και ραμμένη στα μέτρα αυτών που κυβερνούν κι αυτών που «κάνουν καλές δουλειές» μαζί τους. Πεντακαθαρίδηδες και σαρακατσαναίοι, μιζαδόροι και κουμπάροι, σεμνοί και ταπεινοί κουτοπόνηροι, που επιτέλους, «έχωσαν» το χέρι στο βαζάκι με το μέλι, γεύτηκαν τα καλούδια της εξουσίας – κι άσε τους κουτόφραγκους να λένε… Καλύτεροι είναι τάχα μου αυτοί;
Εμείς εδώ είμαστε από άλλο ανέκδοτο. Και σ’ όποιον αρέσουμε, στο κάτω – κάτω…
Δεν τρέφω μεγάλες ελπίδες για το μέλλον, ότι όλα αυτά θα αλλάξουν με το ΠαΣοΚ… με το Γιώργο… Όχι γιατί ο Γιώργος τους μοιάζει… Ούτε γιατί οι προθέσεις του είναι άλλες από αυτές που μας δείχνει.
Αλλά γιατί είναι στη μέση αυτός ο λαός…
Ακόμα και σήμερα, που η διαφορά των δύο κομμάτων έχει φτάσει στις 7,5 μονάδες, από την άλλη, ο Κωστάκης προηγείται του Γιώργου με 11 μονάδες στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός. Και δεν είναι «τσιμπημένο» το νούμερο από τους δημοσκόπους… Είναι αληθινό. Αντικατοπτρίζει την εικόνα αυτού του λαού. Έτσι τον θέλει τον ηγέτη του ο μέσος ελληναράς: Χοντρό, ανίκανο, τεμπέλη, αλλά να τα λέει ωραία. Να έχει τουπέ. Να είναι μάγκας… ή – έστω – ψευτόμαγκας, όπως ο ίδιος…
Να κάθεται στου Μαξίμου και να ρεμβάζει ακκιζόμενος, ενώ οι λοιποί κουμπάροι και τα κοντολαμόγια τύπου Παυλίδη να αλωνίζουν… Να γυρίζουν «οι δουλειές», να δουλεύει η κουμπαριά, η φιλία, το γλείψιμο… Η μίζα...
Όχι οι άξιοι. Όχι.
Η εξουσία, η αγορά, τα δημόσια έργα, οι προμήθειες και οι επιδοτήσεις, οι προσλήψεις στο δημόσιο και τα χατίρια του εφόρου, είναι η «κόζα νόστρα» ενός ολόκληρου λαού…
Αλλά καλοί μου «συνέλληνες», καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια.
Η εκδίκηση δεν θα έρθει από ψηλά, ούτε απ’ έξω.
Θα έρθει από τα ίδια μας τα παιδιά.
Αυτά που λερώνουμε καθημερινά με τις δικές μας «αξίες».
Αυτά που κιόλας δεν έχουν κανένα λόγο να μη μετατρέψουν την κοινωνία μας, αυτή των σεμνών και ταπεινών υποκριτών, σε κόλαση!..
Κ.Λ.
«Αυτή είναι η Ελλάδα» είπε κάποτε ο Σημίτης.
Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις…
Ναι, αυτή είναι η Ελλάδα. Μια παράγκα με την ταμπέλα της πλέον ισχυρής εταιρείας στη χώρα, με τους διαπλεκόμενους – δούλους της πολιτικούς να χορεύουν στο ρυθμό που η αρχοντοβλάχικη ορχήστρα παιανίζει, με τον χαϊδεμένο υπουργό του συγκροτήματος ΑΚΤΩΡ να σέρνει το χορό…
Μια Ελλάδα – επαρχία, βγαλμένη από μυθιστόρημα των μετεμφυλιακών χρόνων. Μια Ελλάδα μικρή, αδύναμη, ψωμοζητούσα… Μια «ψωροκώσταινα» δηλαδή… Κομμένη και ραμμένη στα μέτρα αυτών που κυβερνούν κι αυτών που «κάνουν καλές δουλειές» μαζί τους. Πεντακαθαρίδηδες και σαρακατσαναίοι, μιζαδόροι και κουμπάροι, σεμνοί και ταπεινοί κουτοπόνηροι, που επιτέλους, «έχωσαν» το χέρι στο βαζάκι με το μέλι, γεύτηκαν τα καλούδια της εξουσίας – κι άσε τους κουτόφραγκους να λένε… Καλύτεροι είναι τάχα μου αυτοί;
Εμείς εδώ είμαστε από άλλο ανέκδοτο. Και σ’ όποιον αρέσουμε, στο κάτω – κάτω…
Δεν τρέφω μεγάλες ελπίδες για το μέλλον, ότι όλα αυτά θα αλλάξουν με το ΠαΣοΚ… με το Γιώργο… Όχι γιατί ο Γιώργος τους μοιάζει… Ούτε γιατί οι προθέσεις του είναι άλλες από αυτές που μας δείχνει.
Αλλά γιατί είναι στη μέση αυτός ο λαός…
Ακόμα και σήμερα, που η διαφορά των δύο κομμάτων έχει φτάσει στις 7,5 μονάδες, από την άλλη, ο Κωστάκης προηγείται του Γιώργου με 11 μονάδες στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός. Και δεν είναι «τσιμπημένο» το νούμερο από τους δημοσκόπους… Είναι αληθινό. Αντικατοπτρίζει την εικόνα αυτού του λαού. Έτσι τον θέλει τον ηγέτη του ο μέσος ελληναράς: Χοντρό, ανίκανο, τεμπέλη, αλλά να τα λέει ωραία. Να έχει τουπέ. Να είναι μάγκας… ή – έστω – ψευτόμαγκας, όπως ο ίδιος…
Να κάθεται στου Μαξίμου και να ρεμβάζει ακκιζόμενος, ενώ οι λοιποί κουμπάροι και τα κοντολαμόγια τύπου Παυλίδη να αλωνίζουν… Να γυρίζουν «οι δουλειές», να δουλεύει η κουμπαριά, η φιλία, το γλείψιμο… Η μίζα...
Όχι οι άξιοι. Όχι.
Η εξουσία, η αγορά, τα δημόσια έργα, οι προμήθειες και οι επιδοτήσεις, οι προσλήψεις στο δημόσιο και τα χατίρια του εφόρου, είναι η «κόζα νόστρα» ενός ολόκληρου λαού…
Αλλά καλοί μου «συνέλληνες», καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια.
Η εκδίκηση δεν θα έρθει από ψηλά, ούτε απ’ έξω.
Θα έρθει από τα ίδια μας τα παιδιά.
Αυτά που λερώνουμε καθημερινά με τις δικές μας «αξίες».
Αυτά που κιόλας δεν έχουν κανένα λόγο να μη μετατρέψουν την κοινωνία μας, αυτή των σεμνών και ταπεινών υποκριτών, σε κόλαση!..
Κ.Λ.
Δευτέρα 6 Απριλίου 2009
Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ «ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ» ΚΑΙ Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ
Ενδιαφέρουσες εξελίξεις παρατηρούνται τον τελευταίο καιρό στο τοπίο των ΜΜΕ.Το λεγόμενο «σύστημα Ρουσόπουλου», ένα μείγμα χυδαίας απόκριψης των πραγματικών γεγονότων, βασιζόμενο στην άκριτη υποστήριξη των ΜΜΕ - εκείνων των τρισκατάρατων «νταβατζήδων», όπως τους είχε αποκαλέσει σε ψησταριά του Μοναστηρακίου ο «καταλληλότερος» - και επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων, φαίνεται να καταρρέει.Μαζί του καταρρέει και η συμπαγής, μέχρι πριν λίγους μήνες υποστήριξη των συγκροτημάτων ΜΜΕ προς την κυβέρνηση.
Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η κοινωνία έχει «πάρει πρέφα» την απάτη και την κενότητα του κυβερνώντος κόμματος. Μια νέα αγορά χαϊδέματος αυτιών ανοίγεται και πρέπει με κάποιο τρόπο να εξυπηρετηθεί. Εξ ου και οι σαφείς πλέον μετατοπίσεις στην πολιτική τοποθέτηση κάποιων συγκροτημάτων ΜΜΕ. Είναι όμως έτσι τα πράγματα ή απλώς το «σύστημα», αποδεχόμενο την πραγματικότητα, επιδιώκει να αντιμετωπίσει με άλλα μέσα το «τρισκατάρατο ΠΑΣΟΚ»;
Την αρχή έκανε ο ΑΝΤ1. Ο Μίνως δεν αποδέχθηκε την εκπαραθύρωσή του από την Προεδρία της ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής και αποφάσισε να «παίξει τα λεφτά του» σε άλλο άλογο; το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη. Από τα τέλη του περασμένου χρόνου η ατζέντα των δελτίων ειδήσεων του καναλιού έχει προσαρμοστεί στην προεκλογική ατζέντα του ΛΑΟΣ: εγκληματικότητα, λαθρομετανάστες, εθνικά θέματα, κουκουλοφόροι, ό,τι συγκινεί με δυο λόγια τους «νοικοκυραίους» στους οποίους απευθύνεται ο Γ. Καρατζαφέρης. ο οποίος φιλοξενείται για δεκάλεπτες περίπου συνεντεύξεις τουλάχιστον δυο φορές την εβδομάδα στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1.
Αν τα αίτια της αποστασιοποίησης του Μίνω Κυριακού από την κυβέρνηση είναι απολύτως σαφή, δεν ισχύει το ίδιο για τον όμιλο Αλαφούζου. Ο οποίος επίσης φαίνεται να έχει εγκαταλείψει το «γαλάζιο καράβι» στη μοίρα του. Η ναυαρχίδα του ομίλου, η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, έχει πολλούς μήνες να γράψει μια καλή κουβέντα για τις κυβερνητικές επιλογές. Βεβαίως η αποστασιοποίηση είναι προσεκτική. Κανείς δε θα δει λάβρους αντικυβερνητικούς τίτλους στο πρωτοσέλιδό της. Οι αρθρογράφοι της όμως αποδομούν σταθερά την εικόνα της κυβέρνησης, αναδεικνύοντας συστηματικά τα αδιέξοδα κάθε κυβερνητικού μέτρου. Αντιθέτως το ραδιόφωνο και η τηλεόραση του SKAI θεωρούν περιττή πολυ΄τελεια την τήρηση των προσχημάτων: με έμφαση στην καθημερινότητα, η εικόνα της κυβέρνησης υφίσταται μια ανηλεή αποδόμιση.Δε δίστασαν μάλιστα να υπερβούν ένα όριο που, με εξαίρεση τα επίσημα κομματικά όργανα, δεν ξέρω αν το έχει υπερβεί ποτέ άλλο ΜΜΕ στην Ελλάδα και στην Ευρώπη μεταπολεμικά. Έγιναν ανοιχτά χορηγοί επικοινωνίας δράσεων ενός κόμματος: των Οικολόγων Πράσινων.
Και στη μια και στην άλλη περίπτωση το κοινό στόχος είναι ένα μέρος της μεσαίας αστικής τάξης. Η οποία, μέχρι το 2004 θεωρούνταν συμπαγής και επιπλέον όποιος κέρδιζε την ψήφο της κέρδιζε και τις εκλογές. Μάλιστα οι «γκουρού της επικοινωνίας», την είχαν μετονομάσει «μεσαίο χώρο» για να μην τους κατηγορίσει κανείς για κρυπτομαρξισμό (Άλλωστε μας το είπε ο Φουκουγιάμα από το 1992: η Ιστορία έλαβε τέλος. Έχει κυριαρχήσει η Φιλελεύθερη Δημοκρατία στον κόσμο). Έχω προσωπικά αρκετές επιφυλάξεις ως προς την ομοιογένεια της κοινωνικής αυτής ομάδας. Γεγονός είναι όμως ότι η οικονομική κρίση φέρνει όλο και μεγαλύτερα μέρη της αντιμέτωπα με το φάσμα της προλεταριοποίησης. Και οι αναζητήσεις της είναι πολιτικές.
Μια άλλη ενδιαφέρουσα διαφοροποίηση έχει να κάνει με τη στάση των ΜΜΕ έναντι της Αριστεράς. Επί τεσσεράμισι χρόνια, τόσο το ΚΚΕ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ έχαιραν δυσανάλογα μεγάλης προβολής.Οι αντιπολιτευτικές τους πρωτοβουλίες στη Βουλή υμνούνταν συστηματικά, σε αντίθεση με τις - σπάνιες είναι αλήθεια - πρωτοβουλίες του ΠΑΣΟΚ, που γίνονταν συστηματικά αντικείμενο χλεύης. Η εκλογή του «ωραίου Αλέξη» στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είχε ως αποτέλεσμα,την υπερπροβολή κάθε του πράξης, ακόμα και της πιο καθημερινής.Το σκηνικό άλλαξε άρδην από το δεκέμβριο και μετά. Η πολιτική υπεράσπιση της εξέγερσης της νεολαίας από μέρους του ΣΥΡΙΖΑ προκαλεί την επίσης πολιτική απαξίωσής του από τα ΜΜΕ. Αντιθέτως η κυρία Παπαρήγα παραμένει μεταξύ των αγαπημένων των ΜΜΕ.
Σταθερή αξία σε όλο αυτό το νέο σκηνικό είναι η συστηματική προσπάθεια απαξίωσης του ΠΑΣΟΚ και, κυρίως του Γιώργου Παπανδρέου. Κι επειδή πλέον η χλεύη δεν πουλάει, η επιλογή είναι η προβολή πολιτικώνστελεχών του ΠΑΣΟΚ που είχαν ταχθεί υπέρ του Βενιζέλου.
Επικοινωνιακά τεχνάσματα ή προσαρμογή των ΜΜΕ στο νέο πολιτικό τοπίο; Κατά τη γνώμη μου είναι συνδυασμός και των δυο. Η οικονομική κρίση έφερε στην επιφάνεια κοινωνικά προβλήματα που η κοινωνία δεν ήθελε να γνωρίζει την ύπαρξή τους. Τώρα είναι υποχρεωμένη να τα αντιμετωπίσει. Και γι αυτό χρειάζονται πολιτικές απαντήσεις και όχι επικοινωνιακά τεχνάσματα.
Η στροφή ενός μέρους της μεσαίας αστικής τάξης προς την Άκρα Δεξιά υπό το φόβο της προλεταριοποίησης είναι κάτι που γίνεται σε κάθε κρίση. Είναι η φυσιολογική αναζ'ήτηση καταφυγίου και παραμυθίας, παρηγοριάς δηλαδή. Και το ΛΑΟΣ έχει εύπεπτες λύσεις για όλα τα προβλήματα. Χωρίς να χρειάζεται κοινωνική δράση.
Το δημοσκοπικό φούσκωμα των Οικολόγων Πράσινων είναι κι αυτό αποτέλεσμα πολιτικών διεργασιών. Το κοινό που δηλώνει ότι προτίθεται να τους ψηφίσει είναι στην πλειονότητά τους νέοι, από εύπορες οικογένειες, και με ψηλόσχετικά μορφωτικό επίπεδο, που είτε πρόκειται να ψηφίσουν για πρώτη φορά, είτε έχουν ψηφίσει μια - δυο φορές. Είναι ένα κοινό που αποστρέφεται πλέον την κυβέρνηση - ο Αλέξης Γρηγορόπουλος ήταν ένας από αυτούς - αλλά και δεν ταυτίζεται με τη ριζοσπαστικοποίηση των ομοίων του από τις δυτικές συνοικίες. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι αυτοί θα αποτελέσουν τον κύριο κορμό της εκλογικής πελατείας των Οικολόγων Πράσινων μόνιμα και όχι περιστασιακά, Και, φυσικα, θα μετατοπίσουν το κόμμα αυτό στο χώρο του φιλελεύθερου Κέντρου, στα δεξιά του ΠΑΣΟΚ. Από τη μετατόπιση αυτή προς το Κέντρο θα εξαρτηθεί και η πολιτική επιβίωση των Οικολόγων - Πράσινων.
Σε ό,τι αφορά στο ΣΥΡΙΖΑ το πρόσκαιρο δημοσκοπικό του φούσκωμα ήταν απόρροια της εσωτερικής κρίσης του ΠΑΣΟΚ. Όσο το τελευταίο απουσίαζε από το πολιτικό γίγνεσθαι, ένα μέρος των ψηφοφόρων στρέφονταν προς το ΣΥΡΙΖΑ. Προϋπόθεση για να διατηρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ ένα σημαντικό ποσοστό αυτών των ψηφοφόρων - ενδεχομένως και όλους - ήταν να έχει σαφή πολιτική στρατηγική. να έχει βραχυπρόθεσμους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους. Και φυσικά, να είναι σε θέση να ξέρει σε ποια θέματα και μέχρι ποιο σημείο μπορεί να συμπορευτεί με το ΠΑΣΟΚ. Όλα αυτά δεν υπήρχαν και τα επικοινωνιακά τεχνάσματα της προβολής των σημείων διαφωνίας των δυο κομμάτων από μέρους του ΣΥΡΙΖΑ δε μπόρεσαν να αποκρύψουν αυτή την ανεπάρκεια.
Παραδόξως το ΠΑΣΟΚ σε αυτή τη συγκυρία βρίσκεται στον αφρό ενάντια στη βούληση των ΜΜΕ. Η δαιμονοποίησή του όλα αυτά τα χρόνια και ο διαρκής χλευασμός των πολιτικών του προτάσεων έφεραν ένα απροσδόκητο αποτέλεσμα: αναπτύχθηκαν στην κοινωνία φαινόμενα μιθριδατισμού στο ΠΑΣΟΚ. Οι συνεχιζόμενες πολιτικές επιθέσεις προς το ΠΑΣΟΚ δε συγκινούν πλέον κανένα. Αυτό δε σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει πρόβλημα. Μια σειρά από ρηξικέλευθες, για το συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, προτάσεις απαιτούν πολλή επεξεργασία για να καταστούν μέρη ενός υλοποιήσιμου πολιτικού προγράμματος. Το μοναδικό του πραγματικό κεφάλαιο είναι ο Γιώργος Παπανδρέου και η αποδεδειγμένη διαχειριστική ικανότητα των στελεχών του κατά την οκταετία της διακυβέρνησης Σημίτη. Από μόνα τους δε φθάνουν για να συγκροτηθούν οι απαιτούμενες κοινωνικές συμμαχίες για την αντιμετώπιση της κρίσης.
Άφησα απ' έξω το ΚΚΕ για να μην επαναλάβω όσα έγραψα για το ΛΑΟΣ. η δεξαμενή ψηφοφόρων των δυο κομμάτων είναι η ίδια. Αν δεν υπήρχε το Αριστερό παρελθόν των οικογενειών μεγάλου μέρους των σημερινών ψηφοφόρων του ΚΚΕ, το οποίο τους εμποδίζει να συστρατευτούν με το ΛΑΟΣ όπου θάλλουν οι απόγονοι των Ταγματασφαλιτών, οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ θα είχαν προ πολλού δώσει την ψήφο τους στο ΛΑΟΣ. Όπως κάνουν με τη ΝΔ.
Συμπερασματικά, οι αλλαγές στάσης των ΜΜΕ έναντι των πολιτικών δυνάμεων δε σηματοδοτούν απλώς την κατάρρευση ενός συστήματος ελέγχου της ενημέρωσης προς όφελος της Κυβέρνησης μέσω στοχευμένων υπόγειων συμφωνιών της τελευταίας με τους «νταβατζήδες» και με πολλά χρήματα διακύβευμα. Απλώς η βια της κρίσης αποκαλύπτει πως ο βασιλιάς είναι ξεβράκωτος. Και την ξεβρακωσιά του καμιά «επικοινωνιακή πολιτική», όπως μάθαμε να αποκαλούμε εδώ και είκοσι χρόνια την προπαγάνδα, δε μπρεί να τη συμμαζέψει. Στο παρασκήνιο επανέρχεται θριαμβευτικά πλέον η ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Και όποιος κατάλαβα, κατάλαβε.
Γιάννης Χρ.
Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η κοινωνία έχει «πάρει πρέφα» την απάτη και την κενότητα του κυβερνώντος κόμματος. Μια νέα αγορά χαϊδέματος αυτιών ανοίγεται και πρέπει με κάποιο τρόπο να εξυπηρετηθεί. Εξ ου και οι σαφείς πλέον μετατοπίσεις στην πολιτική τοποθέτηση κάποιων συγκροτημάτων ΜΜΕ. Είναι όμως έτσι τα πράγματα ή απλώς το «σύστημα», αποδεχόμενο την πραγματικότητα, επιδιώκει να αντιμετωπίσει με άλλα μέσα το «τρισκατάρατο ΠΑΣΟΚ»;
Την αρχή έκανε ο ΑΝΤ1. Ο Μίνως δεν αποδέχθηκε την εκπαραθύρωσή του από την Προεδρία της ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής και αποφάσισε να «παίξει τα λεφτά του» σε άλλο άλογο; το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη. Από τα τέλη του περασμένου χρόνου η ατζέντα των δελτίων ειδήσεων του καναλιού έχει προσαρμοστεί στην προεκλογική ατζέντα του ΛΑΟΣ: εγκληματικότητα, λαθρομετανάστες, εθνικά θέματα, κουκουλοφόροι, ό,τι συγκινεί με δυο λόγια τους «νοικοκυραίους» στους οποίους απευθύνεται ο Γ. Καρατζαφέρης. ο οποίος φιλοξενείται για δεκάλεπτες περίπου συνεντεύξεις τουλάχιστον δυο φορές την εβδομάδα στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1.
Αν τα αίτια της αποστασιοποίησης του Μίνω Κυριακού από την κυβέρνηση είναι απολύτως σαφή, δεν ισχύει το ίδιο για τον όμιλο Αλαφούζου. Ο οποίος επίσης φαίνεται να έχει εγκαταλείψει το «γαλάζιο καράβι» στη μοίρα του. Η ναυαρχίδα του ομίλου, η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, έχει πολλούς μήνες να γράψει μια καλή κουβέντα για τις κυβερνητικές επιλογές. Βεβαίως η αποστασιοποίηση είναι προσεκτική. Κανείς δε θα δει λάβρους αντικυβερνητικούς τίτλους στο πρωτοσέλιδό της. Οι αρθρογράφοι της όμως αποδομούν σταθερά την εικόνα της κυβέρνησης, αναδεικνύοντας συστηματικά τα αδιέξοδα κάθε κυβερνητικού μέτρου. Αντιθέτως το ραδιόφωνο και η τηλεόραση του SKAI θεωρούν περιττή πολυ΄τελεια την τήρηση των προσχημάτων: με έμφαση στην καθημερινότητα, η εικόνα της κυβέρνησης υφίσταται μια ανηλεή αποδόμιση.Δε δίστασαν μάλιστα να υπερβούν ένα όριο που, με εξαίρεση τα επίσημα κομματικά όργανα, δεν ξέρω αν το έχει υπερβεί ποτέ άλλο ΜΜΕ στην Ελλάδα και στην Ευρώπη μεταπολεμικά. Έγιναν ανοιχτά χορηγοί επικοινωνίας δράσεων ενός κόμματος: των Οικολόγων Πράσινων.
Και στη μια και στην άλλη περίπτωση το κοινό στόχος είναι ένα μέρος της μεσαίας αστικής τάξης. Η οποία, μέχρι το 2004 θεωρούνταν συμπαγής και επιπλέον όποιος κέρδιζε την ψήφο της κέρδιζε και τις εκλογές. Μάλιστα οι «γκουρού της επικοινωνίας», την είχαν μετονομάσει «μεσαίο χώρο» για να μην τους κατηγορίσει κανείς για κρυπτομαρξισμό (Άλλωστε μας το είπε ο Φουκουγιάμα από το 1992: η Ιστορία έλαβε τέλος. Έχει κυριαρχήσει η Φιλελεύθερη Δημοκρατία στον κόσμο). Έχω προσωπικά αρκετές επιφυλάξεις ως προς την ομοιογένεια της κοινωνικής αυτής ομάδας. Γεγονός είναι όμως ότι η οικονομική κρίση φέρνει όλο και μεγαλύτερα μέρη της αντιμέτωπα με το φάσμα της προλεταριοποίησης. Και οι αναζητήσεις της είναι πολιτικές.
Μια άλλη ενδιαφέρουσα διαφοροποίηση έχει να κάνει με τη στάση των ΜΜΕ έναντι της Αριστεράς. Επί τεσσεράμισι χρόνια, τόσο το ΚΚΕ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ έχαιραν δυσανάλογα μεγάλης προβολής.Οι αντιπολιτευτικές τους πρωτοβουλίες στη Βουλή υμνούνταν συστηματικά, σε αντίθεση με τις - σπάνιες είναι αλήθεια - πρωτοβουλίες του ΠΑΣΟΚ, που γίνονταν συστηματικά αντικείμενο χλεύης. Η εκλογή του «ωραίου Αλέξη» στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είχε ως αποτέλεσμα,την υπερπροβολή κάθε του πράξης, ακόμα και της πιο καθημερινής.Το σκηνικό άλλαξε άρδην από το δεκέμβριο και μετά. Η πολιτική υπεράσπιση της εξέγερσης της νεολαίας από μέρους του ΣΥΡΙΖΑ προκαλεί την επίσης πολιτική απαξίωσής του από τα ΜΜΕ. Αντιθέτως η κυρία Παπαρήγα παραμένει μεταξύ των αγαπημένων των ΜΜΕ.
Σταθερή αξία σε όλο αυτό το νέο σκηνικό είναι η συστηματική προσπάθεια απαξίωσης του ΠΑΣΟΚ και, κυρίως του Γιώργου Παπανδρέου. Κι επειδή πλέον η χλεύη δεν πουλάει, η επιλογή είναι η προβολή πολιτικώνστελεχών του ΠΑΣΟΚ που είχαν ταχθεί υπέρ του Βενιζέλου.
Επικοινωνιακά τεχνάσματα ή προσαρμογή των ΜΜΕ στο νέο πολιτικό τοπίο; Κατά τη γνώμη μου είναι συνδυασμός και των δυο. Η οικονομική κρίση έφερε στην επιφάνεια κοινωνικά προβλήματα που η κοινωνία δεν ήθελε να γνωρίζει την ύπαρξή τους. Τώρα είναι υποχρεωμένη να τα αντιμετωπίσει. Και γι αυτό χρειάζονται πολιτικές απαντήσεις και όχι επικοινωνιακά τεχνάσματα.
Η στροφή ενός μέρους της μεσαίας αστικής τάξης προς την Άκρα Δεξιά υπό το φόβο της προλεταριοποίησης είναι κάτι που γίνεται σε κάθε κρίση. Είναι η φυσιολογική αναζ'ήτηση καταφυγίου και παραμυθίας, παρηγοριάς δηλαδή. Και το ΛΑΟΣ έχει εύπεπτες λύσεις για όλα τα προβλήματα. Χωρίς να χρειάζεται κοινωνική δράση.
Το δημοσκοπικό φούσκωμα των Οικολόγων Πράσινων είναι κι αυτό αποτέλεσμα πολιτικών διεργασιών. Το κοινό που δηλώνει ότι προτίθεται να τους ψηφίσει είναι στην πλειονότητά τους νέοι, από εύπορες οικογένειες, και με ψηλόσχετικά μορφωτικό επίπεδο, που είτε πρόκειται να ψηφίσουν για πρώτη φορά, είτε έχουν ψηφίσει μια - δυο φορές. Είναι ένα κοινό που αποστρέφεται πλέον την κυβέρνηση - ο Αλέξης Γρηγορόπουλος ήταν ένας από αυτούς - αλλά και δεν ταυτίζεται με τη ριζοσπαστικοποίηση των ομοίων του από τις δυτικές συνοικίες. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι αυτοί θα αποτελέσουν τον κύριο κορμό της εκλογικής πελατείας των Οικολόγων Πράσινων μόνιμα και όχι περιστασιακά, Και, φυσικα, θα μετατοπίσουν το κόμμα αυτό στο χώρο του φιλελεύθερου Κέντρου, στα δεξιά του ΠΑΣΟΚ. Από τη μετατόπιση αυτή προς το Κέντρο θα εξαρτηθεί και η πολιτική επιβίωση των Οικολόγων - Πράσινων.
Σε ό,τι αφορά στο ΣΥΡΙΖΑ το πρόσκαιρο δημοσκοπικό του φούσκωμα ήταν απόρροια της εσωτερικής κρίσης του ΠΑΣΟΚ. Όσο το τελευταίο απουσίαζε από το πολιτικό γίγνεσθαι, ένα μέρος των ψηφοφόρων στρέφονταν προς το ΣΥΡΙΖΑ. Προϋπόθεση για να διατηρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ ένα σημαντικό ποσοστό αυτών των ψηφοφόρων - ενδεχομένως και όλους - ήταν να έχει σαφή πολιτική στρατηγική. να έχει βραχυπρόθεσμους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους. Και φυσικά, να είναι σε θέση να ξέρει σε ποια θέματα και μέχρι ποιο σημείο μπορεί να συμπορευτεί με το ΠΑΣΟΚ. Όλα αυτά δεν υπήρχαν και τα επικοινωνιακά τεχνάσματα της προβολής των σημείων διαφωνίας των δυο κομμάτων από μέρους του ΣΥΡΙΖΑ δε μπόρεσαν να αποκρύψουν αυτή την ανεπάρκεια.
Παραδόξως το ΠΑΣΟΚ σε αυτή τη συγκυρία βρίσκεται στον αφρό ενάντια στη βούληση των ΜΜΕ. Η δαιμονοποίησή του όλα αυτά τα χρόνια και ο διαρκής χλευασμός των πολιτικών του προτάσεων έφεραν ένα απροσδόκητο αποτέλεσμα: αναπτύχθηκαν στην κοινωνία φαινόμενα μιθριδατισμού στο ΠΑΣΟΚ. Οι συνεχιζόμενες πολιτικές επιθέσεις προς το ΠΑΣΟΚ δε συγκινούν πλέον κανένα. Αυτό δε σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει πρόβλημα. Μια σειρά από ρηξικέλευθες, για το συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, προτάσεις απαιτούν πολλή επεξεργασία για να καταστούν μέρη ενός υλοποιήσιμου πολιτικού προγράμματος. Το μοναδικό του πραγματικό κεφάλαιο είναι ο Γιώργος Παπανδρέου και η αποδεδειγμένη διαχειριστική ικανότητα των στελεχών του κατά την οκταετία της διακυβέρνησης Σημίτη. Από μόνα τους δε φθάνουν για να συγκροτηθούν οι απαιτούμενες κοινωνικές συμμαχίες για την αντιμετώπιση της κρίσης.
Άφησα απ' έξω το ΚΚΕ για να μην επαναλάβω όσα έγραψα για το ΛΑΟΣ. η δεξαμενή ψηφοφόρων των δυο κομμάτων είναι η ίδια. Αν δεν υπήρχε το Αριστερό παρελθόν των οικογενειών μεγάλου μέρους των σημερινών ψηφοφόρων του ΚΚΕ, το οποίο τους εμποδίζει να συστρατευτούν με το ΛΑΟΣ όπου θάλλουν οι απόγονοι των Ταγματασφαλιτών, οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ θα είχαν προ πολλού δώσει την ψήφο τους στο ΛΑΟΣ. Όπως κάνουν με τη ΝΔ.
Συμπερασματικά, οι αλλαγές στάσης των ΜΜΕ έναντι των πολιτικών δυνάμεων δε σηματοδοτούν απλώς την κατάρρευση ενός συστήματος ελέγχου της ενημέρωσης προς όφελος της Κυβέρνησης μέσω στοχευμένων υπόγειων συμφωνιών της τελευταίας με τους «νταβατζήδες» και με πολλά χρήματα διακύβευμα. Απλώς η βια της κρίσης αποκαλύπτει πως ο βασιλιάς είναι ξεβράκωτος. Και την ξεβρακωσιά του καμιά «επικοινωνιακή πολιτική», όπως μάθαμε να αποκαλούμε εδώ και είκοσι χρόνια την προπαγάνδα, δε μπρεί να τη συμμαζέψει. Στο παρασκήνιο επανέρχεται θριαμβευτικά πλέον η ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Και όποιος κατάλαβα, κατάλαβε.
Γιάννης Χρ.
Σάββατο 4 Απριλίου 2009
Οι G20 και το "εμείς"...
Εδώ και εξήντα χρόνια – μετά την ιστορική σύνοδο του Μπρέτον Γουντς, η διεθνής κοινότητα λικνίζεται διστακτικά ανάμεσα στο «εμείς» του Καρόλου Μαρξ και το «εγώ» του Άνταμ Σμιθ. Τα τελευταία είκοσι χρόνια, ο εγωισμός του Σκοτσέζου διανοητή κέρδισε πολλούς πόντους. Η διεθνής κοινότητα αφέθηκε στη μαυλιστική αγκαλιά του, υπό τις ιαχές θριάμβου των πνευματικών του τέκνων. Η διάρρηξη των συνόρων του προστατευτισμού και της ακαμψίας έφερναν μια λαμπρή περίοδο οικονομικής ανόδου και ταυτόχρονα χιλιάδες «Σόρος» εισέβαλαν στο ρευστό και ανεξέλεγκτο πεδίο της εντεινόμενης παγκοσμιοποίησης.
Με δύο αιματηρούς παγκόσμιους πόλεμους στην πλάτη, η Ευρώπη, παρόλα ταύτα, κρατήθηκε λιγότερο πρόθυμη στην αποσάθρωση των κοινωνικών δομών. Η Αμερική όμως λειτούργησε όπως ένας απερίσκεπτος και ενθουσιώδης έφηβος: Τα έδωσε όλα!..
Το αποτέλεσμα το μετράμε σήμερα, καθημερινά, από τις στήλες των εφημερίδων και μέσα από τις οθόνες των τηλεοράσεών μας… Εκατομμύρια άνεργοι – κυρίως στις ΗΠΑ – κάθετη πτώση του βιοτικού επιπέδου εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλη τη γη, πτώση της παραγωγικότητας, φόβος, ανασφάλεια και απογοήτευση…
Μα αν σε περιόδους ανόδου, αισιοδοξίας για το μέλλον και ελπίδας, το «εγώ» κυριαρχεί ευκολότερα, σε περιόδους όπως αυτή που διανύουμε τον τελευταίο χρόνο, το «εμείς» έρχεται να πάρει τη θέση που του αξίζει στις απελπισμένες καρδιές των ανθρώπων.
Πριν από εξήντα χρόνια, ο οικονομολόγος – μαθηματικός Τζον Νας – νέος ακόμα – είχε αναρωτηθεί: «Μα γιατί να επιλέξουμε ανάμεσα στο “εγώ” και το “εμείς” και να μην αποφασίσουμε “και εγώ και εμείς” μαζί;». Η κριτική του στον Άνταμ Σμιθ ήταν καταλυτική και ταυτόχρονα έκλεινε το μάτι στην ιστορία, κάπως πρόωρα βέβαια…
Στη διάσκεψη των G20 στο Λονδίνο, προχτές, έγινε ένα πρώτο, δειλό βήμα, αλλά είναι γεγονός πως η αφέλεια του ερωτήματος του Τζον Νας κυριάρχησε, τουλάχιστον στις προθέσεις όλων:
Ας μην καταστρέψουμε τις αγορές στις οποίες όλοι ελπίζουμε: Τις περίφημες αναδυόμενες αγορές…
Ας ελέγξουμε τους «bandidos» των διεθνών αγορών, τα δηλητηριώδη fund και τους «Σόρος» του κακού πρόσφατου παρελθόντος…
Ας ελέγξουμε περισσότερο το σήμερα ανεξέλεγκτο διεθνοποιημένο κεφάλαιο, που κινείται αντιπαραγωγικά αλλά απολύτως κερδοσκοπικά στο χαώδες σύστημα της παγκοσμιοποιημένης πραγματικότητας…
Ας σφίξουμε τα λουριά στις ανά τον κόσμο Standard and Poor’s και ας βάλουμε κάποιο «χέρι» στα περίφημα μπόνους και μερίσματα που αποτρέλαναν τους διαχειριστές μας…
Αρκούν αυτά; Σαφώς και όχι…
Απελπισμένοι οι διανοητές των σύγχρονων κοινωνιών μας αναζητούν την άκρη του νήματος, το χαμένο «κώδικα» του «ηθικού καπιταλισμού», ή καλύτερα, της «ηθικής» στο σύστημα, που αυτά τα είκοσι τελευταία χρόνια αποσύρθηκε πλήρως από τη λογική που το διείπε.
Ο Κ. Καστοριάδης είχε προβλέψει τη «βαρβαρότητα». Είχε αναδείξει το βασικό πρόβλημα, πριν γίνει αισθητό: Ο καπιταλισμός στηρίχτηκε, για να κυριαρχήσει, στις ηθικές αξίες που προϋπήρχαν αυτού. Όταν εδραιωθεί και κυριαρχήσει, δεν θα τις έχει ανάγκη. Θα τις πετάξει από πάνω του, ως κάτι το ενοχλητικό.
Έτσι και έγινε.
Σήμερα, στη δίνη της ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης, ο κώδικας των ηθικών αξιών του πολιτιστικού παρελθόντος μας, έχει πια ξεσκιστεί από τους ίδιους τους «φύλακες» της κοινωνικής μας συνοχής. Από τους μέντορες του καπιταλιστικού ιλίγγου. Κανείς πλέον δεν έχει ανάγκη τον «άτεγκτο δικαστή», τον «ανθρωπιστή δάσκαλο», τον «έντιμο οικογενειάρχη», τον «ιδεαλιστή πολιτικό». Διότι απλούστατα, όλοι αυτοί οι ανθρωπολογικοί τύποι δεν εξυπηρετούν – αλλά αντιθέτως παρεμποδίζουν – την πρόοδο του καπιταλιστικού θριάμβου. Αποτελούν τα «ξόανα» κάποιας άλλης εποχής, που ολοκλήρωσαν τον κύκλο ύπαρξής τους και πρέπει να εξαφανιστούν… Στη θέση τους ο δαιμόνιος καπιταλισμός σκιαγραφεί καρικατούρες αδύναμων τύπων που θα πρέπει να λειτουργούν ΑΠΟΛΥΤΑ πια ενσωματωμένοι στο καπιταλιστικό πρότυπο. Καμιά προβολή στο παρελθόν, στο χώρο των αξιών, στο φαντασιακό μιας αντίστασης ενάντια στην απανθρωπία του ωμού συμφέροντος. Όλα ενταγμένα σ’ αυτό. Όλοι αλληλοεξαρτώμενοι και ενοχικά αλληλοκαλυπτόμενοι, σε μια ηθική κενότητα στυγνού πλουτισμού.
Είπαμε, ο θρίαμβος της αγκαλιάς του Άνταμ Σμιθ… Το πανίσχυρο «εγώ»…
Η ελπίδα πάντως πεθαίνει τελευταία… Αυτά τα «Ας» που αραδιάσαμε πιο πάνω, μπορεί σύντομα να γίνουν σκληρά και άτεγκτα «Να»… Η ευχή να γίνει επιταγή. Οι λαοί εξεγείρονται. Η παγκόσμια νεολαία ασφυκτιά και η ασφυξία της πλημμυρίζει το «δικό τους» απέραντο βασίλειο, το διαδίκτυο…
Το «εμείς» απαιτεί μια καλή θέση στη δομή της νέας παγκόσμιας τάξης που τεκταίνεται μετά την αποτυχία της ενεστώσας…
Ξέρω, η δύναμη είναι με το μέρος του οικονομικά ισχυρού.
Είναι ένας εύκολος όσο και απλοϊκός συλλογισμός…
Με δύο αιματηρούς παγκόσμιους πόλεμους στην πλάτη, η Ευρώπη, παρόλα ταύτα, κρατήθηκε λιγότερο πρόθυμη στην αποσάθρωση των κοινωνικών δομών. Η Αμερική όμως λειτούργησε όπως ένας απερίσκεπτος και ενθουσιώδης έφηβος: Τα έδωσε όλα!..
Το αποτέλεσμα το μετράμε σήμερα, καθημερινά, από τις στήλες των εφημερίδων και μέσα από τις οθόνες των τηλεοράσεών μας… Εκατομμύρια άνεργοι – κυρίως στις ΗΠΑ – κάθετη πτώση του βιοτικού επιπέδου εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλη τη γη, πτώση της παραγωγικότητας, φόβος, ανασφάλεια και απογοήτευση…
Μα αν σε περιόδους ανόδου, αισιοδοξίας για το μέλλον και ελπίδας, το «εγώ» κυριαρχεί ευκολότερα, σε περιόδους όπως αυτή που διανύουμε τον τελευταίο χρόνο, το «εμείς» έρχεται να πάρει τη θέση που του αξίζει στις απελπισμένες καρδιές των ανθρώπων.
Πριν από εξήντα χρόνια, ο οικονομολόγος – μαθηματικός Τζον Νας – νέος ακόμα – είχε αναρωτηθεί: «Μα γιατί να επιλέξουμε ανάμεσα στο “εγώ” και το “εμείς” και να μην αποφασίσουμε “και εγώ και εμείς” μαζί;». Η κριτική του στον Άνταμ Σμιθ ήταν καταλυτική και ταυτόχρονα έκλεινε το μάτι στην ιστορία, κάπως πρόωρα βέβαια…
Στη διάσκεψη των G20 στο Λονδίνο, προχτές, έγινε ένα πρώτο, δειλό βήμα, αλλά είναι γεγονός πως η αφέλεια του ερωτήματος του Τζον Νας κυριάρχησε, τουλάχιστον στις προθέσεις όλων:
Ας μην καταστρέψουμε τις αγορές στις οποίες όλοι ελπίζουμε: Τις περίφημες αναδυόμενες αγορές…
Ας ελέγξουμε τους «bandidos» των διεθνών αγορών, τα δηλητηριώδη fund και τους «Σόρος» του κακού πρόσφατου παρελθόντος…
Ας ελέγξουμε περισσότερο το σήμερα ανεξέλεγκτο διεθνοποιημένο κεφάλαιο, που κινείται αντιπαραγωγικά αλλά απολύτως κερδοσκοπικά στο χαώδες σύστημα της παγκοσμιοποιημένης πραγματικότητας…
Ας σφίξουμε τα λουριά στις ανά τον κόσμο Standard and Poor’s και ας βάλουμε κάποιο «χέρι» στα περίφημα μπόνους και μερίσματα που αποτρέλαναν τους διαχειριστές μας…
Αρκούν αυτά; Σαφώς και όχι…
Απελπισμένοι οι διανοητές των σύγχρονων κοινωνιών μας αναζητούν την άκρη του νήματος, το χαμένο «κώδικα» του «ηθικού καπιταλισμού», ή καλύτερα, της «ηθικής» στο σύστημα, που αυτά τα είκοσι τελευταία χρόνια αποσύρθηκε πλήρως από τη λογική που το διείπε.
Ο Κ. Καστοριάδης είχε προβλέψει τη «βαρβαρότητα». Είχε αναδείξει το βασικό πρόβλημα, πριν γίνει αισθητό: Ο καπιταλισμός στηρίχτηκε, για να κυριαρχήσει, στις ηθικές αξίες που προϋπήρχαν αυτού. Όταν εδραιωθεί και κυριαρχήσει, δεν θα τις έχει ανάγκη. Θα τις πετάξει από πάνω του, ως κάτι το ενοχλητικό.
Έτσι και έγινε.
Σήμερα, στη δίνη της ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης, ο κώδικας των ηθικών αξιών του πολιτιστικού παρελθόντος μας, έχει πια ξεσκιστεί από τους ίδιους τους «φύλακες» της κοινωνικής μας συνοχής. Από τους μέντορες του καπιταλιστικού ιλίγγου. Κανείς πλέον δεν έχει ανάγκη τον «άτεγκτο δικαστή», τον «ανθρωπιστή δάσκαλο», τον «έντιμο οικογενειάρχη», τον «ιδεαλιστή πολιτικό». Διότι απλούστατα, όλοι αυτοί οι ανθρωπολογικοί τύποι δεν εξυπηρετούν – αλλά αντιθέτως παρεμποδίζουν – την πρόοδο του καπιταλιστικού θριάμβου. Αποτελούν τα «ξόανα» κάποιας άλλης εποχής, που ολοκλήρωσαν τον κύκλο ύπαρξής τους και πρέπει να εξαφανιστούν… Στη θέση τους ο δαιμόνιος καπιταλισμός σκιαγραφεί καρικατούρες αδύναμων τύπων που θα πρέπει να λειτουργούν ΑΠΟΛΥΤΑ πια ενσωματωμένοι στο καπιταλιστικό πρότυπο. Καμιά προβολή στο παρελθόν, στο χώρο των αξιών, στο φαντασιακό μιας αντίστασης ενάντια στην απανθρωπία του ωμού συμφέροντος. Όλα ενταγμένα σ’ αυτό. Όλοι αλληλοεξαρτώμενοι και ενοχικά αλληλοκαλυπτόμενοι, σε μια ηθική κενότητα στυγνού πλουτισμού.
Είπαμε, ο θρίαμβος της αγκαλιάς του Άνταμ Σμιθ… Το πανίσχυρο «εγώ»…
Η ελπίδα πάντως πεθαίνει τελευταία… Αυτά τα «Ας» που αραδιάσαμε πιο πάνω, μπορεί σύντομα να γίνουν σκληρά και άτεγκτα «Να»… Η ευχή να γίνει επιταγή. Οι λαοί εξεγείρονται. Η παγκόσμια νεολαία ασφυκτιά και η ασφυξία της πλημμυρίζει το «δικό τους» απέραντο βασίλειο, το διαδίκτυο…
Το «εμείς» απαιτεί μια καλή θέση στη δομή της νέας παγκόσμιας τάξης που τεκταίνεται μετά την αποτυχία της ενεστώσας…
Ξέρω, η δύναμη είναι με το μέρος του οικονομικά ισχυρού.
Είναι ένας εύκολος όσο και απλοϊκός συλλογισμός…
Ας μην ξεχνάμε και τη «ρήση» κάποιου παλιού, καλού φίλου (σε άσχετο θέμα βέβαια αλλά…) «Είμαστε όλοι δεμένοι με το ίδιο σκοινί». Πλούσιοι και φτωχοί. Ισχυροί και αδύναμοι. Το θυμίζει η ολοένα και μικρότερη αντοχή του πλανήτη να μας υπομένει… Το δείχνει και η σύνθεση του περίφημου G20…
(στη φωτο ο πλέον διάσημος "ψυχωσικός" νομπελίστας του κόσμου, ο John Nash)
Κ.Λ.
Κ.Λ.
Παρασκευή 3 Απριλίου 2009
Ο Α. Παυλίδης, τα "άνθη" της ΝΔ και μια ευχή...
Ο Αριστοτέλης Παυλίδης είναι ένα πολιτικό στέλεχος που προέρχεται από τα σπλάχνα της παράταξης της Νέας Δημοκρατίας. Πρόκειται για έναν από τους – ελάχιστους εν ενεργεία πλέον – συνεχώς εκλεγόμενους βουλευτές του κόμματος, από το 1977. Σήμερα κατηγορείται για ατιμωτικά αδικήματα από τον εισαγγελέα πλημμελειοδικών και προκαλεί την οργή, αλλά και τη θλίψη…
Δεν είναι όμως ο μόνος βουλευτής του κόμματος της ΝΔ που κατηγορείται ή που έχει ήδη καταδικαστεί για τέτοια βαριά, ατιμωτικά για έναν πολιτικό αδικήματα.
- Ο πρώην βουλευτής και υπουργός Ι. Κεφαλογιάννης έχει ήδη καταδικαστεί τελεσίδικα σε φυλάκιση, επειδή παρέσχε προστασία σε έμπορο ναρκωτικών.
- Ο πρώην βουλευτής Πέτρος Μαντούβαλος κατηγορείται ότι δωροδόκησε δικαστικούς, για λογαριασμό πελατών του, ως δικηγόρος
- Ο πρώην βουλευτής Α. Λυκουρέζος κατηγορείται ότι εμπλέκεται σε μεγάλη απάτη κατά του δημοσίου, που αφορά οικόπεδα στην περιοχή Αιξωνή της Γλυφάδας.
- Επίσης, μια πλειάδα βουλευτών της ΝΔ και υπουργών κατηγορούνται στη συνείδηση των πολιτών για τα μεγάλα – και κουκουλωμένα πια – σκάνδαλα της μονής Βατοπεδίου και των ομολόγων.
- Τα δε στελέχη του κόμματος που έχουν οδηγηθεί ή θα οδηγηθούν στο δικαστήριο για παρόμοιες υποθέσεις είναι ένα σωρό…
-
Τι δείχνουν όλα αυτά;
Τα τελευταία χρόνια διάχυτη είναι η εντύπωση ότι η διαφθορά στην πολιτική μας ζωή είναι γενικευμένη. Μια έντονη, μακρά και γενικά αόριστη κατηγορία για τα στελέχη του ΠαΣοΚ, όλα αυτά τα τελευταία δέκα χρόνια (για να μην ανατρέξουμε στο «σκάνδαλο Κοσκωτά»), δια της γκεμπελικής μεθόδου, έγινε αποδεκτή από την πλειοψηφία της κοινής γνώμης. Κι όμως, κανένα στέλεχος του ΠαΣοΚ, ούτε βουλευτής φυσικά, ούτε πρώην υπουργός, βρέθηκε ποτέ στο εδώλιο του κατηγορουμένου και πολύ περισσότερο, δεν καταδικάστηκε… Αν και πέρασαν πέντε χρόνια με τη ΝΔ στην εξουσία, παρόλο που καταβλήθηκαν – και ακόμα καταβάλλονται – προσπάθειες για να βρεθεί «κάτι» για «τους κλέφτες πασόκους», τίποτε ακόμα δεν έχει βρεθεί, παρά μόνο εκείνη η αμφιλεγόμενη «εισφορά» του 1.000.000 δολαρίων από τη ΖΗΜΕΝΣ για τον προεκλογικό αγώνα του κόμματος, το 1999, μέσω Θ. Τσουκάτου.
Πολλοί λένε ότι «οι πασόκοι ξέρουν και τα κρύβουν». Όμως για όσους εξακολουθούμε να αναζητούμε «τους τύπους των ήλων» μια τέτοια αφοριστική και χυδαία εξήγηση δεν αρκεί.
Κάποια στιγμή η ΝΔ θα αποχωρήσει από την εξουσία.
Όλος αυτός ο θίασος των ανικάνων, των παρανόμων και των λιγούρηδων θα πάει επιτέλους, άλλος σπίτι του, άλλος στη φυλακή και άλλος να… διδάξει (τι άραγε;) στο ΤΑΦΤΣ των ΗΠΑ… Κατά τα φαινόμενα θα έρθει και πάλι το ΠαΣοΚ… Και ο Γιώργος Παπανδρέου…
Ας ευχηθούμε ότι κάτι ουσιαστικό θα αλλάξει αυτή τη φορά. Και οι καναλέμποροι – εφημεριδοεργολάβοι θα πάψουν να «στήνουν» κυβερνήσεις κατά τα γούστα (και τα συμφέροντα) τους, δηλητηριάζοντας τον (εδώ που τα λέμε ευεπίφορο) ελληνικό λαό με δράκους και άλλα παραμύθια. Γιατί όταν μελετάς σκατά, σκατά λούζεσαι στο τέλος…
Κι είναι κρίμα.
Ένα βήμα πριν το γκρεμό, στο χείλος μιας – επίσης ατιμωτικής – πτώχευσης, ας το σκεφτούμε όλοι καλά αυτό…
Δεν είναι όμως ο μόνος βουλευτής του κόμματος της ΝΔ που κατηγορείται ή που έχει ήδη καταδικαστεί για τέτοια βαριά, ατιμωτικά για έναν πολιτικό αδικήματα.
- Ο πρώην βουλευτής και υπουργός Ι. Κεφαλογιάννης έχει ήδη καταδικαστεί τελεσίδικα σε φυλάκιση, επειδή παρέσχε προστασία σε έμπορο ναρκωτικών.
- Ο πρώην βουλευτής Πέτρος Μαντούβαλος κατηγορείται ότι δωροδόκησε δικαστικούς, για λογαριασμό πελατών του, ως δικηγόρος
- Ο πρώην βουλευτής Α. Λυκουρέζος κατηγορείται ότι εμπλέκεται σε μεγάλη απάτη κατά του δημοσίου, που αφορά οικόπεδα στην περιοχή Αιξωνή της Γλυφάδας.
- Επίσης, μια πλειάδα βουλευτών της ΝΔ και υπουργών κατηγορούνται στη συνείδηση των πολιτών για τα μεγάλα – και κουκουλωμένα πια – σκάνδαλα της μονής Βατοπεδίου και των ομολόγων.
- Τα δε στελέχη του κόμματος που έχουν οδηγηθεί ή θα οδηγηθούν στο δικαστήριο για παρόμοιες υποθέσεις είναι ένα σωρό…
-
Τι δείχνουν όλα αυτά;
Τα τελευταία χρόνια διάχυτη είναι η εντύπωση ότι η διαφθορά στην πολιτική μας ζωή είναι γενικευμένη. Μια έντονη, μακρά και γενικά αόριστη κατηγορία για τα στελέχη του ΠαΣοΚ, όλα αυτά τα τελευταία δέκα χρόνια (για να μην ανατρέξουμε στο «σκάνδαλο Κοσκωτά»), δια της γκεμπελικής μεθόδου, έγινε αποδεκτή από την πλειοψηφία της κοινής γνώμης. Κι όμως, κανένα στέλεχος του ΠαΣοΚ, ούτε βουλευτής φυσικά, ούτε πρώην υπουργός, βρέθηκε ποτέ στο εδώλιο του κατηγορουμένου και πολύ περισσότερο, δεν καταδικάστηκε… Αν και πέρασαν πέντε χρόνια με τη ΝΔ στην εξουσία, παρόλο που καταβλήθηκαν – και ακόμα καταβάλλονται – προσπάθειες για να βρεθεί «κάτι» για «τους κλέφτες πασόκους», τίποτε ακόμα δεν έχει βρεθεί, παρά μόνο εκείνη η αμφιλεγόμενη «εισφορά» του 1.000.000 δολαρίων από τη ΖΗΜΕΝΣ για τον προεκλογικό αγώνα του κόμματος, το 1999, μέσω Θ. Τσουκάτου.
Πολλοί λένε ότι «οι πασόκοι ξέρουν και τα κρύβουν». Όμως για όσους εξακολουθούμε να αναζητούμε «τους τύπους των ήλων» μια τέτοια αφοριστική και χυδαία εξήγηση δεν αρκεί.
Κάποια στιγμή η ΝΔ θα αποχωρήσει από την εξουσία.
Όλος αυτός ο θίασος των ανικάνων, των παρανόμων και των λιγούρηδων θα πάει επιτέλους, άλλος σπίτι του, άλλος στη φυλακή και άλλος να… διδάξει (τι άραγε;) στο ΤΑΦΤΣ των ΗΠΑ… Κατά τα φαινόμενα θα έρθει και πάλι το ΠαΣοΚ… Και ο Γιώργος Παπανδρέου…
Ας ευχηθούμε ότι κάτι ουσιαστικό θα αλλάξει αυτή τη φορά. Και οι καναλέμποροι – εφημεριδοεργολάβοι θα πάψουν να «στήνουν» κυβερνήσεις κατά τα γούστα (και τα συμφέροντα) τους, δηλητηριάζοντας τον (εδώ που τα λέμε ευεπίφορο) ελληνικό λαό με δράκους και άλλα παραμύθια. Γιατί όταν μελετάς σκατά, σκατά λούζεσαι στο τέλος…
Κι είναι κρίμα.
Ένα βήμα πριν το γκρεμό, στο χείλος μιας – επίσης ατιμωτικής – πτώχευσης, ας το σκεφτούμε όλοι καλά αυτό…
ΑΠΑΡΤΧΑΪΝΤ ΑΛΑ ΙΤΑΛΙΚΑ
Πριν πενήντα πέντε χρόνια οι Μαύροι της Αλαμπάμα ξεκινούσαν έναν αγώνα κατά των φυλετικών διακρίσεων που έμελλε να διαρκέσει είκοσι χρόνια και να οδηγήσει, πριν πέντε μήνες, στην εκλογή του πρώτου Αφροαμερικανού Προέδρου στην Ιστορία των ΗΠΑ.
Το 1960, το Εθνικό Αφρικανικό Κονγκρέσο ξεκινούσε, με τη συμπαράσταση όλων των προοδευτικών ανθρώπων της υφηλίου, έναν αγώνα για την κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων στη Νότια Αφρική. Ο αγώνας έμελλε να διαρκέσει τριάντα χρόνια και να τελειώσει με την κατάργηση του καθεστώτος του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική. Όλη η Υφήλιος είχε πιστέψει ότι οι φυλετικές διακρίσεις ανήκαν στο παρελθόν.
Όμως ο Δήμος της Φότζια, στη γειτονική Ιταλία, μας απέδειξε ότι πλανώμεθα πλάνην οικτράν.Από την προσεχή Δευτέρα οι μετανάστες δεν θα μπαίνουν στα ίδια λεωφορεία με τους Ιταλούς. Θα τους εξυπηρετούν ξεχωριστά λεωφορεία. Η αρχή θα γίνει με τη γραμμή 24 που συνδέει το κέντρο της πόλης με το προάστιο Μπόργκο Μετζανόνε. Το πιο εξοργιστικό είναι ότι ο δράστης του ανοσιουργήματος, ο Δήμαρχος της Φότζια, δεν ανήκει στη ρατσιστική Λίγκα του Βορρά, ούτε στο «Λαό της Ελευθερίας», το νέο κόμμα του «τρισκατάρατου Μπερλουσκόνι», αλλά στο παιδί του πάλαι ποτέ κραταιού Κομμουνιστικού Κόμματος, στο Δημοκρατικό Κόμμα.
Δε σκοπεύω να ασχοληθώ με τα φαιδρά επιχειρήματα του εν λόγω κυρίου, ο οποίος επικαλέστηκε την καλύτερη εξυπηρέτηση των ,μεταναστών ως λόγο της δρομολόγησης ξεχωριστών λεωφορείων γι αυτούς (το λεωφορείο τους θα σταματάει λίγο πιο πέρα από το προάστιο, στο κέντρο υποδοχής μεταναστών).
Ούτε θέλω να ισχυριστώ ότι η λειτουργία ενός Κέντρου Υποδοχής Μεταναστών σε μια μικρή πόλη δε δημιουργεί πρόσθετα προβλήματα σχέσεων με τους γηγενείς, που έχουν χρεία πολύ προσεκτικής διαχείρισης. Όμως στην προκειμένη περίπτωση το πρόβλημα δεν ήταν αυτό, ώστε να είναι ο κ. Δήμαρχος απλώς υπόλογος για την επιλογή της χείριστης των λύσεων. Κι αυτό αποδεικνύεται από τη δημοσιογραφική έρευνα της CORRIERE DELLA SERA ,της εφημερίδας που καταγγέλλει το περιστατικό, από την οποία προέκυψε ότι ούτε ένας από τους κατοίκους του Μπόργκο Μετζανόνε δεν είχε διαμαρτυρηθεί, εγγράφως τουλάχιστον, στο Δήμο, για την υποχρεωτική του συνύπαρξη με μετανάστες. Πολύ περισσότερο δε, δεν είχε ζητήσει ένα τέτοιο ανοσιούργημα.
Θα θυμίσω απλώς την κραυγή του σκηνοθέτη Νάνι Μορέττι σε μια συγκέντρωση του Δημοκρατικού Κόμματος στη Μπολόνια το 2002. «ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ». Και δεν είχαμε δει τίποτε ακόμα.
Γιάννης Χρρ.
Το 1960, το Εθνικό Αφρικανικό Κονγκρέσο ξεκινούσε, με τη συμπαράσταση όλων των προοδευτικών ανθρώπων της υφηλίου, έναν αγώνα για την κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων στη Νότια Αφρική. Ο αγώνας έμελλε να διαρκέσει τριάντα χρόνια και να τελειώσει με την κατάργηση του καθεστώτος του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική. Όλη η Υφήλιος είχε πιστέψει ότι οι φυλετικές διακρίσεις ανήκαν στο παρελθόν.
Όμως ο Δήμος της Φότζια, στη γειτονική Ιταλία, μας απέδειξε ότι πλανώμεθα πλάνην οικτράν.Από την προσεχή Δευτέρα οι μετανάστες δεν θα μπαίνουν στα ίδια λεωφορεία με τους Ιταλούς. Θα τους εξυπηρετούν ξεχωριστά λεωφορεία. Η αρχή θα γίνει με τη γραμμή 24 που συνδέει το κέντρο της πόλης με το προάστιο Μπόργκο Μετζανόνε. Το πιο εξοργιστικό είναι ότι ο δράστης του ανοσιουργήματος, ο Δήμαρχος της Φότζια, δεν ανήκει στη ρατσιστική Λίγκα του Βορρά, ούτε στο «Λαό της Ελευθερίας», το νέο κόμμα του «τρισκατάρατου Μπερλουσκόνι», αλλά στο παιδί του πάλαι ποτέ κραταιού Κομμουνιστικού Κόμματος, στο Δημοκρατικό Κόμμα.
Δε σκοπεύω να ασχοληθώ με τα φαιδρά επιχειρήματα του εν λόγω κυρίου, ο οποίος επικαλέστηκε την καλύτερη εξυπηρέτηση των ,μεταναστών ως λόγο της δρομολόγησης ξεχωριστών λεωφορείων γι αυτούς (το λεωφορείο τους θα σταματάει λίγο πιο πέρα από το προάστιο, στο κέντρο υποδοχής μεταναστών).
Ούτε θέλω να ισχυριστώ ότι η λειτουργία ενός Κέντρου Υποδοχής Μεταναστών σε μια μικρή πόλη δε δημιουργεί πρόσθετα προβλήματα σχέσεων με τους γηγενείς, που έχουν χρεία πολύ προσεκτικής διαχείρισης. Όμως στην προκειμένη περίπτωση το πρόβλημα δεν ήταν αυτό, ώστε να είναι ο κ. Δήμαρχος απλώς υπόλογος για την επιλογή της χείριστης των λύσεων. Κι αυτό αποδεικνύεται από τη δημοσιογραφική έρευνα της CORRIERE DELLA SERA ,της εφημερίδας που καταγγέλλει το περιστατικό, από την οποία προέκυψε ότι ούτε ένας από τους κατοίκους του Μπόργκο Μετζανόνε δεν είχε διαμαρτυρηθεί, εγγράφως τουλάχιστον, στο Δήμο, για την υποχρεωτική του συνύπαρξη με μετανάστες. Πολύ περισσότερο δε, δεν είχε ζητήσει ένα τέτοιο ανοσιούργημα.
Θα θυμίσω απλώς την κραυγή του σκηνοθέτη Νάνι Μορέττι σε μια συγκέντρωση του Δημοκρατικού Κόμματος στη Μπολόνια το 2002. «ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ». Και δεν είχαμε δει τίποτε ακόμα.
Γιάννης Χρρ.
Τετάρτη 1 Απριλίου 2009
ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ: ΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ
Οι πολιτικοί που έχουν επωφεληθεί των δημοσίων τους αξιωμάτων για να κάνουν περιουσία δεν είναι λίγοι. Η πρωτιά όμως αναμφίβολα πηγαίνει στην οικογένεια Μητσοτάκη. Απόψε, στο δελτίο Ειδήσεων του MEGA η κυρία Μπακογιάννη απέδειξε, για πολλοστή φορά, ότι το μήλο κάτω από τη μηλιά πέφτει. Αφιέρωσε, με τη βοήθεια των παρουσιαστών του δελτίου, το 1/3 της συνέντευξής της στην αναγκαιότητα να εγκατασταθούν κάμερες σε όλη την Αθήνα «για να προστατεύσουμε τη Δημόσια Ασφάλεια».Επικαλέσθηκε δε προς τούτο τη σχετική ευρωπαϊκή εμπειρία. Προφανώς η ΥΠΕΞ αναφέρονταν στη βρετανική εμπειρία - άλλωστε ο υποταχτικός της οικογένειας Μαρκογιαννάκης κάλεσε τουες συνταξιούχους της Σκότλαντ Γιαρντ για τους χειροκροτήσει όταν εκραύγασαν «μα πού είναι οι κάμερές σας;» - όπου στην ευρύτερη περιφέρεια του Λονδίνου αντιστοιχεί μια κάμερα ανά 7 κατοίκους. Η επιτυχία του συστήματος είναι «εκθαμβωτική».
Προς τι λοιπόν η πρεμούρα; Μα για τις μίζες. Που, όπως γνωρίζουμε, είναι ευθέως ανάλογες του ύψους της παραγγελίας. Α, κι ένα μυστικό. Κατά πληροφορίες, τις κάμερες θα προμηθεύσει - ποιος άλλος; - η Siemens.
Αν τώρα στην οσμή του επερχόμενου σκανδάλου προστεθεί «η εμμονή» κάποιων «κολλημένων μαρξιστών» για τις ατομικές ελευθερίες και την προστασία της ιδιωτικής ζωής νομίζω ότι αρχίζουμε να μπαίνουμε στο ψητό.
Τι ξεχάσαμε σε όλα αυτά; Μα την πραγματική αγωνίατων ανθρώπων για τη Δημόσια Ασφάλεια. Ως προς αυτή νομίζω ότι έχω ήδη τοποθετηθεί πριν από λίγες μέρες.
Γιάννης Χρ.
- Η εγκληματικότητα έχει παταχθεί σε σημείο που οι δολοφονίες εφήβων από την αρχή του χρόνου έχουν φθάσει τις 32. Με αναγωγή στον πληθυσμό της Αθήνας θα έπρεπε για να έχουμε την ίδια επιτυχία να έχουμε γύρω στους 15 φόνους. Αν δεν κάνω λάθος είχαμε μονάχα ένα (1) , στο τέλος του περασμένου χρόνου, κι αυτόν από όπλο αστυνομικού. άντε να έγιναν δυο τρεις που να μη τους πρόσεξα.
- Τον Ιούλιο του 2005 τρεις επιθέσεις αυτοκτονίας προκάλεσαν δεκάδες νεκρών στο «άριστα φρουρούμενο» Λονδίνο. Αν δεν κάνω λάθος στην Αθήνα που δε φυλάσσεται καλά, δεν έχει συμβεί κάτι παρόμοιο.
- Σήμερα, στο ασφυκτικά φυλασσόμενο City, διαδραματίστηκαν σκηνές Δεκεμβρίου στην Αθήνα στο κεντρικό κτίριο της Royal Bank of Scotland.
Προς τι λοιπόν η πρεμούρα; Μα για τις μίζες. Που, όπως γνωρίζουμε, είναι ευθέως ανάλογες του ύψους της παραγγελίας. Α, κι ένα μυστικό. Κατά πληροφορίες, τις κάμερες θα προμηθεύσει - ποιος άλλος; - η Siemens.
Αν τώρα στην οσμή του επερχόμενου σκανδάλου προστεθεί «η εμμονή» κάποιων «κολλημένων μαρξιστών» για τις ατομικές ελευθερίες και την προστασία της ιδιωτικής ζωής νομίζω ότι αρχίζουμε να μπαίνουμε στο ψητό.
Τι ξεχάσαμε σε όλα αυτά; Μα την πραγματική αγωνίατων ανθρώπων για τη Δημόσια Ασφάλεια. Ως προς αυτή νομίζω ότι έχω ήδη τοποθετηθεί πριν από λίγες μέρες.
Γιάννης Χρ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Επισκέψεις (από 01/03/2008, 18:00 μμ)
