ΠΑΜΚ ΓΚΥΖΗ

ΟΙ ΑΥΤΩΝ ΥΨΗΛΟΤΗΤΕΣ ΟΙ ΑΝΟΙΧΤΟΜΠΟΥΤΗΔΕΣ

2012-02-13T09:05:00.001+02:00

Παρέλασε ο Μαρίνος και ακολουθεί ο Νικολάκης.

Πελεκάνος Ερημικός

Δ. Κουφοντίνας: Πόλεμος στον πόλεμο της Νέας Τάξης

2012-02-10T18:10:00.000+02:00

Πόλεμος στον πόλεμο της Νέας Τάξης (Του Δημήτρη Κουφοντίνα)
| 10 Φεβ 2012 | 12:17 |
Του Δημήτρη Κουφοντίνα*

Εφορμούσα σαν γεράκι κατά των λαών...
Εκατομμύρια φτωχοί... Ξέρετε, το αίμα
Είναι τόσο πολύ, που κυλάει σε ποτάμια

Ντέιβισον Μπαντού (Επιστολή παραίτησης από το ΔΝΤ, 1988)

Εχουμε πόλεμο! Πόλεμο οικονομικό που όπως έλεγε ο Γκάντι είναι πιο φρικτός από τον πόλεμο με τα όπλα, γιατί εξοντώνει μέρα τη μέρα, την κάθε μέρα. Πόλεμο δίχως κανονιοφόρους, εκρήξεις οβίδων, προελάσεις στρατιωτών: Οι αδύναμοι σβήνουν σιωπηλά, τα όνειρα δολοφονούνται αθόρυβα, οι κόποι μιας ζωής εξατμίζονται δίχως κρότους και καπνούς. Οι σύγχρονες τευτονικές ορδές με την παλιά ιδεολογία των Νιμπελούνγκεν - της σφαγής, της αρπαγής, της εκδίκησης (που είναι όπως λέει ο Ζίγκφρινγκ η κινητήρια δύναμη της μοίρας) - οι σημερινοί Βάνδαλοι, Έρουλοι και Αλάριχοι εφορμούν με σινιέ κοστούμια. Μαζί τους και οι εγχώριοι ομόαι-μοί τους, που πλαγιοκοπούν και πλιατσικολογούν ασύδοτα ό,τι απομένει. Πρόθυμοι «να καεί η Ελλάδα για να σωθεί η Ευρώπη».
Πρέπει όμως να σωθεί αυτή η Ευρώπη; Αυτή η νεοφιλελεύθερη ένωση άνισων οικονομιών, με μόνο κοινό το «κοινό» τους νόμισμα, ήταν «εκ κατασκευής» προορισμένη να λειτουργήσει ως μηχανισμός μεταβίβασης του πλούτου της περιφέρειας προς τον Βορρά, προς το κέντρο ισχύος της, τη Γερμανία ιδίως. Η σημερινή κρίση αποκάλυψε αυτή τη δομή, έδειξε με τον πιο βίαιο τρόπο την έλλειψη συνοχής της, καθώς την απειλεί με έκρηξη της ευρωζώνης. Όμως αυτή η έκρηξη θα σαρώσει μόνο τους ανοχύρωτους.
Αυτή η Ευρώπη βρίσκεται σε διαρκή δομική κρίση την τελευταία δεκαετία, ενώ περιθωριοποιείται ολοένα και περισσότερο μέσα στο παγκόσμιο σύστημα. Πιέζεται ασφυκτικά από τις ΗΠΑ και τους νέους καπιταλιστικούς πόλους. Αλληλοσπαράζεται από τις εσωτερικές της αντιθέσεις ανάμεσα στα κεφάλαια και στα κράτη, ανάμεσα στο χρηματιστικό κεφάλαιο και τις άλλες μερίδες του κεφαλαίου (παρότι τα όρια μεταξύ τους γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα και ασαφή). Αντιθέσεις που δυσκολεύεται όλο και πιο πολύ να τις διαχειριστεί, αντιμετωπίζοντας ζήτημα έκλειψης της πολιτικής και κρίση διακυβέρνησης. Όμως, οι ισχυροί, με τη βαθιά κοινότητα των ταξικών τους συμφερόντων, συνασπίζονται «μια χαρά» όταν πρόκειται να παραδώσουν τον λογαριασμό στους αδύναμους.
Αυτή η Ευρώπη δεν είναι, ούτε μπορεί να εξελιχθεί σε ευρωπαϊκή ένωση των λαών, αυτή είναι η Ευρώπη της Γερμανίας και των περί αυτήν συγγενών κρατών, είναι η Γερμανική Ευρώπη. Η Ευρώπη όπως τη θέλησαν τα γερμανικά ράιχ του 20ού αιώνα, όπως τη σχεδίασαν οι ναζιστές οικονομικοί σύμβουλοι του Χίτλερ σαν τον Έρχαρντ, τον μετέπειτα υπουργό Οικονομικών και καγκελάριο. Της Γερμανίας, που μπορεί να είναι βιομηχανική χώρα με εξαγωγικό προσανατολισμό (παρότι όχι όπως κάποτε, που η βιομηχανία της ήταν η κινητήρια δύναμη της παγκόσμιας οικονομίας), αλλά δεν πρέπει να ξεχνά ότι τα δικά της πλεονάσματα είναι τα δικά μας ελλείμματα. Μια χώρα διεθνών ληστών, με τα τοκογλυφικά δάνεια. Απατεώνων, με τα υποβρύχια που γέρνουν και τα τανκς που ξεφλουδίζουν. Μιζαδόρων και διαφθορέων, με τη Ζίμενς επικεφαλής. Σορτάκηδων της Ντόιτσεμπανκ με τα ελληνικά ομόλογα. Μια χώρα πρωταθλήτρια στις μαγειρεμένες στατιστικές, με το τεράστιο κρυφό χρέος των 7 τρισεκατομμυρίων ευρώ (Haudelsblatt, 21.9.2011), με την ομολογημένη παραοικονομία του 15%. Μια χώρα που τολμά να υψώνει απειλητικά το δάχτυλο σ' αυτούς που χρωστά εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ πολεμικές αποζημιώσεις, επανορθώσεις και αναγκαστικά δάνεια από τον Δεύτερο, αλλά ακόμη και από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Δίχως αιδώ για τα Κούρνοβα, τους Χορτιάτηδες, τα Κερδύλλια και τα Δίστομα.
Αυτή η Ευρώπη είναι σήμερα ο αδύνατος κρίκος ενός συστήματος σε κρίση. Κρίση συστημική, που σημαίνει ότι το κεφάλαιο προσέκρουσε στα ανυπέρβλητα εσωτερικά του όρια και το σύστημα δεν μπορεί να λειτουργήσει πλέον όπως πριν. Δεν μπορεί να αναπαραχθεί μέσα από τη «συνηθισμένη» εκμετάλλευση της εργασίας και την «ομαλή» κλοπή του δημόσιου πλούτου. Χρειάζεται να επιταχύνει ποσοτικά αυτούς τους ρυθμούς μέχρι να τους κορυφώσει σε μια νέα ιστορική ληστρική έφοδο.
Αυτό δεν είναι παρά η κανονικότητα του συστήματος, την οποία δεν διέκριναν όσοι, βυθισμένοι στην επίπλαστη ευημερία των τελευταίων δεκαετιών, δεν έστρεφαν το βλέμμα είτε στο ιστορικό παρελθόν είτε στο συγκαιρινό τους παρόν στον Νότο. Η κανονικότητα ενός συστήματος που γεννήθηκε μέσα από τους αιμάτινους σπασμούς της πρωταρχικής συσσώρευσης. Ανδρώθηκε μέσα από την αποικιοκρατική ληστεία του Νότου, θέριεψε μέσα από τις σφαγές των παγκοσμίων πολέμων. Και σήμερα τιμά το παρελθόν του, και προσπαθεί να σωθεί από τη σήψη του μέσα από την αφαίμαξη των αδύναμων χωρών και των αδύναμων της κάθε χώρας. Αναζητά βουλιμικά και απομυζά κάθε σταγόνα ρευστότητας, απορροφά κάθε υπόλειμμα «λίπους» των αδύναμων (μ' αυτή την ανατριχιαστική ορολογία που θυμίζει ναζιστικά κρε-ματόρια).
Οι τεχνικοί του συστήματος βρίσκουν εύηχα ονόματα για αυτή την αφαίμαξη: Αφαίρεση της «υπερβάλλουσας» ρευστότητας. Απαλλαγή από το «πλεονάζον» εργατικό δυναμικό. Περιστολή των «περιττών» δημοσίων δαπανών. Εσωτερική υποτίμηση διάρκειας έως και αρκετών δεκαετιών (Ρογκόφ - Ράινχαρτ, τεχνικοί του ΔΝΤ). Περιχαρείς δείχνουν το διάγραμμα υγείας του συστήματος που ανακάμπτει, την άνοδο των κερδών (Eurostat, Γραφείο Οικονομικής Ανάλυσης, 2011). Δεν τους νοιάζει αν τα κέρδη αυτά προέρχονται από κερδοσκοπία, ενώ τους αφήνει παγερά αδιάφορους η άλλη όψη αυτής της «εξυγίανσης», το εφιαλτικό διάγραμμα της ανεργίας (στο ίδιο). Ο μόνος θεός του καπιταλισμού είναι το κέρδος με κάθε κόστος. Ανθρώπινο ή περιβαλλοντικό.
Οι θεωρητικοί τους αιτιολογούν την αφαίμαξη και τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου με έναν λόγο που θυμίζει παπική θεολογία των πιο ζοφερών μεσαιωνικών χρόνων. «Οι Έλληνες πρέπει να πληρώσουν για τις αμαρτίες τους» συνόψισε ο Στρος Καν δείχνοντας την οροσειρά του χρέους που ρίχνουν στις πλάτες των αδύναμων. Τα ιερατεία της Δύσης εξακοντί-ζουν ως θέσφατο την Ενοχή του κοινωνικού σώματος για το Χρέος.
Λες και ήταν η κοινωνία αυτή που αποφάσιζε, λες και είχε ενημερωθεί, ερωτηθεί και συγκατατεθεί στην οικονομική πολιτική που σώρευε το χρέος. Σαν να μην είχε εξαπατηθεί με παραπληροφόρηση, κρυφά σουαπς, μαγειρεμενες στατιστικές. Σαν να μην είχαν φιμωθεί οι λίγες αντίθετες φωνές.
Σαν να μην είχε θεριέψει το χρέος με την αποφορολόγηση των πλουσίων, σαν να μην είχε σπαταληθεί μιζοφόρα και αντιπαραγωγικά ή σε άχρηστες αμυντικές δαπάνες. Σαν να μην είχε λεηλατηθεί από τη διαπλοκή, με τις προμήθειες των αεριτζήδων, σαν να μην είχε εξαχθεί στις ελβετικές τράπεζες, στοιχεία όλα αυτά που προσδίδουν τα κλασικά χαρακτηριστικά απεχθούς χρέους.
Σαν να μην είναι το χρέος παράνομο: Λόγω των πολιτικών συνθηκών μέσα στις οποίες η χώρα έχει πέσει κάτω από την κυριαρχία των «αγορών» και λόγω της φύσης των «δανεικών» πάνω στα οποία πρέπει να πληρωθούν τόκοι και να εξασφαλισθεί η επιστροφή τους (Φ. Σενέ, Τα παράνομα χρέη, 2011).
Σαν να μην το έχουμε ήδη χιλιοπληρώσει με τα ληστρικά πανωτόκια.
Σαν να μην ήταν το χρέος το απλό αποτέλεσμα του οικονομικού μοντέλου που επέβαλε η λούμπεν άρχουσα τάξη, των οικονομοπολιτικών και γεωπολιτικών επιλογών της, με κύρια την ένταξη στην ΕΟΚ / Ε.Ε. και την ΟΝΕ που κατέστρεψε τη γεωργία και διέλυσε την όποια μεταποιητική βάση.
Ενοχοποιούν τον ελληνικό λαό. Τον διαβάλλουν ως διεφθαρμένο και χυδαίο. Ως ακαμάτη και κοπρίτη, όταν όλες οι στατιστικές τον δείχνουν ως τον πιο σκληρά εργαζόμενο σε ολόκληρη την Ε.Ε. (Κομισιόν, Έκθεση 2011). Τον συκοφαντούν οι αρχι-κοπρίτες, που τον μοναδικό ιδρώτα που χύνουν είναι στα πολυτελή γυμναστήρια, στα ρωμαϊκά όργια, στα λουκούλλεια γεύματα. Οι συνδαιτυμόνες της διαπλοκής, των πρεσβειών, των διάφορων Χριστοφοράκων. Πάμπλουτες πολιτικές οικογένειες που τα μέλη τους δεν δούλεψαν ποτέ, πολιτικοί πρώην φτωχοί και νυν ζάπλουτοι.
Για να τον ταπεινώσουν, να του τσακίσουν το ηθικό, να τσαλαπατήσουν την ψυχή του. Για να αποδεχτεί την Ενοχή και επομένως την Τιμωρία, δίχως αντίσταση. Για να ενστερνιστεί την ηθική που του πλασάρουν έντεχνα τα πειθήνια και αργυρώνητα φερέφωνα των δυτικών ιερατείων: Ότι το χρέος είναι δικό του. Ότι έχει ιερή υποχρέωση να το πληρώσει με κάθε κόστος. Ότι η παράβαση αυτού του θείου δόγματος ισοδυναμεί με το υπέρτατο αμάρτημα, για το οποίο δεν υπάρχει άφεση.
Την Ενοχή συμπληρώνει ο Τρόμος. Και η Βία που καρτερά στη γωνία, η άμεση φυσική βία, ο χημικός πόλεμος «το τελευταίο επιχείρημα των βασιλέων», όπως είχε χαράξει στα κανόνια του ο Λουδοβίκος, ο βασιλιάς - ήλιος.
Ο άμεσος τρόμος πρώτα, ότι θα έρθει η καταστροφή της Αποκάλυψης αν δεν υπακούσει στα εκφοβιστικά διλήμματα που θέτουν επανειλημμένα τα ανδρείκελα της τρόικας. Τέλος, ο Μεγάλος Τρόμος, αυτός που οραματίζονται τα δυτικά ιερατεία, αυτός που αντιστοιχεί στον μεσαιωνικό θεολογικό λόγο τους: Η συνολική ρύθμιση, η εγκαθίδρυση της Νέας Τάξης, της νέας διακυβέρνησης, με τη σταδιακή απαλλαγή της από τους όποιους δημοκρατικούς τύπους, τις όποιες εκφράσεις της λαϊκής βούλησης, με τους τοπικούς γκαουλάιτερς να υποκαθιστούν τις όποιες διακοσμητικές εκλεγμένες κυβερνήσεις. Με τελικό σχέδιο τον θαυμαστό νέο κόσμο των περιφραγμένων κάστρων (πόλεων ή υψηλών συνοικιών πόλεων) των πλούσιων πολιτών (burger) που θα περιστοιχίζονται από εξαθλιωμένες μάζες δουλοπάροικων δίχως ατομικά δικαιώματα.
Είναι σαν τα ιερατεία να παίρνουν εκδίκηση από την Ιστορία, σαν να μην έγιναν ποτέ οι μεγάλες επαναστάσεις, σαν ν' άνθησε ματαίως το κομμουνιστικό κίνημα, σαν να κάρπισαν ασκόπως οι λαϊκοί αγώνες. Ξαναφέρνουν τις παμπάλαιες, δοκιμασμένες στους αιώνες, ωμές μεθόδους της εξουσίας. Βρικολακιάζουν τα αραχνιασμένα λόγια του παπιστή «φιλόσοφου» Ζοζέφ ντε Μεστρ: «Ο τρόμος είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της κοινωνίας και ο συνεκτικός δεσμός της ανθρώπινης κοινότητας. Ο θεός που δημιούργησε τους ηγεμόνες, τους έδωσε την τιμωρία των ανυπάκουων».

Ελλάδα παραδώσου! μας ζητάνε 'Ελληνες αντισταθείτε! απαντάμε
Στον σχεδιασμό της Νέας Τάξης η χώρα μας προορίζεται ως χώρος ευκαιρίας για το κεφάλαιο και ως τόπος αναψυχής για τους πλουσίους. Την παράδοσή της αποδέχτηκε πρόθυμα η λούμπεν άρχουσα επιχειρηματική, πνευματική και πολιτική τάξη, προσμένοντας το μερίδιο του δοσιλώγου από τη δημόσια λεία. «Για την υπογραφή της υποδούλωσης δεν χρειαζόταν ο νικητής του Βερντέν. Ο πρώτος τυχών θα αρκούσε!» έλεγε ο Ντε Γκολ. Οι πρώτοι τυχόντες, το πολιτικό προσωπικό των κομμάτων του μαύρου μετώπου, η Βουλή των μνημονίων, υπογράφουν πρόθυμα τα πάντα: Από δηλώσεις μετανοίας για να λάβουν το συγχωροχάρτι με την άφεση αμαρτιών, μέχρι και τον τελευταίο και πιο ταπεινωτικό ανθ-υπο-όρο της υποδούλωσης. Δειλοί, μικροί, φοβισμένοι. Όχι όμως ανίκανοι. Για την ώρα, εφαρμόζουν «μια χαρά» τις εντολές των κυρίων τους, περνούν αδίστακτα ό,τι τους ζητηθεί από τους υπαλληλίσκους της τρόικας.
Πιστά φερέφωνα της νεοφιλελεύθερης δυτικής θεολογίας, εθελόδουλοι, φραγκολεβαντίνοι, σε πείσμα κάθε επιστήμης, κάθε λογικής, της απλής ακόμη αριθμητικής, υποκρίνονται ότι έτσι θα εξυπηρετήσουν το χρέος. Πράγμα εντελώς ανέφικτο, όπως δέχονται όλοι οι διεθνείς αναλυτές (Bloomberg, κύριο άρθρο, 29.6.2011). Με αυτό το πρόσχημα όμως επέβαλαν το μνημόνιο, το υπερ- σύνταγμα που υποδουλώνει τη χώρα και αλυσοδένει τον λαό της, αυτό που στην πραγματικότητα αποτελεί την εσωτερική πολεμική μηχανή που προελαύνει και ισοπεδώνει οικονομικό, κοινωνικό, ηθικά και πολιτισμικά τη χώρα. Μας είπαν ότι δέχτηκαν την ατίμωση για να αποφύγουμε τον πόλεμο. Τους έμεινε η ατίμωση, μας έμεινε ο πόλεμος.

Μπροστά στα μάτια μας συντελείται μια ιστορικού επιπέδου τραγωδία, το μέγεθος, την ουσία και το εύρος της οποίας επιμένουμε να μην αντιλαμβανόμαστε, είτε εθελοτυφλώντας είτε τυφλωμένοι από τους κήρυκες της υποτέλειας των ΜΜΕ, αλλά και από τα βαυκαλήματα των «δικών μας», των χρεοκοπημένων πνευματικών, συνδικαλιστικών και κομματικών ηγεσιών, που αποδείχτηκαν ανάξιοι των καιρών, άδεια κελύφη.
Μπροστά στα μάτια μας γκρεμίζονται τα πάντα, διαλύεται η χώρα, γίνεται ερειπιώνας, τεμαχίζεται σε ζώνες εικαιρίας. Υποβαθμίζεται γεωστρατηγικά, γίνεται άθυρμα των ισχυρών στον άξονα Ισραήλ - Κύπρος - Ελλάδα που προωθούσαν οι ΗΠΑ από την εποχή ακόμη του Ιωαννίδη.
Μπροστά στα μάτια μας ο λαός ασιατοποιείται. Βιώνει την απόλυτη φρίκη όπως αποτυπώνεται στον αριθμό των ανέργων, των αστέγων, των πεινασμένων, των απόλυτα εξαθλιωμένων. Όπως αποτυπώνεται στην πρόβλεψη διεθνών οργανισμών για μείωση του ορίου ζωής κατά δέκα χρόνια.
Βρισκόμαστε μπροστά σε μια από εκείνες τις ιστορικές στιγμές που σημαδεύουν ανεξίτηλα την πορεία μιας χώρας και ενός λαού, που καθορίζουν το μέλλον. Στιγμή - τομή στην Ιστορία, όπου διακυβεύονται τα πάντα, η ίδια η επιβίωση, η ιδοσυστασία και η υπόστασή μας.
Σήμερα, απέναντι στον μονόδρομο των μνημονίων που οδηγεί στην υποδούλωση στη Νέα Τάξη και τη μόνη υπόσχεση για "περισσότερο ιδρώτα δάκρυα, αίμα", χρειάζεται να αντιπαραθέσουμε τον μονόδρομο της υπεράσπισης της ζωής και της αξιοπρέπειας.
Απέναντι στη θεολογία των αγορών χρειάζεται μια κοπερνίκεια στροφή στη σκέψη, την καθημερινή ζωή, τον τρόπο δράσης και το όραμα. Εδώ δεν χωρούν μικρές, περιφερειακές αλλαγές που αφήνουν ουσιαστικά ανέγγιχτες τις κοινωνικές και οικονομικές δομές. Αλλά μια ριζική ανθρωποκεντρική στροφή που αναπόφευκτα οδηγεί στην άμεση σύγκρουση με τη λογική του κεφαλαίου.
Μακριά από τον μικροσυμφεροντολογικό ατομισμό και τη λογική του ναυαγίου («ο σώζων εαυτόν σωθήτω»), με οικοδόμηση της αλληλεγγύης πέρα από στενά κοινωνικά και γεωγραφικά όρια. Με οικοδόμηση της αυτοοργάνωσης σε όλα τα δυνατά πεδία, πέρα από τον έλεγχο των συνδικαλιστικών και κομματικών ηγεσιών. Με οικοδόμηση πολιτικών ρευμάτων που συγκλίνουν μέσα από πολύμορφη δράση και δημιουργούν την αναγκαία πολιτική δύναμη η οποία προτείνει και υλοποιεί μια γενική στρατηγική και ένα πειστικό σχέδιο, στην προοπτική της κοινωνίας των ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών, ανθρώπων ελεύθερων που συμβιούν κοινωνικά σε αρμονία με τη φύση.
Σήμερα, οποιαδήποτε ημίμετρα με το ίδιο κυρίαρχο πολιτικό προσωπικό, με «ηγέτιδα» τη λούμπεν άρχουσα τάξη, αν δεν ληφθούν θεμελιακά, ριζικά, αποφασιστικά μέτρα, δίχως ριζική α αλλαγή του στρεβλού παραγωγικού και καταναλωτικού προτύπου, δίχως τροχιοδρόμηση μιας πορείας αυτοδύναμης και αειφορικής ανάπτυξης, δίχως ισότητα, δικαιοσύνη, ελευθερία, δίχως ριζικό γεωπολιτικό αναπροσανατολισμό, θα οδηγήσουν αναγκαστικά σε ένα ατέρμονο κύκλο κρίσεων, υπερδανεισμού-χρεοκοπιών και ύφεσης, που θα διευρύνεται διαρκώς- σε ένα ιλιγγιώδες καθοδικό σπιράλ χωρίς τέλος.
Απαραίτητη προϋπόθεση για την απόκτηση οικονομικής αυτοδυναμίας αποτελεί η συνειδητοποίηση, ως μονόδρομου, της άμεσης εξόδου από το ευρώ και την έτσι κι αλλιώς φυλλορροούσα Ε.Ε. Με δημόσιο - κοινωνικό έλεγχο του τραπεζικού τομέα και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας. 'Ελεγχο της κίνησης των κεφαλαίων, έλεγχο της ροής των επενδύσεων. Με αναδιανομή του εισοδήματος, με διοικητικά μέτρα στήριξης των αδύναμων.
Άρνηση αναγνώρισης του παράνομου απεχθούς και χιλιοπληρωμένου χρέους. Άρνηση που ακόμη και νομοπολιτικά στηρίζεται σε αποφάσεις του ΟΗΕ: Όταν απειλούνται οι βιοτικές ανάγκες, τα απαραίτητα για τη ζωή, διατροφή, υγεία, τότε τίθενται σε προτεραιότητα οι εσωτερικές υποχρεώσεις της χώρας προς τους πολίτες της.
Πολυσήμαντη και πολύτροπη τιμωρία των υπεύθυνων για τη μεγάλη συμφορά, όπως το επίπεδο και η πρωτοβουλία της λαϊκής οργής ορίζει. Η τιμωρία τους είναι χρέος απέναντι στην Ιστορία, απαραίτητο θεμέλιο για την κάθαρση και την κοινωνική αναγέννηση.
Σήμερα οι εργαζόμενοι και η νεολαία, όσοι συνθλίβονται από την κρίση, πέρα από διαχωρισμούς - δεξιοί, κεντρώοι, αριστεροί - είναι ώρα να ξεσηκωθούμε, να ορθώσουμε ανάχωμα στην ξέφρενη πορεία προς την καταστροφή, να παλέψουμε για τη ζωή και την αξιοπρέπεια. Έπαθλο τώρα θα είναι η λύτρωση από την τραγωδία και μια νέα κοινωνία που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες και στα όνειρα των γενιών που έρχονται.
Αν αφεθούμε στη μοίρα μας, ως «πρόβατα επί σφαγήν» θα παραδώσουμε μια χώρα προσκυνημένων. Δειλοί, μοιραίοι, θα φορτώσουμε στην πλάτη της νέας γενιάς την ευθύνη να δώσουν τη μάχη που δεν δίνουμε εμείς. Εμείς που θεωρήσαμε αυτονόητα δικαιώματα εκείνα που στην πραγματικότητα ήταν κατακτήσεις των παλιότερων γενεών. Κατακτήσεις που ήρθαν με αγώνες όλο αυτοθυσία, με πόνο, με αίμα, με δάκρυ. Γιατί, αλίμονο, δεν έχει βρει άλλον δρόμο η Ιστορία. Μακάρι να γύριζαν δίχως πόνο οι τροχοί της, να 'ρχόταν δίχως αγώνα η εποχή του Ανθρώπου. Δεν είναι ώρα για «λόγους παρηγόριας» όπως λέει ο Βάρναλης: «ο που ποθεί τη λευτεριά πιάνει σπαθί».

Δημήτρης Κουφοντίνας Κορυδαλλός, Ειδική Πτέρυγα 14.1.2012
* Δημοσιεύτηκε στο "Ποντίκι" 9/2/2011

ΣΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ!

2012-02-06T08:23:00.001+02:00

Ο ΠΟΝΤΙΚΟΜΙΚΡΟΥΛΗΣ ΚΑΙ Η ΜΑΜΑ ΤΟΥ

2012-02-06T07:54:00.002+02:00

-Μάνα μ' γιατί μοιρουλουγάς;
-Ίρχεται πδι μ' ου Μιλισσάς!
-Ουχού μάνα μ'! Κι απού πίσου ου Μιραλάς!

Πελεκάνος Ερημικός

ΑΛΛΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΛΑΓΟΥ ΚΙ ΑΛΛΑ ΤΗΣ ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑΣ

2012-02-06T07:52:00.001+02:00

Οι μόνοι που δεν το βλέπουν είναι οι τυφλοπόντικες.

Πελεκάνος Ερημικός

ΠΟΝΤΙΚΑ, ΕΜΑΣ ΜΑΣ ΠΑΙΖΟΥΝ ΦΙΛΙΚΑ

2012-02-05T21:52:00.002+02:00

Με το μαχαίρι στα δόντια. Εκεί που με σας τα μπούτια ήταν ορθάνοιχτα!

Πελεκάνος Ερημικός

ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

2012-02-05T10:14:00.002+02:00

Ποιο μέρος προτιμώ; Τη Λιβαδειά ασφαλώς!

Πελεκάνος Ερημικός

ΠΑΡ' ΗΜΙΝ

2012-02-02T09:46:00.001+02:00

Ελεύθερος δεν θεωρείται το υποκείμενο ευθύνης αλλά ο απηλλαγμένος καταλογισμού.

Στέλιος Ράμφος

ΑΠΟΛΑΥΣΗ

2012-02-01T10:55:00.001+02:00

Πράσινο και στημένο. Έχω κι εγώ τα βίτσια μου.

Πελεκάνος Ερημικός

ΤΕΛΕΙΟΜΑΝΗΣ

2012-01-28T00:57:00.001+02:00

Έπεσε στα χέρια μου το σενάριο από την ταινία που γύριζε ο Αγγελόπουλος «Η άλλη θάλασσα». Ρε παιδιά δεν θα το πιστέψετε : Γραφή 90 έγραφε το κείμενο! Ενενήντα φορές το είχε ξαναγράψει το σενάριο ο αθεόφοβος! Άπαιχτος. Σα να είχε γεννηθεί σε άλλη χώρα.

Πελεκάνος Ερημικός

ΠΙΚΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

2012-01-27T01:26:00.001+02:00

Αν υπήρχε αλκοοτέστ και για τους πεζούς, σήμερα ο Θόδωρας θάταν μαζί μας.

Πελεκάνος Ερημικός

Θανάτων συνέχεια...

2012-01-25T10:40:00.002+02:00

Συγκλονίζει ο θάνατος του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Δεν είναι τόσο το ότι πέθανε στα 77 του χρόνια, αν και μέχρις εδώ φαινόταν ( και ήταν ) απόλυτα ενεργός και δημιουργικός… Είναι ο τρόπος που πεθαίνει κανείς… Η στιγμή… Και ο τόπος.
Πέθανε καθώς γύριζε την τελευταία του ταινία σε ένα σκοτεινό δρόμο της Δραπετσώνας, χτυπημένος άσχημα από ένα διερχόμενο μηχανάκι… Εύστοχα έγραψε ο Γιώργος ότι «πέθανε στις επάλξεις» σαν καλός στρατιώτης της τέχνης, υπηρετώντας την με τη συνέπεια και την αυστηρότητα ενός ταλιμπάν.
Θυμάμαι τον Αγγελόπουλο σε μια πρόσφατη (ίσως τελευταία του) συνέντευξη. Είχε πει «φοβάμαι» γι αυτό που έρχεται… Είχε περιγράψει τον εαυτό του ως έναν «εν συγχύσει αριστερό» και είχε εκφράσει την απογοήτευσή του για «την κομματικοποίηση της Αριστεράς»…
«Χρειάζεται μια άλλου είδους παρέμβαση στην κοινωνία» είχε πει και εννοούσε φυσικά κάτι βαθύτερο από την πολιτική.
Παρότι ευρωπαίος, δυτικόστροφος, αγνόησε μέχρι το τέλος την χολιγουντιανή διάσταση της εμπορικότητας στην τέχνη που υπηρετούσε. Στη συνέντευξη τον είχαν ρωτήσει αν μετά από τόσα χρόνια, θα άλλαζε κάτι στις ταινίες του σήμερα. Είχε χαμογελάσει και είχε πει: «Ναι, θα πρόσθετα π.χ. στο Θίασο κανα δυο ώρες ακόμα…» Ο χρόνος λάμβανε μια άλλη διάσταση μέσα του. Τι κι αν βαριέται πλέον ο μέσος σύγχρονος θεατής τις μακρόσυρτες ταινίες; Εκείνος έτσι εννοούσε τον κινηματογράφο.
Θυμάμαι του Κυνηγούς… Ο κινηματογράφος γεμάτος ασφυκτικά. Πιο πολλοί οι όρθιοι από τους καθισμένους. Είδα την ταινία στριμωγμένος ανάμεσα σε άλλα κορμιά, σαν σε διαδήλωση. Όταν βγήκαμε μετά από τόση εξάντληση οι πιο πολλοί είχαμε μια απορία στην έκφραση. Δεν είχα καταλάβει και πολλά, ήμουν 17 χρονών, πάνω στα επαναστατικά μου ντουζένια… ίσως να έφταιγε αυτό, σήμερα πια βλέπω με άλλο μάτι μια ταινία.
Μετά είδαμε τον Μεγαλέξανδρο. Πάντα στις (τουλάχιστον παλιότερες) ταινίες του Αγγελόπουλου σε κάποιο από εκείνα τα υπέροχα και άψογα μακρόσυρτα πλάνα του ακούγεται το «μωρή κοντούλα λεμονιά»… Από την Αναπαράσταση ακόμα… Ένας τόσο ήρεμος, τόσο παραπονιάρικος και τόσο γλυκός ταυτόχρονα σκοπός…
Αυτός ο σκοπός μου έρχεται κάθε φορά που φέρνω στο μυαλό μου τον Θόδωρο Αγγελόπουλο…

Κ.Λ.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΦΙΛΕ ΜΟΥ, ΓΕΝΝΑΙΕ ΑΛΕΚΟ

2012-01-25T08:15:00.001+02:00

Πελεκάνος Ερημικός

ΓΙΑΤΙ ΘΕΟΔΩΡΕ;

2012-01-25T01:52:00.003+02:00

Μεγάλος κινηματογραφάνθρωπος. Τεράστιος για τα ελληνικά δεδομένα. Αλλά και γνωστός για την απαιτητικότητα και τη σκληρή δουλειά που απαιτούσε από τον εαυτό του και τους συνεργάτες του στα γυρίσματα των ταινιών. Δυο σπουδαίοι ηθοποιοί έκαναν το τελευταίο ταξίδι μετά ή κατά τη συνεργασία τους : Ο Κατράκης και ο Βολοντέ. Ο τρίτος έμελε να είναι ο ίδιος.

"Θάνατος στις επάλξεις" θα μπορούσε να είναι το ρέκβιεμ του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Πελεκάνος Ερημικός

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ

2012-01-24T18:12:00.002+02:00

Οι έλληνες σκοτώνονται πάντα στη βάση θέσης - αντίθεσης : κομμουνιστές - αντικομμουνιστές, φασίστες - αντιφασίστες, ολυμπιακοί - αντιολυμπιακοί, μνημονιακοί - αντιμνημονιακοί και βέβαια έλληνες - ανθέλληνες. Μέσος όρος δεν χωρεί.

Είμαστε ή πανέξυπνοι ή πανηλίθιοι. Αντικείμενο προς σκέψιν (;).

Πελεκάνος Ερημικός

ΒΡΑΧΟ - ΒΡΑΧΟ ΤΟΝ ΚΑΗΜΟ ΜΟΥ

2012-01-24T18:10:00.001+02:00

Από μνημόνιο σε μνημόνιο και από μνημόσυνο σε μνημόσυνο.

Πελεκάνος Ερημικός

ΠΥΡΡΕΙΟΣ ΝΙΚΗ

2012-01-24T12:13:00.002+02:00

Τελικά την πήραν πίσω την εφεδρεία; Υπάρχει άραγε άλλη λύση; Πρόκειται πράγματι για μεγαλειώδη νίκη των εργαζομένων; Θυμήθηκα έναν παλιό μου στίχο.

Του Πύρρου το στεφάνι, σε μια γωνιά της Κόλασης στολίδι τόχουν κάνει.

Πελεκάνος Ερημικός

ΟΤΑΝ Ο ΤΑΚΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟ ΝΙΚΟ

2012-01-24T12:02:00.002+02:00

Αυτοί οι δύο άνθρωποι έχουν βαλθεί να μας τρελάνουν. Μας έχουν σχεδόν πείσει ότι αριστερά, κρασί και τσίπουρο βρίσκονται σε συγκοινωνούντα δοχεία. Έχω πραγματικά τρομάξει : Τόσα πολλά πρέπει να ξεχάσουμε;

Πελεκάνος Ερημικός

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΑΙΩΝΟΣ ΑΜΗΝ.

2012-01-23T11:14:00.002+02:00

Πολύς κόσμος μαζεύτηκε χθες για να τιμήσει τη μνήμη της Ελένης. Ήταν και πάλι όλοι εκεί. Κι αυτή τη φορά έκανα μια δεύτερη ανάγνωση του ίδιου υλικού.

Χτες ένιωσα γεμάτος και περήφανος, βλέποντας το παρελθόν μου. Βοήθησε βέβαια και το πολύ κρασί.

Στο τραπέζι μας ήταν ο Βαγγέλης ο Σουπιάς, ο Κώστας, ο Τάκης, ο Αλέκος, ο Σταύρος ο «Τσοπάνος», ο Γιώργος, ο Μουστάκιας αλλά και οι ηλικιωμένες, σαν και μας, κόρες του Κόλετζ και του Μπλεκ, των δύο εμβληματικών μπαρμπάδων του Νίκου. Απομεινάρια μιας εποχής όπου δεν τόχαμε σε τίποτα να κάνουμε επίσκεψη στο φίλο στις τρεις τη νύχτα για να μας τηγανίσει λουκάνικα μ’ αυγά και να πιούμε το κρασί που είχε περισσέψει.

Πόσο ωραία ήταν αυτά που ζήσαμε! Τι ήταν εκείνο το πάθος! Τι σημασία έχει αν κάποιοι από μας είμαστε σήμερα «μνημονιακοί» και κάποιοι άλλοι – οι περισσότεροι – "αντιμνημονιακοί"; Το παρελθόν μας ήτανε εκεί, μας κοίταζε στα μάτια και μας έλεγε : Ζήσατε ρε πούστηδες, τι άλλο θέλετε;

Βέβαια μετά είδα τον Ολυμπιακό και μου βγήκαν όλα ξινά. Τι παιχνίδια κάνει αυτό το άτιμο το μυαλό!

Πελεκάνος Ερημικός

ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ

2012-01-20T11:13:00.003+02:00

Το μνημόσυνο της Ελένης είναι την Κυριακή 22.1. στις 11.30 στο νεκροταφείο Παλαιού Φαλήρου. Ο Νίκος χρειάζεται συμπαράσταση.

Ο ΟΒΟΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΙΣΑΚΤΟΥ

2012-01-16T20:32:00.001+02:00

Κάναμε πράγματα. Νιώθαμε πράγματα. Και είχαμε πράγματα να πούμε. Σωστά ή λάθος, ποιος θα το κρίνει; Χωρίς να το συνειδητοποιούμε, κάναμε αυτό που διατύπωσε ο Σαββόπουλος. Γράφαμε ιστορία μάγκες! Τώρα τι μας μάγκωσε; Η παρέα δε σχολιάζει την πολιτική επικαιρότητα. Το κάνει μερικές φορές για να περάσει η ώρα. Όχι σήμερα.

Μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα; Όχι σήμερα μάγκες. Περιμένω να βγείτε από τις λαγότρυπές σας για να γράψουμε πάλι ιστορία. Να αναστήσουμε το μαραζωμένο είναι μας. Να πάρουμε τα βουνά; Να πάρουμε τα βουνά! Τόσα σαλέ μας περιμένουν, έτοιμα για κατάσχεση. Τι θα τα κάνουν οι τράπεζες; Να πάμε ένα σαββατοκύριακο να τα αναστήσουμε. Και ν’ αφήσουμε και τον οβολό μας για τους ιδιοκτήτες, όπως αφήνουμε στα ξωκλήσια.

Πελεκάνος Ερημικός

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ!

2012-01-13T08:13:00.002+02:00

Ο παπούλης τα έψαλε στους παίχτες για το παρολίγον κάζο με τον Ηλυσιακό!

Σ.Σ. Πώς τα προσέχει μωρέ η διαιτησία τα κουμπαράκια!

Πελεκάνος Ερημικός

ΟΙ ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ

2012-01-12T15:21:00.002+02:00

Έζησα αρκετά χρόνια στην κοινωνία του υπαρκτού σοσιαλισμού. Την ατμόσφαιρα της κοινωνίας αυτής την αποδίδει τόσο ζωντανά ο Κούντερα που δεν χρειάζεται να προσθέσω τίποτα. Απλά λέω ότι ήταν ατμόσφαιρα γλυκιάς θλίψης, κάτι σαν την χαρμολύπη της ορθοδοξίας.

Γιατί λύπη; Μα γιατί αυτή η κοινωνία δεν επέτρεπε την ατομική υπέρβαση, την κατάκτηση κορυφών, υλικών, ψυχικών ή πνευματικών με ατομική προσπάθεια. Αυτό δημιουργούσε αίσθημα ατελούς ζωής.

Τότε γιατί γλυκιά; Λόγω της απουσίας άγχους για την επιβίωση. Η ζωή κυλούσε χωρίς απρόοπτα, ευχάριστα ή δυσάρεστα. Απλά κυλούσε. Μα θα μου πείτε ο θάνατος; Αυτός δεν είναι απρόοπτος. Ήταν απόλυτα κατανοητός σε αντίθεση με τη δική μας κοινωνία που ο θάνατος, τουλάχιστον μέχρι τώρα, αντιμετωπίζεται με έκπληξη, σαν κάτι το αφύσικο.

Η παρούσα ελληνική θλίψη δεν είναι γλυκιά. Δεν είναι χαρμολύπη. Είναι το άγχος της επιβίωσης; Ίσως, αν και πιστεύω ότι κανείς δεν θα πεθάνει από πείνα. Είναι μάλλον το άγχος της απώλειας. Γι αυτά που χάνουμε ή πρόκειται να χάσουμε, πολλά ή λίγα. Αυτά που μόλις πρότινος ειρωνευόμασταν θεωρώντας τα εξασφαλισμένα. Γιατί την ελληνική κοινωνία δεν την διέκρινε η χαρά ή η λύπη. Την χαρακτήριζε η ειρωνεία για το παρελθόν και το παρόν και η απαξίωση για το μέλλον. Μας αξίζει λοιπόν η σκληρή θλίψη και το αίσθημα απώλειας, όπως άξιζε στον Κροίσο και παρακαλώ μην με παρεξηγήσετε. Πάντα έδινα δίκιο στο Σόλωνα.

Πελεκάνος Ερημικός

ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

2012-01-10T17:57:00.001+02:00

Πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια, ένας τόπος στα Πιέρια Όρη βρέθηκε στο επίκεντρο μιας θλιβερής επικαιρότητας όταν έπεσε εκεί ένα αεροσκάφος των ουκρανικών αερογραμμών.

Έτυχε να περάσω από τα Σκοτεινά κάποια χρόνια πριν από το δυστύχημα και ανατρίχιασα από την ατμόσφαιρα του πέτρινου χωριού και του αποπετρωμένου χρόνου, ενός τοπίου βγαλμένου θαρρείς από τη ζώνη του λυκόφωτος, ξένου προς το φυσικό φως μέρα – μεσημέρι. Από κάθε γωνιά περίμενες να προβάλουν φασματικές σκιές, καταδικασμένες να ζουν κοντά αλλά και τόσο μακριά από κάθε τι το ανθρώπινο.

Την περασμένη Κυριακή, την ώρα που το φάντασμα ενός τραγικού Ολυμπιακού, ελεεινού, εκνευριστικού και αξιολύπητου, πάλευε με μια ομάδα, μόνο κατ’ ευφημισμό πρώτης κατηγορίας, για να αποσπάσει ισοπαλία, πήρα ένα τηλεφώνημα από έναν παλιό φίλο που είχε χρόνια να φανεί. Μίλησα με τον Τάκη που μέσα σε άλλα ακατάληπτα λόγια – μάρτυράς μου ο ΑπΙφ που με συντρόφευε στην ολυμπιακή δοκιμασία – μου μίλησε για τον άνεργο που είναι το φάντασμα της κοινωνίας. Ο Τάκης, ένας από τους αξιολογότερους και εξυπνότερους ανθρώπους της γενιάς μου, ήταν προφανώς σουρωμένος, αυτό όμως δε μ’ έκανε να γελάσω και να διασκεδάσω όπως θα έκανα άλλοτε. Το φάντασμα της κοινωνίας καρφώθηκε στο μυαλό μου.

Ένας άλλος φίλος, ο Πάνος, φαίνεται να μπαίνει σε κατάσταση εφεδρείας, σε ηλικία πενηντατριών ετών. Ο Πάνος είναι η ψυχή του Μαγνητικού Σταθμού Πεντέλης, αυτός που τον έβγαλε από την ανυποληψία και τον έβαλε στη χορεία των έγκυρων μαγνητικών σταθμών της υφηλίου.

Ο Πάνος έκανε το λάθος να μην πάρει το πτυχίο του φυσικού για μόλις τρία μαθήματα. Θεώρησε ότι αφού είχε δουλειά που την έκανε άριστα, σα να είχε δύο και τρία πτυχία, το τυπικό χαρτί του ήταν άχρηστο. Στα καθ’ ημάς όμως, όπου το μόνο που δε μπορεί να αξιολογηθεί είναι η ποιότητα της δουλειάς, γιατί τόσα χρόνια ο καθένας μπορεί να πάρει χίλια χαρτιά επάρκειας, ακόμη και από τον παπά της ενορίας, με αποτέλεσμα κάθε μαρτυρία και αξιολόγηση, από οπουδήποτε και αν προέρχεται, να θεωρείται αναξιόπιστη, το μόνο αξιόπιστο κριτήριο που απομένει είναι το τυπικό. Τα τυπικά προσόντα. Εκεί την πάτησε ο Πάνος.

Τα Σκοτεινά δεν είναι πια στα Πιέρια. Είναι πανταχού παρόντα, εντός μας κι εκτός μας. Και μ’ έχει στοιχειώσει εκείνο το φάντασμα της κοινωνίας του σουρωμένου Τάκη.

Πελεκάνος Ερημικός

ΤΕΛΟΣ ΤΟ ΘΗΡΙΟΝ, ΞΕΚΙΝΑΕΙ Ο ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ.

2012-01-05T17:19:00.002+02:00

Το Θηρίον το Αλύπητον ετελεύτησεν κατ' επιθυμίαν του υιού μου ο οποίος εθεώρησε ότι το προσωνύμιον παραπέμπει στον Αρχιδαίμονα. Ετελεύτησεν όμως και διότι εξατμίσθη η οργή η οποία υπαγόρευσε την υιοθέτησή του. Την θέση της οργής κατέλαβε ένα αίσθημα ερημώσεως και μια πνευματική και ψυχική ερημία. Ως εκ τούτου, το προκριθέν προσωνύμιον είναι Πελεκάνος Ερημικός, προς τιμήν και του σοφού δασκάλου μου Στέλιου Ράμφου.

Πελεκάνος Ερημικός

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΑΝΤΡΟ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ

2012-01-01T13:14:00.000+02:00

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

2011-12-31T09:56:00.002+02:00

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

2011-12-29T17:31:00.001+02:00

Πριν ακόμη ξεσπάσει με όλη της τη βιαιότητα η κρίση, σ’ αυτό το blog είχαμε επισημάνει ότι πιθανά η περιπέτεια αυτή θα σημάνει την ανάδειξη της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Πράγματι, σήμερα βλέπουμε να προβάλλονται πρωτοβουλίες που αφορούν σε συσσίτια, συλλογή αγαθών πρώτης ανάγκης για τους ασθενέστερους και άλλα.

Όλα αυτά είναι καλά και ασφαλώς χρήσιμα αλλά ίσως έχουν περιορισμένη σημασία. Φερ’ ειπείν, μια τέτοια πρωτοβουλία από τους χώρους της αριστεράς μπορεί να μη σημαίνει κάτι παραπάνω από ευκαιρία προπαγάνδας – ότι ακριβώς σήμαινε και σημαίνει και η οικολογία γι αυτούς τους χώρους – ενώ για την εκκλησία μπορεί να σημαίνει αφενός προπαγάνδα και αφετέρου πασαπόρτι Παραδείσου για τους πιστούς.

Για μια προηγμένη κοινωνία πολιτών, το σπουδαιότερο επίπεδο αλληλεγγύης αφορά στην τήρηση των νόμων και των υποχρεώσεων προς το κράτος – το μόνο που μπορεί ουσιαστικά να διασφαλίσει την κοινωνική συνοχή – αλλά και στον έμπρακτο σεβασμό των συμπολιτών μας σε κάθε εκδήλωση της κοινωνικής μας ζωής. Αυτό είναι το δύσκολο. Θα τα καταφέρουμε;

Θηρίον το Αλύπητον

ΑΣΠΡΑ ΜΑΛΛΙΑ

2011-12-17T08:56:00.002+02:00

Πολύς κόσμος χθες στο ξόδι της Ελένης. Μεγάλη η συγκίνηση. Είδα πολλούς παλιούς γνώριμους που με μεγάλη δυσκολία αναγνώριζα ή δεν αναγνώριζα καθόλου, ανθρώπους από τη γενιά της Νεολαίας Λαμπράκη και του αντιδικτατορικού αγώνα αλλά και από την πρώτη γενιά της μεταπολίτευσης. Είδα κοντολογίς τις γενιές αυτές που τους φορτώνουν τα σημερινά χάλια, αυτούς που «η ιστορία τους ξαπόστειλε για τσάι και για χαμόμηλο».

Πράγματι, τα λίγο χαμένα βλέμματα, μπερδεμένα ασφαλώς και από τη συγκίνηση, σου δίνανε την εντύπωση ότι αυτό το μεγάλο τσούρμο ερχότανε από κάποιο τρομερό ναυάγιο και δεν είχε συνέλθει ακόμα. Οι κουβέντες τους, οι κουβέντες μας, ηχούσαν τελείως παράταιρα, σχεδόν ασύνταχτα.

Όμως, αυτοί οι βαθειά ηττημένοι άνθρωποι, βασανισμένοι οι περισσότεροι κι από αρρώστιες αναπόφευκτες σ’ αυτές τις ηλικίες, είχαν πάνω τους κάτι από την παλιά περηφάνια. Την περηφάνια ότι ζήσανε. Κάτω από τη θλίψη διέκρινες κάτι. Μια αίσθηση πληρότητας. Διέκρινες όμως και την αδυναμία τους.

Ποια αδυναμία; Την αδυναμία να αλλάξουνε στο πέρασμα των καιρών. Όχι ν’ αλλάξουν το αίσθημα και τη διάθεση για υπέρβαση. Να αλλάξουν τον προσανατολισμό για την υπέρβαση. Να καταλάβουν το λάθος που η ιστορία τους βροντοφώναζε. Και να δώσουν έτσι μια πυξίδα για τα παιδιά τους. Τα παιδιά αυτά που δεν έχουν βλέμματα χαμένα αλλά άδεια.

Θηρίον το Αλύπητον

ΕΛΕΝΗ ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗ

2011-12-15T20:37:00.000+02:00

Η Ελένη έφυγε πριν λίγες ώρες, την ημέρα που η αγαπημένη της Ελενίτσα, η εγγονή της, συμπλήρωνε τα έξη της χρόνια.

Τι να πρωτοθυμηθώ από μια αληθινή φιλία σαράντα χρόνων! Να θυμηθώ την φίλη, την αγωνίστρια, την απόλυτα ευσυνείδητη κρατική υπάλληλο – αδιάφθορη εφοριακό, την αφοσιωμένη αλλά και λατρεμένη σύζυγο του Νίκου, την ιδανική μάνα της Κατερίνας, την ευτυχισμένη και αγαπημένη γιαγιά της Ελενίτσας;

Θα θυμηθώ αυτό που έχω ξαναγράψει κι έτσι κανείς δε θα με κατηγορήσει για νεκροκόλακα : Το σπίτι της Ελένης και του Νίκου ήταν πάντα ανοιχτό και το τραπέζι στρωμένο, στην κυριολεξία μέρα και νύχτα, για να υποδεχτεί φίλους, συγγενείς, γείτονες και περαστικούς. Τους καινούργιους φίλους μου τους περνούσα πρώτα μια βόλτα από την Ελένη και το Νίκο. Οι συναγωνιστές της ΠΑΜΚ ΓΚΥΖΗ το γνωρίζουν καλά.

Από όλα τα χαρακτηριστικά της Ελένης και τις αρετές της, την καλοσύνη, την απλότητα, την ευθύτητα, την ειλικρίνεια, την ευφυΐα αλλά και από τη μεγάλη ανθρώπινη προσφορά της, την παραπάνω δεκαρούλα που έλεγε ο Δημήτρης Χατζής, ξεχωρίζω τη μάνα Ελένη. Τη μάνα που δε γέννησε απλά την Κατερίνα. Της πρόσφερε αληθινή ζωή μεγαλώνοντάς την μ’ εκείνη την ιδιοφυή φροντίδα που ελάχιστοι γονείς έχουν. Αν ήθελα να δώσω βραβείο στον πιο επιτυχημένο γονέα από τους ανθρώπους που γνώρισα θα το έδινα χωρίς δεύτερη σκέψη στην Ελένη.

Θηρίον

ΛΑΪΚΟΝ ΑΣΜΑ

2011-12-14T11:34:00.001+02:00

Τραγουδά ο Γιάννης Βαρδινογιάννης, με το καλλιτεχνικόν ψευδώνυμο Τζίγκερ :

Δεν υπάρχουν πρίγκιπες σου λέω,
νόμιζα πως είχα αγκαλιά τον τελευταίο...

Θηρίον το Αλύπητον

Στου καιρού το γύρισμα, ας κρατηθούμε...

2011-12-09T11:27:00.001+02:00

Φίλες και φίλοι:

Όσες και όσοι περνάτε από τούτο το ερασιτεχνικό μικρό blog μας. Παλιοί σύντροφοι, φίλοι, γνωστοί…

Οι μέρες είναι δύσκολες για ολοένα και περισσότερους συνανθρώπους μας.

Οι μέρες που έρχονται θα είναι ακόμα πιο οδυνηρές.

Άνθρωποι που μέχρι σήμερα ήταν αυτάρκεις, περήφανοι κι αξιοπρεπείς, που τα βόλευαν τέλος πάντων με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τώρα δεν τα καταφέρνουν.

Λόγω της δουλειάς μου, (δικηγόρος), βλέπω γύρω μου την απόγνωση να φουντώνει. Βλέπω στα βλέμματα, στις λέξεις, στο σκύψιμο των ώμων μια βουβή έκκληση που λέει «χρειάζομαι μια βοήθεια, δεν τα βγάζω πέρα».

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι πάνω από όλα ψυχολογικό. Είναι πρόβλημα δομικό, που σαρώνει σιγά – σιγά ακόμα και τα σταθερότερα μπουντέλια της κοινωνίας που χτίσαμε ως εδώ…

Η κρίση χτυπά κάθε πόρτα. Χτυπά και ανθρώπους δικούς μας, ακόμα και τους πιο «ευκατάστατους» από εμάς.

Η κρίση έχει αρχίσει και σκοτώνει.

Αν κάποτε, μικροί και γεμάτοι ελπίδες της νιότης αφιερώσαμε χρόνο, χρήμα, διάθεση και αγάπη για μια κοινωνία που θέλαμε και που όμως δεν ήρθε,

Αν κάποτε ελπίσαμε και πολεμήσαμε για την ελπίδα μας αυτή, από όποιο μετερίζι ο καθένας από μας,

Σήμερα πρέπει να βρούμε το κουράγιο και την τόλμη να πιάσουμε το νήμα από εκεί που κάποτε το αφήσαμε.

Δεν μας ενδιαφέρει ποιος φταίει, τι φταίει, ποιος πρέπει να πληρώσει και ποιος πρέπει να δικαιωθεί.

Μόνο μας μέλημα ας είναι ο άνθρωπος που δοκιμάζεται με τον πιο άγριο τρόπο σε μια κοινωνία που τείνει να πάρει τα χαρακτηριστικά της ζούγκλας.

Δύναμή μας είναι μόνο η ενότητα, η αλληλεγγύη και η προσφορά του ενός στον άλλο.

Διαφορετικά θα μας πάρει ο διάολος όλους.

Κάνω λοιπόν μια έκκληση, όπως παλιά, όπως κάθε φορά, έτσι και τώρα, τούτη εδώ η μικρή γωνιά μας, η ΠΑΜΚ ΓΚΥΖΗ, να βγει και πάλι μπροστά.

Να ενώσουμε δυνάμεις, χέρια, καρδιές.

Υπάρχουν χιλιάδες τρόποι βοήθειας, αλληλεγγύης και προσφοράς του ενός στον άλλο.

Ας δούμε λοιπόν τί και πώς…

Ήδη άνθρωποί μας βρίσκονται σε κίνδυνο ζωής…

Κ.Λ.

ΜΑΣΚΑΡΑΣ Η ΝΤΟΡΤΜΟΥΝΤ!

2011-12-07T18:40:00.000+02:00

ΑΝΟΙΧΤΟΜΠΟΥΤΗΔΕΣ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ

2011-12-07T07:35:00.002+02:00

Ούτε στο ελληνικό πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής δε γίνονται τέτοια πράγματα, με καθυστέρηση στην έναρξη του β' ημιχρόνου, με δυο γκολάκια της πλάκας στο τέλος.

Δηλώσεις Μπέου, Τσακογιάννη, Ψωμιάδη από τη μπουζού : Ζηλεύουμε τη Ντόρτμουντ. Μας ξεπέρασε!

Θηρίον το Αλύπητον

Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΩΡΑ ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ.

2011-12-05T14:21:00.002+02:00

Είχε χαρακτηρίσει πριν πολλά - πολλά χρόνια κάποιο δημοσιογραφικό συγκρότημα ως εθνοπροδοτικό.

Θηρίον το Αλύπητον

ΒΛΕΠΕΙ Η ΕΞΕΔΡΑ ΜΠΑΛΑ;

2011-12-04T20:47:00.002+02:00

Η εξέδρα έχει παίχτες που λατρεύει και παίχτες που λατρεύει να αποδοκιμάζει. Επιδοκιμασίες και αποδοκιμασίες είναι συχνότατα άδικες και πιστοποιούν ότι τόσο εξέδρα όσο και δημοσιογράφοι δεν «βλέπουν» μπάλα. Και οι μεν δημοσιογράφοι εκτός από την ασχετοσύνη τους έχουν και συμφέροντα στους παίχτες που τους τα «ακουμπάνε» ή τους δίνουν ημερήσιο δελτίο αποδυτηρίων. Η εξέδρα είναι απλά άμπαλη.

Τα παραδείγματα πάμπολλα. Τι να λέμε τώρα (πού είσαι μπάρμπα Νίκο)! Ας πούμε ο Τζιοβάνι ήταν λατρεμένος ενώ ο Τζόλε είχε αποδοκιμαστεί πολλάκις. Βέβαια η προσφορά του Τζόλε στον Ολυμπιακό ήταν τουλάχιστον δέκα φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Τζιοβάνι.

Πιο πρόσφατοι στόχοι της αποδοκιμασίας της εξέδρας ήταν ο Όσκαρ, ο Φουστέρ, ο Ουρτάδο, ο Ορμπάιτ (πριν καλά καλά τον δούνε) και εσχάτως ο Αμπντούν. Ο Φουστέρ άντεξε πέρυσι, έβαλε και έντεκα γκολάκια άμα λάχει και πήρε αβάντζο δυο – τρία παιχνίδια. Αν είναι μέτριος σε τρία παιχνίδια θα ξαναρχίσει το ίδιο βιολί. Ο Ορμπάιτ ήταν ο καλύτερος σε όλα τα παιχνίδια του Ολυμπιακού πλην εκείνου με τον βάζελο όπου αποχώρησε τραυματίας. Αν δεν αριστεύσει σε κάνα – δυο παιχνίδια, τον έφαγε η μαρμάγκα.

Ο Αμπντούν είναι η τελευταία μόδα. Είναι γεγονός ότι χρειάστηκε κάποιο χρόνο να προσαρμοστεί γιατί μπήκε στην ομάδα καθυστερημένα και χωρίς προετοιμασία. Παρ’ όλα αυτά έδειξε από την πρώτη στιγμή ότι δεν είναι παίχτης που κρύβεται, παίρνει πολλές πρωτοβουλίες μέσα στο παιχνίδι – όπως είπε και ο Βαλβέρδε – και φυσικά κάνει έτσι περισσότερα λάθη από έναν αγαπημένο της εξέδρας – τον Φετφατζίδη – που κατά κανόνα κρύβεται και επιθετικά και πολύ περισσότερο αμυντικά. Στα δύο τελευταία παιχνίδια ο Αμπντούν ήταν με διαφορά – και στατιστικά – ο καλύτερος. Οι δημοσιογράφοι φυσικά έβγαλαν MVP τον Πάντελιτς που ειδικά στο τελευταίο ματς δεν ακούμπησε το τόπι. Η εξέδρα ποιον έκραζε; Το βρήκατε, τον Αμπντούν, όποτε λάχαινε ο φουκαράς να κάνει κάνα λάθος. Είπαμε, μπάλα είναι αυτή, κινείται και δε μπορείς να την παρακολουθήσεις. Αν ήταν ακίνητη, θα ήταν καλύτερα τα πράγματα.

Θηρίον το Αλύπητον

ΠΑΠΠΟΥΛΗ, ΠΟΥΛΟ!

2011-12-01T21:52:00.002+02:00

Είναι πολύ μικρή η ομάδα σου.

Κάθε πράμα στον καιρό του κι ο παππούλης σύνταξη
να τον πιάσει η εφεδρεία και να φύγει με ταξί.

Θηρίον το Αλύπητον

Ο ΚΑΛΟΣ, Ο ΚΑΚΟΣ, Ο ΑΣΧΗΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΤΟΥΣ

2011-11-29T11:08:00.002+02:00

Μια μέρα λοιπόν που ο Κύριος είχε κέφια, φώναξε τους μαθητές του στο ουζερί του Απότσου (πού το θυμήθηκα;) και αφού ντερλικώσανε και ήπιανε του σκασμού, τους είπε την παρακάτω παραβολή.

Ήτουνα λοιπόν ένα πατέρας που είχε τρεις γιους. Και οι τρεις θέλανε να οδηγήσουν το αυτοκίνητο του πατέρα. Ο ένας γιος είχε οδηγήσει ένα χρόνο το αμάξι και το πήγαινε καλά. Ο δεύτερος γιος οδηγούσε αλλά είχε ένα πρόβλημα ακοής που τον έκανε λίγο επικίνδυνο. Ο τρίτος δεν είχε οδηγήσει καλά - καλά ενώ είχε και πρόβλημα άγχους και στρες με αποτέλεσμα να τα κάνει σκατά κάθε που έπιανε τιμόνι.

Ο πατέρας που δεν είχε την πολυτέλεια να θυσιάσει το αμάξι για να κάνει το κέφι των γιων του, δεν ήθελε να το δώσει ούτε στον δεύτερο ούτε στον τρίτο. Η μάνα φώναζε να δοθούν στα παιδιά ίσες ευκαιρίες. Έδωσε λοιπόν ο πατέρας στον δεύτερο το αμάξι και το τρακάρησε δυο - τρεις φορές. Τόδωσε στον τρίτο και το αποτελείωσε. Ηθικόν δίδαγμα;

Σηκώθηκε ο Πέτρος που αν και σουρωμένος μπορούσε να σταθεί στα πόδια του και λέει : Εγώ βασικά Κύριος λέω πως άμα είναι σκιτζής ο οδηγός φαίνεται και τότε δεν του δίνεις αμάξι αλλά τον πούλο.

Τότε οι υπόλοιποι μαθητάδες άρχισαν να σφυρίζουν και να επευφημούν τον Πέτρο κραυγάζοντας επιδοκιμαστικά : Τον πούλο, τον πούλο!

Για να επιστρέψουμε τώρα στα δικά μας : Ο Κοστάντσο είναι τερματοφύλακας, έχει μια ιστορία πίσω του αλλά έχει και μια βασική και πολύ μεγάλη αδυναμία στην ψηλή έξοδο. Ο Μέγιερι σου δίνει την εντύπωση, σχεδόν σε κάθε φάση, ότι δεν ξέρει τι να κάνει. Κατά κανόνα οι αντιδράσεις του φανερώνουν πανικό.

Δεν πιστεύω ότι μπορεί ένας τερματοφύλακας που προπονείται στον Ολυμπιακό να μην ξέρει τα βασικά. Είναι φανερό όμως ότι δεν έχει ούτε ψυχραιμία ούτε αυτοπεποίθηση. Θα μου πείτε είναι νέος. Νέος είναι και ο Καπίνο, νέος ήταν και ο Ελευθερόπουλος.

Σήμερα άλλωστε διάβασα ότι και ο Σάββας έχει την ίδια άποψη και την εξέφρασε παρότι με τα νέα του καθήκοντα θα μπορούσε να μην το κάνει για να μην επηρεάσει περισσότερο τους δύο τερματοφύλακες. Αυτά που γράφει ο Σαλωνίτης για τη μετά Σάββα εποχή είναι απόλυτα σωστά. Με μια διαφορά : Οι τερματοφύλακες που πέρασαν εκείνα τα δέκα και πάνω χρόνια δε μπορούσαν να σηκώσουν τη φανέλα. Ούτε ο Τσανακτζής, ούτε ο Αυγητίδης, ούτε ο Ξαρχάκος, ούτε ο Κουρκουβέλας, ούτε ο Μυλωνάς, ούτε ο Κόης ούτε ο Καρυπίδης. Μόνο ο Φρονιμίδης στάθηκε αλλά αυτός έπαιξε μόνο ένα χρόνο και σταμάτησε το ποδόσφαιρο μόνος του. Ευκαιρίες είχαν όλοι τους. Αλλά μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για την πιο δύσκολη θέση στην πιο δύσκολη ομάδα. Γι αυτό και το λάθος που έγινε το καλοκαίρι με τον Πάρντο ο οποίος είχε αποδείξει, ακόμη και με βάση τα στατιστικά στοιχεία, ότι μπορούσε να σταθεί, ήταν ολέθριο. Και το είχα επισημάνει φίλε μου Τέως από τότε.

Θηρίον το Αλύπητον

ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΦΡΟΥΣ

2011-11-28T10:48:00.000+02:00

Ο Μαρινάκης υπήρξε η ανέλπιστη σωτηρία του Ολυμπιακού, από τη στιγμή που ο Κόκκαλης αποφάσισε να αφήσει την ομάδα.

Προσωπικά είχα μεγάλες επιφυλάξεις για τον Βαγγέλη, επηρεασμένος από το σύντομο πέρασμά του από το βόλεϊ, ίσως – ίσως κι από το στιλ του. Ευτυχώς όμως, η μέχρι σήμερα πολιτεία του δε με δικαίωσε. Ο Μαρινάκης κινήθηκε σε γενικές γραμμές πολύ σωστά και σε μεγάλο ποσοστό αυτό οφείλεται στο ότι στήριξε τις επιλογές του προπονητή. Θα πρέπει πάντως να επισημάνουμε και ένα αδύνατο σημείο στην πολιτική του.

Ο Μαρινάκης δηλώνει οπαδός και είναι οπαδός. Είναι όμως και πρόεδρος και μεγαλομέτοχος. Με αυτές τις ιδιότητες πρέπει να λειτουργεί για το συμφέρον της ομάδας.

Όταν τάζει έξτρα πριμ για κάθε γκολ στο ματς με τον Παναθηναϊκό λειτουργεί σαν οπαδός. Αγχώνει τους παίχτες, μπερδεύει τον προπονητή και το αποτέλεσμα είναι μηδέν.

Όταν κάθεται με τους φανατικούς στην εξέδρα, στο ματς με τον Αστέρα, θέλοντας να δείξει ότι είναι ένας απ’ αυτούς, πρέπει και να τους ακούσει : Έξω ο Κοστάντσο, μέσα ο Μέγιερι, παλτό ο Ορμπάιτ, μπάζο ο Φουστέρ, παιχταράς ο Φετφατζίδης, σούπερ ο Ζαραδούκας, παρ’ τον έναν διωξ’ τον άλλον, άλλαξέ τους όλους και δε συμμαζεύεται.

Το σωστό είναι να συνεργάζεται ο πρόεδρος με τους καθ’ ύλην αρμόδιους της ομάδας και την επαφή με τους κάφρους να την αφήσει στους επικοινωνιολόγους. Αυτοί γι αυτό πληρώνονται.

Θηρίον το Αλύπητον

ΒΑΘΥ ΠΑ.ΣΟ.Κ., ΒΑΘΥΣ ΘΡΥΛΟΣ.

2011-11-27T11:31:00.001+02:00

Βαθύ Πα.Σο.Κ. δε σημαίνει απλά παρωχημένες ιδέες. Όχι. Βαθύ Πα.Σο.Κ. είναι εκείνοι που δεν είναι σε θέση να παράξουν πολιτική, δε μπορούν να δώσουν την παραμικρή απάντηση στα προβλήματα της κοινωνίας. Τότε τι θέλουν και τι διεκδικούν; Θέλουν να έχουν τη σφραγίδα της γνησιότητας, κραδαίνουν σύμβολα, προϊστορικές διακηρύξεις και τσιτάτα, ανασταίνουν αποθαμένους αρχηγούς. Διεκδικούν το δικαίωμα της επικύρωσης. Να λένε το ναι τους και το όχι τους. Όχι να είναι αρχηγοί, προς θεού! Πρωθυπουργοί; Ούτε συζήτηση! Θέλουν να κηδεμονεύουν ασφυκτικά τον αρχηγό και να δίνουν την έγκρισή τους στον πρωθυπουργό. Φυσικά οι ίδιοι είναι ανεύθυνοι. Είναι βαρίδια. Θα τους έλεγα αρχίδια αλλά αυτά παράγουν σπέρμα.

Βαθύς Θρύλος είναι κάτι το αντίστοιχο. Δε μπορούν και δε θέλουν να είναι ούτε προπονητές ούτε πρόεδροι. Ούτε καν μικρομέτοχοι. Αντίθετα, παίρνουν τα πιο φτηνά εισιτήρια, κάνουν εκδρομές τσάμπα και έχουν και τα «τυχερά» τους. Ιδέα δεν έχουν από μπάλα. Συνήθως ούτε καν παρακολουθούν. Έχουν όμως την πρώτη και τελευταία λέξη για το ποιος παίχτης κάνει και ποιος δεν κάνει, αν ο προπονητής είναι πολύς ή λίγος.

Δυστυχώς, η τελευταία επίθεση της Π.Α.Ε. Ολυμπιακός – με ανακοίνωση παρακαλώ – στον κορυφαίο ρεπόρτερ Κώστα Νικολακόπουλο, με αφορμή το θέμα Καμενί, δείχνει ότι ο βαθύς Θρύλος έχει εντείνει την επιρροή του στη διοίκηση. Από πού κι ως πού ένας ρεπόρτερ δε μπορεί να γράψει για μια ενδεχόμενη μεταγραφή, όταν μάλιστα αναφέρονται σ’ αυτή και μέσα του εξωτερικού; Η αφορμή ήταν ασήμαντη και ηλίθια λοιπόν. Οι λόγοι είναι άλλοι. Ο Νικολακόπουλος είναι σοβαρός ρεπόρτερ, ξέρει μπάλα και γράφει αυτά που βλέπει και αυτά που ακούει. Έχει και μια σπάνια αρετή για έλληνα δημοσιογράφο : Αναλυτική σκέψη.

Οι κρετίνοι και συμφεροντολόγοι του βαθέως Θρύλου, αυτοί που ζουν από την ταΐστρα της Π.Α.Ε., γουστάρουν να περνάνε τα δικά τους. Παλιότερα, κάποια βδελυρά ενεργούμενά τους, είχαν σακατέψει στο ξύλο τον δημοσιογράφο. Τώρα προλειαίνουν το έδαφος για νέα δολοφονική επίθεση. Η κάλυψη των αλητών είναι η εφημερίδα "Πρωταθλητής", η μοναδική που είχε στο σημερινό της φύλλο, πρωτοσέλιδη, την ανακοίνωση της Π.Α.Ε.

Μαρινάκη και Π.Α.Ε., πάρτε αλλιώς το τιμόνι, πριν είναι αργά. Οι Κουντούρηδες, Τσουκαλάδες, Σακαφλιάδες και Κατσαπλιάδες δεν έχουν φίλους και δεν τόχουν σε τίποτα να πάνε από το Ωσαννά στο Σταύρωσον – Σταύρωσον αυτόν.

Θηρίον το Αλύπητον

ΕΝΑ ΜΑΤΣ ΠΟΥ ΚΥΛΗΣΕ ΟΜΟΡΦΑ

2011-11-24T12:10:00.002+02:00

Παρά τις μεγάλες ελλείψεις, το ματς το χθεσινό κύλησε όμορφα. Η ομάδα, για πρώτη φορά φέτος, μπήκε προσηλωμένη στο παιχνίδι και δεν επέτρεψε στον αντίπαλο να της δημιουργήσει δύσκολες καταστάσεις. Αντίθετα, εμείς κάναμε ευκαιρίες. Και θα κάναμε ακόμη περισσότερες αν οι παίκτες του κέντρου μας και ο μεσοεπιθετικός Φουστέρ είχαν καλύτερες ποιοτικές προϋποθέσεις για το κρίσιμο κοντρόλ, την κρίσιμη πάσα ή την κρίσιμη ντρίπλα.

Η επιλογή του κόουτς, ο οποίος τόπε και τόκανε να χτυπήσει το παιχνίδι, ήταν να προσθέσει ποιότητα σ' αυτόν τον κρίσιμο χώρο για νάχει ακριβώς τα στοιχεία που λείπανε. Γέστε και Φέτφα τον δικαίωσαν.

Κάτι ακόμη. Ας μην ηρωποιούμε το Μέγιερι. Εμένα προσωπικά δε μου άρεσε και δε με πείθει, γιατί ήταν κακός όταν έπρεπε να πάει αυτός προς τη μπάλα. Ευτυχώς, χθες πήγαινε η μπάλα προς αυτόν.

Θηρίον το Αλύπητον

ΑΜΑΣΗΤΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

2011-11-21T17:33:00.002+02:00

Αυτό που για μένα είναι σαφές ότι, όσο το πράγμα παλεύεται, η χώρα θα πορεύεται με συναινετικές κυβερνήσεις, Παπαδήμου, Χοντροδήμου ή Κλεφτοδήμου, δεν ξέρω, πάντως όχι Παπανδρέου, Σαμαρά ή Καρατζαφέρη. Τώρα, αν το πράγμα ξεφύγει από κάθε έλεγχο και έχουμε το αρμαγεδονικό 2012, μπορεί να δούμε και "κυβέρνηση" αγανακτισμένων ή αθηναϊκή κομμούνα. Πάντως κάτι Αλέκες, Αλεξάκηδες, Παλαβάνηδες και συνδικαλισταράδες του πρωκτού θα είναι κρυμμένοι στα πιο βαθειά λαγούμια.

Θηρίον το Αλύπητον

ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΔΥΣΚΟΛΗ ΘΕΣΗ.

2011-11-17T23:39:00.000+02:00

ΤΟ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ - ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΕΝ ΥΠΟΓΡΑΦΩ - ΔΕΝ ΥΠΟΓΡΑΦΩ !!

2011-11-15T21:06:00.003+02:00

Δύο ερωτήματα ζητούν απάντηση.

Ο Αντώνης δεν υπογράφει γιατί, όπως λέει , αυτή είναι στάση Εθνικής ευθύνης και αρκούν οι προφορικές διαβεβαιώσεις. Δηλαδή όλοι οι άλλοι πολιτειακοί παράγοντες που αποδέχονται να υπογράψουν έχουν ελαττωμένη εθνική συνείδηση ;

Όλοι οι ηγέτες της αντιπολίτευσης, με εξαίρεση την κ.Αλέκα ( αυτή δεν θέλει δανεικά από τους τοκογλύφους) ,δηλαδή οι αξιότιμοι κύριοι Σαμαράς, Καρατζαφέρης, Τσίπρας και Κουβέλης καθώς και η κ. Μπακογιάννη επισημαίνουν όπου βρεθούν και όπου σταθούν την ανάγκη για την ταχεία εκταμίευση της έκτης δόσης , η οποία κινδυνεύει λόγω Πασόκ και Γ.Παπανδρέου. Όταν η Κοινοβουλευτική ομάδα του Πασόκ ψήφιζε όλα τα σκληρά μέτρα που απαιτούσε η Τρόικα,ως απαραίτητη προϋπόθεση για την εκταμίευση της έκτης δόσης ,δεν υπήρχε ο κίνδυνος στάσης πληρωμών ; Που ήσαν όλοι αυτοί οι ηγέτες να επισημάνουν τους κινδύνους που επικαλούνται τώρα ; Μήπως όλοι μαζί μάζευαν ψηφαλάκια αφήνοντας κάποιους άλλους να βγάζουν τα φίδια ( τι φίδια δηλαδή, μάλλον για δράκους πρόκειται) από τις τρύπες ;

ΑπΙφ

ΠΕΣ ΤΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΕ!

2011-11-15T07:19:00.001+02:00

Άστραψε και βρόντηξε ο Ντάρκο Μίλιτσιτς κατά του Ντούσαν Ίβκοβιτς. Ο Σέρβος σέντερ των Τίμπεργουλβς παρουσίασε τη δική του εκδοχή για τη μη συμμετοχή του στο Ευρωμπάσκετ της Λιθουανίας χαρακτηρίζοντας ψεύτη τον ομοσπονδιακό τεχνικό.

«Ήθελα να παίξω στην εθνική και είναι ψέματα αυτά που λέει ο Ίβκοβιτς πως δεν απαντούσα στα τηλεφωνήματά του. Έχει μεγαλώσει κι έχει γίνει εγωιστής. Είχαμε διαφωνίες στο παρελθόν, αλλά πίστευα πως μπορούσαμε να τις λύσουμε. Τον σέβομαι επειδή είναι μεγάλος σε ηλικία, αλλά είναι ψεύτης. Ήξερε πως ήμουν διαθέσιμος για την εθνική, αλλά κανένας από την ομοσπονδία δεν επικοινώνησε μαζί μου ή δεν θέλησε να μάθει πώς είμαι και για τους τραυματισμούς μου. Δε μπορώ να ακούω από κάποιον να το παίζει πατριώτης και ήρωας ενώ πληρώνεται για αυτό που κάνει, ενώ εμείς οι παίκτες πηγαίνουμε τσάμπα», τόνισε ο Μίλιτσιτς.

Για την αντιγραφή : Θηρίον το Αλύπητον

Ο ΤΡΑΜΠΑΡΙΦΑΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗ Ν.Δ. ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ ΚΑΙ Ο ΠΑΠΠΟΥΛΗΣ ΤΟΝ ΘΡΥΛΟ ΜΠΑΣΚΕΤΙΚΟ ΧΕΙΜΩΝΑ.

2011-11-14T23:44:00.000+02:00

ΤΟΝ ΤΡΑΜΠΑΡΙΦΑ ΤΟΝ ΕΚΡΑΞΕ Ο ΧΑΤΖΗΓΑΚΗΣ, ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥΛΗ ΘΑ ΤΟΝ ΚΡΑΞΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ;

2011-11-14T23:41:00.001+02:00

ΔΕΝ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΑΜΕ ΒΡΕ, ΣΤΡΙΠΤΙΖΟΥΜΕ!

2011-11-14T18:52:00.002+02:00

ΜΑΣΚΑΡΑ ΤΡΑΜΠΑΡΙΦΑ!

2011-11-14T15:51:00.000+02:00

SHOW ME THE MONEY

2011-11-11T12:39:00.001+02:00

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΚΛΙΝ!

2011-11-10T08:40:00.001+02:00

Εκεί που βρίσκουν τους καθηγηταράδες που προτείνουν να επιστρέψουμε στη δραχμή.

Θηρίον το Αλύπητον

ΠΑΠΠΟΥΛΙΑΔΑΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

2011-11-10T08:36:00.002+02:00

Ήσουν η ελπίδα μας (τους), τώρα πήδα, πήδα, πήδα μας. Καημένοι Αγγελόπουλοι!

Θηρίον το Αλύπητον

MIDNIGHT IN PARIS (2011)

2011-11-10T08:34:00.001+02:00

Σίγουρα από τις καλύτερες ταινίες του Γούντι Άλεν.

Θηρίον το Αλύπητον

ΦΟΥΦΟΥΤΟΣ

2011-11-09T11:53:00.002+02:00

ΤΟ ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΓΛΕΙΜΜΕΝΟ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ.

2011-11-08T14:27:00.001+02:00

ΟΙ ΦΟΥΦΟΥΤΟΙ

2011-11-08T14:18:00.001+02:00

Ας βάλουν τον Φούφουτο πρωθυπουργό...

Μανώλης (Το Μανωλιό το πήρανε σ' ένα καράβι μούτσο).

ΤΡΑΜΠΑΡΙΦΑ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ

2011-11-06T04:20:00.001+02:00

Βρε Αντώνη Τραμπαρίφα, βάλε τη διπλή ταρίφα!

Θηρίον το Αλύπητον

ΜΙΛΩ

2011-11-03T08:42:00.001+02:00

Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους.

Μανόλης Αναγνωστάκης

(Στίχος που τον θυμάται κάθε μέρα το θηρίον το αλύπητον)

Τι είναι Δημοκρατία;

2011-11-02T13:41:00.001+02:00

Τι είναι δημοκρατία;

Είναι η ισχύς των φωνασκούντων;

Είναι η χυδαία δύναμη του καλοταϊσμένου συνδικάτου;

Είναι μια διαδήλωση εκατό χιλιάδων ανθρώπων;

Είναι το χάος που προξενούν κάποιες εκατοντάδες άνθρωποι σε μια πλατεία;

Είναι η οργή του «αδικημένου» και οι καταλήψεις;

Είναι όλα αυτά μαζί;

Ναι, μπορεί, αλλά δημοκρατία είναι επίσης να μπορώ να εκφράζομαι κι εγώ, που δεν απεργώ, δεν φωνάζω, δεν οργίζομαι, δεν προξενώ χάος, δεν ασκώ βία, δεν κρεμάω την χυδαιότητά μου στα μανταλάκια.

Να εκφραστώ κι εγώ, ο απλός πολίτης που δεν θέλω εκλογές, αλλά επιθυμώ να τηρηθεί το Σύνταγμα και οι νόμοι του κράτους.

Να μιλήσω κι εγώ που όλον αυτό τον καιρό, όσο όλοι οι άλλοι ασκούν τα «δημοκρατικά τους δικαιώματα», προσπαθώ να δουλέψω αλλά δεν με αφήνουν, που προσπαθώ να φτάσω στη δουλειά μου αλλά δεν μπορώ, που έχουν βγάλει κάλους τα πόδια μου από τον ποδαρόδρομο.

Να εκφραστώ κι εγώ που έχει μειωθεί το εισόδημά μου στο μισό και περισσότερο,

που παλεύω να είμαι συνεπής στις υποχρεώσεις μου και αδυνατώ και καταθλίπτομαι, αλλά που δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος για να εισπράξω τη συμπάθεια και την ανοχή της κοινής γνώμης. Που τρομοκρατούμαι καθημερινά όσο οι άλλοι εκφράζονται δημοκρατικότατα και καταλαμβάνουν δημόσιους χώρους, που καθυβρίζουν δημόσια, που χτυπούν ακόμα, εκλεγμένους αντιπρόσωπους του λαού, που ματαιώνουν με το έτσι θέλω παρελάσεις, που χυδαιολογούν κατά των συμβόλων αυτού του κράτους, μόνο και μόνο γιατί έτσι γουστάρουν, γιατί είναι «αγανακτισμένοι».

Γιατί αυτό «είναι δημοκρατία» κατά τη γνώμη τους…

Με το δημοψήφισμα που εξήγγειλε ο Πρωθυπουργός, μπορεί τελικά – αν ευοδώσει – να μου δοθεί κι εμένα επιτέλους, και σε όλους τους άλλους σαν κι εμένα, που είναι πολλοί, να εκφραστώ. Να μιλήσω. Να συμμετέχω. Να πω τη γνώμη μου για τη σύμβαση, για την Ευρώπη, για το ευρώ και τη δραχμή. Κι όχι να αναγκαστώ να εκλέξω κάποιους άλλους βουλευτές και φτου και πάλι από τη αρχή, σε μερικούς μήνες…

Αυτό δεν είναι δημοκρατία;

Καλά θα κάνουν λοιπόν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ (γιατί σε αυτούς πλέον προσβλέπουμε και μόνον) να συνέλθουν και να μην μας εμποδίσουν το μοναδικό δικαίωμα που μας απέμεινε, ημών των άφωνων, να μιλήσουμε. Να εκφράσουμε θεσμικά τη γνώμη μας.

Εκπροσωπούν κι εμάς που τους ψηφίσαμε.

Μη σκέφτονται τέτοιες ώρες τις καρέκλες που θα χάσουν.

Ας σκεφτούν το άυλο παράσημο της ιστορίας, που θα τους απονεμηθεί σε καιρούς πιο ήρεμους και πιο τακτικούς.

Δεν είναι λίγο.

Σ’ αυτούς του εκατόν πενήντα κάτι έλαχε ο κλήρος της ιστορίας. Ας μην τον κάψουν λιποψυχώντας.

Κ.Λ.

Μπράβο Giorgo!

2011-11-01T13:31:00.000+02:00

Ο κύβος ερρίφθη!

Οι Ελληναράδες κι άλλοι κατακαημένοι ας πάνε στην κάλπη με το πραγματικό δίλημμα ανά χείρας κι ας ψηφίσουν τι επιτέλους θέλουνε: Ευρώ και Ευρώπη, ή δραχμή και Μισίρι;

Όλα τα άλλα είναι μπαρούφες!

Για να μην παριστάνει ο καθένας τον ανεύθυνο κριτή των πάντων και για να τελειώνει μια και καλή η παραμύθα με τις ατελείωτες καταλήψεις, απεργίες, μούντζες και άλλα νεοελληνικά ευτράπελα αίσχη.

Alea jacta est! και για τους ευρωπαίους συμμάχους και φίλους μας. Για την Μέρκελ, που παριστάνει τη Θάτσερ, το Σαρκοζί, που παριστάνει το Λουδοβίκο το ΙΔ΄ και για τους τραπεζίτες της ΕΚΤ. Για τον «προβοκάτορα» Σόιμπλε και για τη Λουθηρανική ηθική του. Ας πάρουν κι αυτοί σοβαρά τις ευθύνες που τους αναλογούν κι ας μην ψάχνουν εξιλαστήρια θύματα!

(Εκτός κι αν πριν προλάβουμε να ψηφίσουμε, οι Ελληναράδες καταφέρουν με τερτίπια να ρίξουν την κυβέρνηση, οπότε θα είναι σα να ψηφίσαμε ένα τεράστιο ΟΧΙ, από δω ίσαμε το Βερολίνο…)

Μπράβο Giorgo!

(Διαθέτεις cohones!)

Οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν!

Κ.Λ.

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙΣΤΕΡΑ

2011-10-27T11:00:00.002+03:00

Πρόκειται για κλαμπ ηλιθίων. Για να γραφτείς πρέπει να κάνεις γαργάρα :

1. Την παταγώδη αποτυχία του περυσινού Ολυμπιακού σε Ευρώπη και Ελλάδα.

2. Την πανωλεθρία της πολυδιαφημισμένης Εθνικής Σερβίας που του χρόνου θα βλέπει το Προολυμπιακό από τον καναπέ.

3. Την δήλωση για "περισσότερο ομάδα από ποτέ" για το εφετινό κατασκεύασμα που φοράει ερυθρόλευκα.

Μα τόσο μαλάκες είσαστε ή για τόσο μαλάκες μας περνάτε;

Θηρίον το Αλύπητον

ΑΚΟΝΙΖΕΙ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ

2011-10-26T12:51:00.000+03:00

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΗ

2011-10-26T11:22:00.001+03:00

Της πήρε τα ρούχα ο Βενιζέλος.

ΕΛΑ ΣΟΥΛΤΑΝ ΜΟΥ, ΕΛΑ ΜΕ ΤΡΕΛΑ!

2011-10-25T15:09:00.000+03:00

Η ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΟΥ ΘΡΥΛΟΥ

2011-10-24T10:33:00.002+03:00

Δύο πράγματα βελτιώνει ο Θρύλος παιχνίδι με παιχνίδι : Το ένα είναι η κυκλοφορία της μπάλας. Το άλλο, όπου η βελτίωση είναι ακόμη πιο θεαματική, είναι το τρανζίσιον δηλαδή η κίνηση της ομάδας από θέση αμυνόμενου σε θέση επιτιθέμενου και αντιστρόφως.

Είχα επισημάνει σα μειονέκτημα του Θρύλου την αργή εκδήλωση της αντεπίθεσης από τη στιγμή που αποκτά την κατοχή της μπάλας. Αυτό διορθώθηκε όπως διορθώθηκαν και οι αμυντικές επιστροφές.

Σε ότι αφορά τους παίχτες θα πω ότι δεν φαίνεται πλέον η απουσία ενός μέχρι πρότινος αναντικατάστατου : του Φουστέρ. Βοηθάει σ' αυτό η βελτίωση του Μακούν, η μεγάλη κινητικότητα του Αμπντούν αλλά και η άνοδος του Χολέμπας. Αναντικατάστατος πλέον φαίνεται ένας μόνο παίχτης : ο Ιμπαγάσα. Θα βοηθήσει κάποτε σ' αυτό ο Γέστε; Άγνωστον.

Τα δύο παιδιά μπροστά είναι παιχταράδες που αλληλοσυμπληρώνονται. Και οι δύο, Μιραλάς και Τζιμπούρ, είναι κινητικότατοι. Ο Ραφίκ είναι πιο μαχητικός και πιο συνεπής σκόρερ, διαθέτοντας και κεφάλι που δεν έχει ο Κέβιν ο οποίος όμως είναι ταχύτερος, καλύτερος στο ένας εναντίον ενός, πιο διεισδυτικός και παίζει καλύτερα τη γραμμή. Μειονέκτημα του Μιραλάς ότι, όπως παρατηρεί ο ΑπΙφ, φαίνεται να διαλέγει παιχνίδια.

Θετικό το γεγονός ότι Αμπντούν, Μακούν και Μόνχε δείχνουν ότι μπορούν να βοηθήσουν αποτελεσματικά στο πλάνο παιχνιδιού του Βαλβέρδε. Η τρίτη θέση στο κέντρο δεν φαίνεται να προβληματίζει αφού υπάρχουν ακόμη ο Φέισα και ο γίγαντας Μοντεστό. Αντίθετα, εκτός από τον αναντικατάστατο Ιμπαγάσα και ο άλλος του κέντρου, ο Ορμπάιτ, φαίνεται ότι δεν αντικαθίσταται εύκολα.

Θηρίον το Αλύπητον

ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ

2011-10-24T08:07:00.001+03:00

Δύο είναι οι τάξεις στην ελληνική κοινωνία. Από τη μία ο Θρύλος και από την άλλη οι αγανακτισμένοι.

Θηρίον το Αλύπητον

ANAMONH

2011-10-23T10:40:00.003+03:00

Τελείωσε το ματς με τους ανοιχτομπούτηδες. Τώρα περιμένει τον... κόκκινο πρίγκιπα.

ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΙΟΥ : ΕΙΧΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΔΩ ΤΕΤΟΙΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ.

2011-10-22T22:27:00.001+03:00

Τα χρόνια τα ανοιχτομπούτικα ρε Καραγεωργίου;

Θηρίον το Αλύπητον

ΔΕ ΜΑΣ ΧΕΖΕΙΣ ΡΕ ΠΕΡΙΣΤΕΡΑ!

2011-10-22T09:57:00.002+03:00

Ερώτημα : Πώς τα καταφέρνει ο παππούλης να διαλύει κυριολεκτικά μέσα σ' ένα χρόνο την ομάδα που παραλαμβάνει και να εξακολουθεί να αποθεώνεται από τους ειδικούς;

Όταν νικάει η ομάδα, θριαμβεύει ο παππούς ενώ όταν χάνει φταίνε οι παίχτες και ο περιστεράς τους... τα ψέλνει!

Θηρίον το Αλύπητον

ΚΑΙ ΟΜΩΣ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ.

2011-10-21T19:41:00.000+03:00

Η ΕΛΛΑΣ ΕΥΓΝΩΜΟΝΟΥΣΑ.

2011-10-21T12:44:00.000+03:00

Η ΠΛΑΤΗ

2011-10-20T21:07:00.000+03:00

Η ΝΙΚΗ ΗΤΑΝ ΔΥΣΚΟΛΗ ΑΛΛΑ ΗΤΑΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ

2011-10-20T12:27:00.002+03:00

Βάλαμε την πρωταθλήτρια Γερμανίας στα δίχτυα!

ΥΠΟΓΕΙΟ

2011-10-20T12:22:00.001+03:00

Ας χαθεί όλος ο κόσμος, φτάνει εγώ να παίρνω το τσάι μου.

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Ας χρεωκοπήσουμε φθάνει εγώ να γλυτώσω τις δόσεις των δανείων.

Ανώνυμος Έλλην

ΜΕΧΡΙ ΕΚΕΙ ΚΙ ΑΚΟΜΗ ΠΑΡΑΠΕΡΑ

2011-10-20T01:23:00.000+03:00

ΑΝΟΙΓΜΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

2011-10-19T19:29:00.000+03:00

ΟΙ ΤΡΟΜΕΡΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ

2011-10-19T18:34:00.000+03:00

ΠΟΛΥ ΓΕΛΙΟ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΚΛΑΜΑ

2011-10-19T15:05:00.000+03:00

Παρέμβαση τριών Υπουργών

2011-10-16T14:37:00.001+03:00

Ολόκληρο το άρθρο των Α. Διαμαντοπούλου, Α. Λοβέρδου και Γ. Ραγκούση:

Στη μεγάλη οικονομική κρίση που βιώνουμε, συναθροίζονται πολλές προϋπάρχουσες «υποκρίσεις», με βασικότερη όλων το συντεχνιασμό και την εκτεταμένη, αλλά και ιδιότυπη, ανομία, σε όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής. Για δεκαετίες, μια σειρά αποφάσεων, επιλογών, κατευθύνσεων, προτεραιοτήτων και ιεραρχήσεων δεν υπήρξαν προϊόν δημοκρατικής σύνθεσης στην υπηρεσία του συλλογικού συμφέροντος. Αντίθετα, επρόκειτο για ωμή επιβολή του κορπορατισμού, όπως εκφραζόταν μέσα από την πρακτική δυναμικών μειοψηφιών. Ομάδες πίεσης επιδίωκαν, με το «έτσι θέλω», την εξυπηρέτηση των συμφερόντων συγκεκριμένων τμημάτων της κοινωνίας και διαμόρφωναν, με την ανοχή ή και την εύνοια του πολιτικού συστήματος, στα μέτρα τους τη δημόσια πολιτική. Το υψηλό κόστος αυτών των αποφάσεων για το κοινωνικό σύνολο δεν το προσμετρούσε κανένας, διότι η μεγάλη πλειοψηφία παρέμενε σιωπηλή, αφού πρόσκαιρα υπήρχαν τα περιθώρια του ανεξέλεγκτου δανεισμού και το πολιτικό σύστημα έκλεινε εύκολες και πάντως εκλογικά προσοδοφόρες συμφωνίες, χωρίς φυσικά κανένα σχεδιασμό, αλλά και την οποιαδήποτε συνείδηση των συνεπειών.

Μέσα από τέτοιου είδους κοινωνικο-πολιτικές διεργασίες, και με τη λογική «τα θέλουμε όλα δικά μας», φθάσαμε στην περιφρόνηση κάθε έννοιας Δικαιοσύνης και δημόσιου συμφέροντος και στη de facto επιβολή του κανόνα: κατάληψη στο σχολείο, και ενίοτε καταστροφή του, κατάληψη στο πανεπιστήμιο, διακοπή της λειτουργίας των μέσων μεταφοράς, της αποκομιδής των σκουπιδιών και προσβολή της δημόσιας υγείας, κατάληψη δημόσιων κτηρίων, ακόμη και υπουργείων, αποκλεισμοί λιμανιών και αεροδρομίων, και κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου, πράξεις και απειλές ακόμη και κατά της ζωής. Το σημαντικότερο όλων δε είναι, πως αυτή η εξαιρετικά αντιδημοκρατική και αντικοινωνική «κουλτούρα» και συμπεριφορά, επενδύθηκε με το μανδύα του προοδευτισμού και της επαναστατικότητας, για να κρύψει το πραγματικό πρόσωπο του συντεχνιακού συμφέροντος. Βαφτίστηκε «κοινωνία» η κάθε συντεχνία, ενώ στην πραγματικότητα οι κοινωνοί καλούνταν να πληρώσουν τα αιτήματα των συντεχνιών, που μόνιμα και σταθερά γίνονταν δεκτά. Οι λέξεις, λοιπόν, έχασαν το νόημά τους και επιλογές με υψηλό κοινωνικό κόστος εμφανίζονταν μέσα σε αυτό το ιδιότυπο «matrix» ως «κοινωνικές κατακτήσεις», ενώ στην πραγματικότητα η χώρα απλά δανειζόταν και αργά ή γρήγορα θα πλήρωνε «τα σπασμένα». Ευθύνες για αυτή την κατάσταση έχουμε όλοι!

Ήρθε, όμως, τώρα η ώρα της πληρωμής αλόγιστων «κατακτήσεων» και αλόγιστων εκλογικών νικών, στη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Το τίμημα είναι πολύ βαρύ. Παρ όλα αυτά, οι πολιτικοσυνδικαλιστικές συστοιχίες που αναπτύχθηκαν με βάση το νόμο του «τυφλού τσαμπουκά» και της «ψευδο-αρχής» πως κερδίζει όποιος εκβιάζει πιέζοντας τους άλλους συμπολίτες του (π.χ. με την οικονομική καταστροφή του εμπορίου στο κέντρο της Αθήνας), εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν να μην συνέβη τίποτα. Ακόμη δηλαδή και σήμερα, που η Ελλάδα αγωνίζεται να μην γονατίσει, εκδηλώνονται αδικαιολόγητες και ακραίες συμπεριφορές, οι οποίες κάποιες φορές στρέφονται ανοικτά και κατά της Δημοκρατίας. Μάλιστα, δεν παραλείφθηκε, ακόμη μία φορά, να ακουστούν έως και αιτήματα για προνομιακή-πελατειακή μονιμοποίηση συμβασιούχων, με την καθολική σχεδόν στήριξη της αντιπολίτευσης. Υπάρχει, όμως, σήμερα μια ποιοτική και ελπιδοφόρος διαφορά. Κάποιες φορές, ακόμη λίγες, η πλειοψηφία δεν παραμένει σιωπηλή, αλλά παίρνει την κατάσταση στα χέρια της. Δημιουργούν εύλογες ελπίδες τα ανοιχτά πανεπιστήμια, τα ανοικτά σχολεία και τα ανοικτά νοσοκομεία, κόντρα στις σκοπιμότητες των αποφάσεων για καταλήψεις, οι γενναίες δημόσιες παρεμβάσεις ορισμένων ανθρώπων του πνεύματος, καθώς και η στάση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, που αποδοκίμασε ανοιχτά τις απαράδεκτες κινητοποιήσεις του Αυγούστου, οι οποίες στράφηκαν εναντίον του μόχθου των εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων στο τομέα του τουρισμού. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τους πολίτες της Ρόδου που άνοιξαν το λιμάνι με λουλούδια στα χέρια. Οι πολίτες τον Αύγουστο απαίτησαν, κυριολεκτικά, η κυβέρνηση να μην κάνει πίσω -όπως γινόταν τις τελευταίες δεκαετίες- αλλά να εφαρμόσει τις πολιτικές της. Αυτές, συνεπώς, οι περιπτώσεις αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα της αφύπνισης της κοινωνίας και της αλλαγής της νοοτροπίας της. Κι όσο τη θέση του «δεν βαριέσαι» παίρνει η συμμετοχή στην υπεράσπιση του δικαιώματος πχ. για μάθηση, για παροχή υπηρεσιών υγείας και προστασία της δημόσιας υγείας, καθώς και για την ελεύθερη και ανεμπόδιστη κυκλοφορία των ανθρώπων, τόσο οι ελπίδες θα αυξάνονται.

Μια κοινωνία που αγωνιά και αναζητεί δημιουργικές διεξόδους από την κρίση, προφανώς και δεν μπορεί να τα φορτώνει όλα στην αστυνομία και τους εισαγγελείς. Καμιά εισαγγελική ή αστυνομική ενέργεια δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική αυτενέργεια. Η μία δραστηριότητα, άλλωστε, συμπληρώνει και στηρίζει την άλλη. Η μεν κοινωνία έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί τον εαυτό της από κάθε επιβολή ιδεολογικών, κομματικών ή συντεχνιακών συμφερόντων, οι δε δημοκρατικά νομιμοποιημένες κρατικές λειτουργίες έχουν την υποχρέωση να ανταποκριθούν στο κοινωνικό αίτημα για την τήρηση της νομιμότητας. Δίχως τη στήριξη των πολιτών η λειτουργία του κράτους θα συκοφαντηθεί ως αυταρχική και, πάντως, θα έχει περιορισμένη αποδοτικότητα. Και δίχως το κράτος και τις λειτουργίες του, η κοινωνία των πολιτών δεν θα είχε νόημα, όποια γνώμη κι αν πλειοψηφούσε σε αυτήν.

Η βουβή κοινωνία και οι φορείς των κρατικών λειτουργιών που έκαναν πως δεν βλέπουν, πρέπει να περάσουν οριστικά στο παρελθόν. Η απειλή της οικονομικής χρεωκοπίας ήρθε ως αποτέλεσμα της χρεωκοπίας των όρων πολιτικής και κοινωνικής συμβίωσης, που επιβλήθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες και μας έσυραν ως εδώ. Η αυτογνωσία και η αυτοκριτική είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανή προϋπόθεση για την αντιστροφή της πορείας. Πρέπει, λοιπόν, να δράσουμε αμέσως.

Σήμερα έχει καταστεί σαφές, πως ή θα βουλιάξουμε όλοι μαζί ή θα σωθούμε όλοι μαζί. Αυτοί που επιδίδονται σε άνομες συμπεριφορές, όποιο άλλοθι κι αν χρησιμοποιούν, στην πραγματικότητα διεκδικούν σωσίβια μόνο για τους εαυτούς τους και λένε σε όλους τους υπόλοιπους να πάνε να πνιγούν. Πως θα χαρακτηριζόταν όποιος τη στιγμή ενός πραγματικού ναυαγίου έκανε κάτι αντίστοιχο; Η απάντηση δεν θέλει δεύτερη σκέψη. Με άλλα λόγια, ο συντεχνιασμός, η δημαγωγία, ο λαϊκισμός κάποιων ΜΜΕ, η ανομία, η κοινωνική ανευθυνότητα και το πατριωτικό έλλειμμα ορισμένων εχόντων και κατεχόντων, που σαρώνουν κάθε έννοια Δικαιοσύνης, δεν είναι απλά εκφράσεις ανευθυνότητας, αλλά προκλητική επίδειξη ανηθικότητας. Και ως πρόκληση τέτοιας μορφής αρχίζουν να αντιμετωπίζονται από μια κοινωνία των πολιτών, που ξαναβρίσκει τη φωνή της, καθώς και από μία συντεταγμένη Δημοκρατία, που ξαναβρίσκει τον αυτοσεβασμό της.

Οι τρεις υπουργοί οι οποίοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο, λόγω των αρμοδιοτήτων μας που αφορούν βασικούς τομείς του δημόσιου χώρου, βιώνουμε κάθε μέρα, με μεγάλη ένταση, τα φαινόμενα που εδώ καταγράφουμε. Πάρα πολλές φορές, αλλά και σήμερα, αντιλαμβανόμαστε πως ορισμένοι σπρώχνουν τα πράγματα πέραν των ορίων, για να γίνει μακελειό. Πιστεύοντας, πως η Δημοκρατία δεν θα τολμήσει και, συνεπώς, θα κάνουν και πάλι το δικό τους. Οι Έλληνες πολίτες, όμως, γνωρίζουν πως τα δύο χρόνια που πέρασαν δόθηκαν με επιτυχία μάχες για σοβαρές διαρθρωτικές αλλαγές και για τον περιορισμό της κακοδιοίκησης και της σπατάλης. Οι φορείς των πελατειακών σχέσεων και οι εκπρόσωποι του συντεχνιασμού υποχώρησαν. Η πλειοψηφία των πολιτών στήριξε με ένταση τις αλλαγές που έγιναν και δεν παρασύρθηκε από τους δημαγωγούς. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες σήμερα αποτελούν την πρώτη γενιά μετά τον εμφύλιο πόλεμο, που σηκώνει μόνη της τα βάρη της χώρας και δεν τα μεταφέρει στις επόμενες γενιές. Με άλλες λέξεις, οι σύγχρονοι Έλληνες αντιμετωπίζουν καταπρόσωπα το χρέος και τα ελλείμματα της χώρας.

Κατανοούμε απόλυτα τις τεράστιες αλλαγές στη ζωή του κάθε πολίτη και τα προβλήματα που δημιουργεί η οικονομική κρίση στα δημόσια αγαθά. Παιδεία, Υγεία, Δημόσιες Μεταφορές αποτελούν τον πυρήνα της κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης, τον οποίο, μέσα στις δραματικές αυτές περιστάσεις, θα πρέπει να υπερασπιστούμε. Δυστυχώς, όμως, για να βγούμε στο κοινωνικό ξέφωτο του μέλλοντος, πρέπει να περάσουμε τις οδύνες του παρόντος. Κοινωνική ευαισθησία σήμερα, σημαίνει να πατήσουμε γκάζι και όχι φρένο, έτσι ώστε να βγούμε το συντομότερο από την κρίση και να επιστρέψουμε στην ευημερία. Οι αναστολές, οι δισταγμοί, οι καθυστερήσεις και οι παλινδρομήσεις τελικά στρέφονται εναντίον των πολιτών. Γιατί κρατούν την κοινωνία και την οικονομία καθηλωμένες στο τέλμα της κρίσης, της ύφεσης και της διευρυνόμενης φτώχειας. Εχθροί της κοινωνίας σήμερα είναι η δημαγωγία, ο λαϊκισμός, η ατιμωρησία, ο συντεχνιασμός, και οι καθυστερήσεις.

Η ελληνική πολιτεία, άρα τόσο το κράτος όσο και η κοινωνία, θα βρει και πάλι τον εαυτό της. Θα καταφέρει να ξαναβρεί αυτό που έχασε, δηλαδή την κλασική για τις προηγμένες χώρες δυνατότητα να συνδυάζονται αρμονικά οι κοινωνικές διαμαρτυρίες και συγκρούσεις, με τη λειτουργία των κλασικών τομέων της κοινωνικής ζωής και του κράτους. Η προσπάθεια, όμως, πρέπει να συνεχιστεί από όλους και με μεγαλύτερη ένταση. Και βέβαια, πέραν από τις αναμφισβήτητες επιτυχίες σε διαρθρωτικές αλλαγές και στο δημοσιονομικό εξορθολογισμό υπήρξαν λάθη, παραλείψεις και κυρίως καθυστερήσεις. Οι καθυστερήσεις αυτές μας ταλαιπώρησαν και δεν υπάρχει πια καμία πολυτέλεια να τις ανεχτούμε. Ο συντεχνιασμός είναι ο αντίπαλος. Όπως αντίπαλοι είναι και όσοι αντιδρούν χλιαρά και για το «θεαθήναι».

Πρέπει να γίνει σαφές σε όλους, πως η Ελλάδα δεν μπορεί να προχωρήσει δίχως Δικαιοσύνη, εξορθολογισμό των δημοσιονομικών της και χωρίς τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Η πορεία προς αυτούς τους στόχους ξεκίνησε και θα ολοκληρωθεί. Τις οδύνες της, βέβαια, κανείς δεν θα μπορέσει να αποφύγει. ’ρα, όποιος σήμερα συνεχίζει να σπέρνει ανέμους ή να κάνει πως δεν βλέπει, αύριο θα θερίσει θύελλες και θα σαρωθεί. Η διακοπή της λειτουργίας του κράτους, στις πιο ευαίσθητες πτυχές του, αποτελεί απόπειρα άμεσης επιδείνωσης των συνθηκών και υπονόμευση του αγώνα που διεξάγει η χώρα και οι πολίτες της. Αυτή την ακύρωση του κράτους και των προσπαθειών της χώρας, στις σημερινές τραγικές περιστάσεις, δεν πρέπει να την επιτρέψουμε. Το Έθνος και η Πατρίδα αυτή τη στιγμή έχουν ανάγκη από Πολιτική και Κοινωνική Συμφιλίωση, ταχύτατη υλοποίηση των δεσμεύσεων και των μεταρρυθμίσεων και προστασία της Δημοκρατίας. Ή θα τα κάνουμε όλα μαζί ή μας περιμένει συμφορά.

Ο αγώνας που πρέπει να δώσουμε είναι δύσκολος, πρωτόγνωρος και η διαδρομή θα γίνει σε κακοτράχαλο δρόμο. Οφείλουμε να είμαστε, όμως, όλοι αποφασισμένοι για να σπάσουμε τώρα, χωρίς καμία καθυστέρηση, όλα ή έστω τα περισσότερα μεταπολιτευτικά κακώς κείμενα και, οπωσδήποτε, τις λογικές που φέρνουν την Ελληνική Δημοκρατία να φαίνεται και να είναι αδύναμη. Δεν μας επιτρέπεται να κάνουμε πίσω, δεν έχουμε δικαίωμα να υποχωρούμε. Και σε ό,τι αφορά τις κρίσιμες επόμενες ημέρες, όλα τα μέλη και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ πρέπει να δώσουμε ενωμένοι τις δύσκολες μάχες τόσο στη Βουλή όσο και στην κοινωνία και με την ενότητά μας αυτή να εξοπλίσουμε τον πρωθυπουργό, που θα διαπραγματευτεί την τελική και οριστική λύση για τη χώρα μας στο πλαίσιο της Ε.Ε.

Προσθέτω δύο υπογραφές στο παραπάνω κείμενο.

ΑπΙφ Βαγγέλης Λ.

ΙφΑπ Κατερίνα Λ.

ΤΑ ΖΟΜΠΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΟΡΤΟΦΑΓΑ.

2011-10-12T10:49:00.002+03:00

Η κίνηση των παικτών της ομάδας μας χθες μου θύμιζε, όπως συνήθως, ζόμπι. Βασανιστικά αργή - η τριάδα στο κέντρο θα πρέπει να είναι η πιο αργή και κουρασμένη στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Αλλά, υπάρχει και ένα αλλά, όπως τα ζόμπι στις ταινίες περπατάνε με το ζόρι αλλά καταφέρνουν και κατασπαράζουν τα θύματά τους, έτσι και η Εθνική μας καταφέρνει και καταπίνει τους αντιπάλους της. Πώς γίνεται; Δεν ξέρω, ρωτήστε τον Κάρπεντερ.

Θηρίον το Αλύπητον

ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΔΩΡΑΣ

2011-10-11T09:54:00.000+03:00

ΕΜΠΑΙΝΕ ΓΙΟΥΤΣΟ!

2011-10-10T10:36:00.000+03:00

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ

2011-10-08T09:01:00.000+03:00

Οι κροάτες ήταν κότες λειράτες.

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΜΩΡΩΝ ΕΠΙΒΑΤΩΝ.

2011-10-06T22:53:00.002+03:00

Με παραβολάς ωμίλησεν και ο Κύριος.

Ήτουνα που λέτε μια βολά μια παρέα τεσσάρων νοματαίων πούθελε τσάρκα στο νερό. Βρήκανε βάρκα και βαρκάρη και ξανοιχτήκανε. Να τα κρασά, να τα ούζα, να τα χάχανα, φίνα τη γαζώνανε. Μέχρι που πλάκωσε μπουρίνι άγριο. Γυρίζει το μάτι του βαρκάρη - σκούρα τα πράγματα.

Δίνει οδηγίες ο καπετάν - βαρκάρης, πάρτε κουβά, πετάτε τα νερά, να τα κουπιά έτσι, να εσείς από δω, να εσείς από κει. Οι δυο της παρέας σταυρώνουνε τα χέρια και λένε, δε γλυτώνουμε που δε γλυτώνουμε, γιατί να κουραστούμε; Ας κάνουμε παρέα στις Νηρηίδες και στις Γοργόνες. Οι άλλοι δύο βάζουνε τα δυνατά τους και ξεσκίζονται.

Και ερωτώ ο φτωχός : Πόθεν ήξεραν οι άσχετοι επιβάτες ότι το σκάφος ήτανε εκατό τοις εκατό για φούντο; Δεν το ξέρανε. Απλά σαν κουτοπόνηροι σου λένε : Ας ξεσκιστούνε οι άλλοι κι αν σωθούμε, σωθήκαμε όλοι. Αν βουλιάξουμε, βουλιάξαμε πάλι όλοι.

Κι αν δεν πιστεύετε την παραβολή, σας λέω ότι όταν η νύφη μου πήγε να πληρώσει την έκτακτη εισφορά στην ALPHA BANK της λέγανε οι ίδιοι οι υπάλληλοι της τράπεζας, μην πληρώνεις! Είναι η σιγουριά του μωρού επιβάτη, τραπεζικού, γεωφυσικού, αγρότη, μικροπωλητή, δικηγόρου που έχει "καταλάβει" ότι δε σωνόμαστε, άρα δε δεχόμαστε κανένα μέτρο. Και μη μου πείτε ότι στην αρχή ακολουθούσανε και μετά χάσανε την εμπιστοσύνη τους. Η αντίδραση φάνηκε από τα πρώτα κομμένα ευρώ και οι καθυστερήσεις δεν οφείλονται φυσικά μόνο και κυρίως στην ολιγωρία της κυβέρνησης όσο στην αντίδραση των "φορέων" και των συμφορέων.

Η ανωτερότητα, ψυχική και διανοητική, αυτών που πληρώνουν από το υστέρημά τους αγόγγυστα φαίνεται στο ότι δεν λοιδωρούνε, δεν γιαουρτώνουνε και δεν πετροβολάνε τους αρκουδόμαγκες που δεν πληρώνουν - δεν πληρώνουν. Κι όχι βέβαια ότι φοβούνται όπως ισχυρίζονται οι τσάμπα μάγκες. Απλά δε θέλουν να ανοίξουν τους ασκούς του Αιόλου και να γίνει η Ελλάδα Λίβανος.

Θηρίον το Αλύπητον

Beyond The Ass... (που ομολογώ είναι καταπληκτικός!..)

2011-10-06T11:15:00.003+03:00

(Δημοσιεύεται στον Άτακτο Λόγο)

Καλές είναι οι επετειακές προσεγγίσεις, όμως αν θέλουμε να μιλήσουμε με τη γλώσσα της αλήθειας, θα πρέπει να αφήσουμε κατά μέρος την εύκολη πολιτικολογία και την ακόμα πιο εύκολη και βολική καταφυγή στον καταγγελτικό λόγο και να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Έντρομος (ομολογώ) άκουσα τον πρόεδρο του ΔΣΑ Αδαμόπουλο να λοιδορεί από τηλεοράσεως τους δικαστικούς λειτουργούς γιατί λέει δέχτηκαν στο Πρωτοδικείο την επίσκεψη στελεχών της τρόικας. Κι όταν δημοσιογράφος του επεσήμανε ότι δεν είναι δα και προς θάνατο κάτι τέτοιο, κουνώντας απειλητικά το δάχτυλό του ο κ. πρόεδρος ρώτησε:

«Μήπως είστε υπέρ της τρόικας;»

Μούγκα ο συμπαθέστατος κατά τα άλλα δημοσιογράφος… Κατάπιε τη γλώσσα του. Και ο κ. πρόεδρος συνέχισε με χαμόγελο ικανοποίησης: «Αυτό δα έλειπε, να είστε και με την τρόικα… αυτό θα ήταν προδοσία κατά της πατρίδας!»…

Κατηγόρησε επίσης τους δικαστικούς, ότι το έκαναν αυτό διότι… συναλλάχθηκαν για να κρατήσουν έξω από το ενιαίο μισθολόγιο τους δικούς τους μισθούς.

Δυστυχώς, το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν οι φωνές (άναρθρες κατά βάση) πολλών και διαφόρων κατά της τρόικας και κατά του μνημονίου. Κι όχι μόνο αυτό, αναφέρονται «στα κόμματα του μνημονίου», «στις δυνάμεις του μνημονίου» και συχνά – πυκνά πετάνε και υπονοούμενα για «γουδή» και «προδότες σε διατεταγμένη υπηρεσία».

Σε άλλες εποχές αυτά θα ήταν μέρος του φολκλορικού πολιτικού λόγου των πάσης φύσεως γραφικών την εδώδιμης πολιτικής τάξης.

Στις μέρες όμως που περνάμε, όλα αυτά βαραίνουν την ατμόσφαιρα. Οι αναφορές στους «Τσολάκογλου» και σε «πρωθυπουργούς του δωσιλογισμού» προοιωνίζουν άσχημες εξελίξεις.

Πρέπει να μην ξεχνάμε ότι έχουμε κοινοβουλευτική δημοκρατία, το Μνημόνιο ψηφίστηκε από τρία κόμματα στη βουλή των Ελλήνων και αποτελεί νόμο του κράτους.

Πρέπει επίσης όλοι να μην ξεχνάμε ότι η περίφημη «τρόικα» δεν είναι τίποτε νταηλήδες που περνούσαν από τη γειτονιά μας, είδαν φως και μπήκαν… Πρόκειται για θεσμικό όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία ψήφισε και αποφάσισε τον Μηχανισμό Στήριξης με τη συμμετοχή και της χώρας μας. Συνεπώς έχει αρμοδιότητες και εξουσίες που η Ευρωπαϊκή Ένωση της έχει απονείμει και εμείς ως μέλη της Ε.Ε. και της ζώνης του ευρώ, οφείλουμε να τις δεχόμαστε.

Διαφορετικά, όλοι αυτοί οι ψευτοτσαμπουκάδες του νεοελληνικού επαρχιωτισμού – τύπου Σαμαρά, Τσίπρα, Αδαμόπουλου, Τράγκα, Κουρή και δε συμμαζεύεται – ας μας το πούνε στα ίσια, ορθά – κοφτά: Να φύγουμε από την Ε.Ε.!

Τι τους φταίει η τρόικα δηλαδή;

Αλλά δεν το λένε… Γιατί απλούστατα τώρα πια σκέφτονται οι ευρωπαίοι να μας ξαποστείλουν…

Με τις υγείες μας φίλοι της πτωχής – πλην υπερήφανης – ψωροκώσταινας…

Κ.Λ.

ΩΡΑΙΟΣ ΣΑΝ ΚΩΛΟΣ.

2011-10-04T12:55:00.000+03:00